Η βία μήτρα

Γράφει ο Δημήτρης Σεβαστάκης για την Αυγή

Ο ελληνικός φασισμός είναι μακράς διάρκειας. Έχει ιστορικές ρίζες, πάντα αγκιστρώνονταν σε διάφορα σχήματα, παρατάξεις, κυρίαρχους. Το έχει γράψει πολύ εύστοχα ο Διονύσης Χαριτόπουλος για τη μέριμνα «τα τάγματα (ασφαλείας) να μεταβληθούν, από οπισθοφυλακή των γερμανικών στρατευμάτων, σε εμπροσθοφυλακή των βρετανικών».

Είναι δε ανθεκτικό φαινόμενο. Ακόμα και την περίοδο με αρκετά νωπή την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την πτώση της χούντας, στις δεύτερες δημοκρατικές εκλογές, του 1977, η Εθνική Παράταξη πήρε 350.000 ψήφους, κοντά στο 7%. Πολλά χρόνια αργότερα, το 2012, θα επαναβεβαιωθεί, με το επίσης 7% της Χ.Α. Που σημαίνει ότι υπάρχει το φαινόμενο, είτε αναδυόμενο, είτε καταδυόμενο – μεταμφιεζόμενο.

Εκτός από τις λειτουργίες οικογενειακών ή τοπικών παραδόσεων, φαίνεται ότι σήμερα ενισχύεται ο τυπικός, αλλά ίσως και ένας υποσυνείδητος φασισμός από μια ολική ανασφάλεια. Με την επαπειλούμενη απόλυση (με μικρές ή ανύπαρκτες συμβάσεις), με τη μεγάλη ανεργία και το κλειστό σύστημα ευνοουμένων, συγκροτείται ένα πυκνοδομημένο σύστημα αποκλεισμών για τον πολίτη.

Αν βάλουμε και την τρομακτική παραγωγική υστέρηση της χώρας (δεν υπάρχουν δουλειές), το γήρας και τη χαμηλή ποιότητα παραγωγής, καταλαβαίνουμε αρκετά καλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο ιδεολογικοποιείται η εκδίκηση. Δημιουργείται μια κουλτούρα εκδίκησης, που βρίσκει διάφορες στέγες, διάφορα σχήματα.

Τα γεγονότα στο ΕΠΑ.Λ. είναι εν σπέρματι συμβάντα της καθημερινότητας. Το σχολείο συχνά και σε ορισμένες περιπτώσεις, από δοχείο προφύλαξης και εξειρήνευσης, μεταβάλλεται σε ένα ανταγωνιστικό πάρκο όπου δεν εκδιπλώνονται οι επιδόσεις, αλλά και τα ανεπίλυτα κοινωνικά, οικογενειακά προβλήματα.

Το ίδιο το σχολείο είναι μέσα στον κοινωνικό κρατήρα όπου συμβαίνουν διαρκώς γεγονότα απίστευτης, διάσπαρτης βίας, που μάλιστα, μερικές φορές, εκφράζεται και με σκληρή, εγκληματική πράξη.

Το να βλέπει κανείς μόνο την καταστολή ή την ποινική διάσταση, ως μόνη λύση, νομίζω ότι δεν παίρνει υπόψη τα γενεσιουργά αίτια. Τον πολιτισμό βίας, την κουλτούρα εκδίκησης. Την ποσοτική αντίληψη στην αντιμετώπιση της βίας τη διαπιστώνουμε και στις πρόσφατες νομοθετήσεις. Αύξηση ποινής από τα 16 στα 18. Μα ποιοτικά δεν εισφέρει τίποτα. Στις ψυχολογικές, συνειδησιακές κλίμακες, όπου τελείται ένα έγκλημα, δεν υπάρχουν αυτά τα ψιλά γράμματα, δεν λαμβάνονται υπόψη οι «κίνδυνοι» των δύο επιπλέον χρόνων έκτισης.

Το έγκλημα δημιουργείται σιγά – σιγά και επί πολλά χρόνια. «Αποθησαυρίζονται» οι ύλες που το κάνουν σε μια ορισμένη στιγμή να εκραγεί. Η κριτική στις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ήταν επιδερμική και επικοινωνιακή, κατά την παλιά γνωστή τακτική του τσουβαλιάσματος των «μιασμάτων». Έγκλημα ίσον νόμος Παρασκευόπουλου. Απλό όσο και ψευδές. Η σημερινή άνοδος της υψηλής εγκληματικής πράξης, εκτός των εγγενών χαρακτηριστικών των φυσικών δραστών, σχετίζεται με μια βαθύτερη επέκταση της βίας ως μηχανισμού αυτο-εξισορρόπησης. Στο βιαιοκεντρικό υπόστρωμα φύεται και το μεγάλο ή ευδιάκριτο έγκλημα.

Ο φασισμός είναι ιδεολογικός αναβαθμός της αχανούς βίας. Το να «δεις» τον ιδεολογικό καθοδηγητή, χάνοντας ή κρύβοντας τη συνθήκη που προετοιμάζει τον ακροατή του (δηλαδή αυτό που κάνει επιδραστικό τον καθοδηγητή), είναι απολύτως ατελές. Εν τέλει παρερμηνεύεις ή ξεπερνάς το πρόβλημα, δημιουργείς τους όρους αναπαραγωγής του. Ο φασισμός δεν εξαφανίζεται με την έκλειψη του πολιτικού σχήματος που τον εκφράζει σε μια δεδομένη στιγμή.

Η αναπαραγωγή του φαινομένου βρίσκεται στον πιο σκοτεινό συστημικό πυρήνα, στην αντίληψη σκληρού ανταγωνισμού και φυσικά στους ηλίθιους, παλαιοκομματικούς όρους επινόθευσης της επιθυμίας ένταξης. Είναι σίγουρο. Θα υπάρξει διάδοχο φασιστικό σχήμα. Αθροίστε τις φωνές και βγάλτε συμπέρασμα.

Σχολιάστε Ελεύθερα