1η Οκτωβρίου 1946: Εκδίδεται η απόφαση της δίκης της Νυρεμβέργης

Βρισκόμαστε στα τέλη του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου το 1944, όπου πολλοί εκ της ηγεσίας των ΝΑΖΙ είτε έχουν αποδημήσει εις κύριον πριν το τέλος του πολέμου ή και μετά και πολλοί έχουν διαφύγει στις χώρες της Λατινικής Αμερικής κυρίως. Η ανθρωπότητα έρχεται αντιμέτωπη με την αποκάλυψη των εγκλημάτων των εθνικοσοσιαλιστών, μερικές δεκαετίες αργότερα γίνεται η δέυτερη μεγαλύτερη δίκη σε χώρα τη Ευρώπης έναντι της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, όπως αναγνώρισαν επίσημα με την απόφασή τους τα ελληνικά δικαστήρια.

Στιγμιότυπο από τη δίκη της Νυρεμβέργης. Στην πρώτη σειρά διακρίνονται οι Χέρμαν Γκέρινγκ, Ρούντολφ Ες, Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Βίλχελμ Κάιτελ. Στην δεύτερη σειρά, οι Καρλ Ντένιτς, Έριχ Ρέντερ, Μπάλντουρ φον Σίραχ και Φριτς Ζάουκελ

Οι συλ΄ληφθέντες από τους συμμάχους ΝΑΖΙ οδηγούνται στις δικαστικές αίθουσε στο τέλος ενός ολέθριου πολέμου για την ανθρωπότητα. Η δίκη ξεκινά στις 20 Νοεμβρίου του 1945 και ολοκληρώνεται μια μέρα σαν σήμερα ένα έτος αργότερα, ακριβώς πριν 75 χρόνια. Το Δικαστήριο που συστάθηκε ήταν αποτέλεσμα μιας συμφωνίας, την οποία υπέγραψαν οι Κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) στις 8 Αυγούστου 1945 στο Λονδίνο για την δίκη και πιθανή καταδίκη όλων των εγκληματιών πολέμου των προερχόμενων από τον Άξονα.

Η αίθουσα της Δίκης κατά τις συνεδριάσεις, (από αριστερά προς τα δεξιά: οι κατηγορούμενοι και στο βάθος οι διερμηνείς, προ αυτών οι δικηγόροι τους και δεξιότερα οι υπάλληλοι, οι κατήγοροι και η έδρα των δικαστών)

Στην δικαστική αίθουσα οδηγήθηκαν 24 κατηγορούμενοι με βασικές κατηγορίες τις εξής:

(Α) Συνωμοσία για το σχεδιασμό και την εξαπόλυση επιθετικών ενεργειών και άλλων εγκλημάτων κατά της Παγκόσμιας Ειρήνης.

(Β) Εγκλήματα κατά της Ειρήνης: Συγκεκριμένα ο σχεδιασμός, η προετοιμασία, η έναρξη, η εξαπόλυση πολέμου ή επίθεσης ή πολέμου κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, συμφωνιών ή διαβεβαιώσεων, ή συμμετοχή σε κοινό σχέδιο συνωμοσίας για την επίτευξη οποιουδήποτε από τους παραπάνω στόχους.

(Γ) Εγκλήματα Πολέμου: Συγκεκριμένα, παραβιάσεις των νόμων και των κανόνων του πολέμου. Σε αυτά περιλαμβάνονται – δεν περιορίζονται όμως σε αυτά – δολοφονίες, κακομεταχείριση ή εκτόπιση για καταναγκαστική εργασία ή οποιοδήποτε άλλου σκοπό ιδιωτών από κατακτημένη χώρα, δολοφονία ή κακομεταχείριση αιχμαλώτων πολέμου ή ναυτικών, εκτέλεση ομήρων, λεηλασίες δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, απρόκλητη καταστροφή πόλεων, κωμοπόλεων ή χωριών ή καταστροφές μη υπαγορευόμενες από στρατιωτική ανάγκη.

(Δ) Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητος: Συγκεκριμένα, δολοφονία, εξόντωση, υποδούλωση, εκτόπιση και άλλες απάνθρωπες πράξεις διαπράχθηκαν κατά πολιτών πριν ή κατά τη διάρκεια του πολέμου. διώξεις λόγω πολιτικών, φυλετικών ή θρησκευτικών αιτίων ή σχετικών με οποιοδήποτε έγκλημα το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ότι, εκτελέσθηκε, είτε παραβίασε την τοπική νομοθεσία είτε όχι, της χώρας στην οποία διαπράχθηκε.

Η συμφωνία που υπογράφτηκε από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις προέβλεπε ότι το Δικαστήριο θα απαρτιζόταν από τέσσερα μέλη, καθένα από τα οποία θα είχε και ένα αναπληρωματικό. Τόσο τα τακτικά, όσο και τα αναπληρωματικά μέλη, θα ορίζονταν από τις υπογράφουσες τη συμφωνία Κυβερνήσεις. Απαρτία θα θεωρείται ότι έχει το Δικαστήριο μόνον όταν παρίστανται και τα τέσσερα μέλη του (τακτικά ή αναπληρωματικά). Αφέθηκε ανοικτό το θέμα να υπάρξουν και άλλες δίκες, αν προέκυπτε τέτοια ανάγκη κατά την ακροαματική διαδικασία. Στο Δικαστήριο συμμετείχε και ως 4η μεγάλη δύναμη η Γαλλία.

Ως τόπος διεξαγωγής της δίκης αρχικά είχε προταθεί, από τους Σοβιετικούς, το Βερολίνο. Αυτό, όμως, ήταν πρακτικά αδύνατο, λόγω των καταστροφών που είχε υποστεί η πόλη. Τελικά, επελέγη η Νυρεμβέργη, στη περιοχή της Βαυαρίας της Γερμανίας, (μεταξύ των πόλεων Λουξεμβούργου και Βερολίνου), επειδή αφενός διέθετε Δικαστικό Μέγαρο μεγάλων διαστάσεων, το λεγόμενο “Μέλαθρον της Δικαιοσύνης”, το οποίο είχε υποστεί ελάχιστες καταστροφές, που είχε και συμβολική σημασία ως γενέτειρα του εθνικοσοσιαλισμού, (εκεί διεξαγόταν, κάθε χρόνο, το Συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (NSDAP), αλλά και αφετέρου, οι Αμερικανοί και Βρετανοί προτιμούσαν την πόλη αυτή επειδή βρισκόταν ήδη στη δική τους ζώνη κατοχής.

Το Δικαστήριο απαρτίσθηκε από τα εξής μέλη:

  1. Από πλευράς της Μεγάλης Βρετανίας ο Αρχιδικαστής Τζέφρεϊ Φρέντερικ Λόρενς (Sir Geoffrey Lawrence) (Μ. Βρετανίας) – Πρόεδρος του Δικαστηρίου, τακτικό μέλος και ο Δικαστής Σερ Νόρμαν Μπίρκετ (Sir Norman Birkett) (Μ. Βρετανία) – Αντιπρόεδρος, αναπληρωματικό μέλος.
  2. Από πλευράς των ΗΠΑ ο Δικαστής Φράνσις Μπιντλ (Francis Biddle) (ΗΠΑ) – τακτικό μέλος και ο Δικαστής Τζον Πάρκερ (John Parker) (ΗΠΑ) – αναπληρωματικό μέλος.
  3. Από πλευράς της Γαλλίας ο Καθηγητής Ποινικού Δικαίου Ανρί Ντονεντιέ ντε Βαμπρ (Henri Donnedieu de Vabres) (Γαλλία) – τακτικό μέλος και ο Εφέτης Ρομπέρ Φαλκό (Robert Falco) (Γαλλία) – αναπληρωματικό μέλος.
  4. Από πλευράς της ΕΣΣΔ ο Αντιστράτηγος Ιονά Νικιτσένκο (Iona Nikitchenko) (Αντιπρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιετικού Δικαστηρίου) – τακτικό μέλος και ο Συνταγματάρχης, καθηγητής Ποινικού Δικαίου Αλεξάντερ Βολκόφ (Alexander Volchkov) – αναπληρωματικό μέλος

Δημόσιοι Κατήγοροι επελέγησαν οι εξής:

  1. Ο Σερ Χάρτλεϋ Σόκρος (Sir Hartley Shawcross) (Γενικός εισαγγελέας του κράτους της Μ. Βρετανίας)
  2. Ο Ρόμπερτ Τζάκσον (Robert H. Jackson) (Δικαστής των ΗΠΑ)
  3. Ο Φρανσουά ντε Μαντόν (François de Menthon) και Ωγκύστ Σαμπετιέ (Auguste Champetier) (Υπουργός Δικαιοσύνης της προσωρινής κυβέρνησης της Γαλλίας)
  4. Ο Ρομάν Ρουντένκο (R. A. Rudenko), στρατηγός της Σοβ. Ένωσης.

ΟΙ 24 κατηγορούμενοι, και οι αποφάσεις που πήρε το δικαστήριο, ήταν οι εξής:

  1. Ο Μάρτιν Μπόρμπαν ήταν διάδοχος του Ες ως Γραμματέας του Ναζιστικού Κόμματος. Δικάστηκε και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Τα σημερινά στοιχεία υποδεικνύουν όμως ότι σκοτώθηκε (πιθανόν αυτοκτονία) το 1945 στην προσπάθειά του να διαφύγει από το Βερολίνο. Υπολείμματα της σορού που βρέθηκαν το 1972 ταυτίστηκαν με βεβαιότητα το 1998 ως αυτά του Μπόρμαν. Αυτά αποτεφρώθηκαν και οι στάχτες σκορπίστηκαν στη Βαλτική το 1999.
  2. Ο Καρλ Ντένιτς που ήταν Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού από το 1943, όταν και διαδέχτηκε τον Ρέντερ. Καταδικάστηκε σε 10ετη κάθειρξη. Εξέτισε όλη την ποινή του και αποφυλακίστηκε στις 1 Οκτωβρίου 1956. Πέθανε όμως στις 24 Δεκεμβρίου του 1980.
  3. Ο Χανς Φρανκ, που ήταν Υπουργός Δικαιοσύνης του Ράιχ 1933-1945, Κυβερνήτης του Γενικού Κυβερνείου (Generalgouvernement) της κατεχόμενης Πολωνίας 1939-1945 και αν και εξέφρασε μεταμέλεια εντέλει απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1946 μαζί με άλλους 9 καταδικασθέντες όπως θα δούμε στη συνέχεια
  4. Ο Βίλχελμ Φρικ, που ήταν Υπουργός Εσωτερικών του Ράιχ 1933-1943, “Προστάτης του Ράιχ” (Reichsprotektor) του Προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας, 1943-1945 και απαγχονίστηκε και αυτός στις 16 Οκτωβρίου του 1946.
  5. Ο Χανς Φρίτζε, που ήταν δημοφιλής σχολιαστής ραδιοφώνου, υπεύθυνος του τμήματος των ειδήσεων στο Υπουργείο Προπαγάνδας και αθώωθηκε αλλά απελευθερώθηκε στις αρχές του 1950. Ο Φρίτζε έκανε καριέρα στο Ναζιστικό ραδιόφωνο γιατί η φωνή του έμοιαζε με του Γκέμπελς. Πέθανε εντέλει το 1953.
  6. Ο Βάλτερ Φουνκ, που ήταν Υπουργός Οικονομικών και διαδέχτηκε τον Σαχτ ως πρόεδρος της Τράπεζας του Ράιχ (Reichsbank). Ο Φουνκ καταδικάστηκε σε ισόβια. Απελευθερώθηκε όμως στις 16 Μαΐου του 1957 λόγω προβλημάτων υγείας και πέθανε στις 31 Μαΐου 1960.
  7. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ, που ήταν Στρατάρχης (Reichsmarschall), Αρχηγός της Πολεμικής Αεροπορίας (Luftwaffe) 1935–45, Αρχηγός του Τετραετούς Πλάνου 1936–45, αρχηγός της Γκεστάπο πριν αυτή περάσει στη δικαιοδοσία των Ες-Ες τον Απρίλιο του 1934. Καταδικάστηκε εις θάνατον αλλά αυτοκτόνησε το βράδυ πριν την εκτέλεσή του.
  8. Ο Ρούντολφ Ες, που ήταν αναπληρωτής Φύρερ του Χίτλερ μέχρι την φυγή του στη Σκωτία το 1941 στην προσπάθειά του να πετύχει συμφωνία ειρήνης με την Μεγάλη Βρετανία. Από τότε ήταν φυλακισμένος. Μετά την Δίκη εγκλείστηκε στη Φυλακή του Σπάνταου για να εκτίσει τη ισόβια ποινή του, όπου αυτοκτόνησε το 1987 σε ένα γεγονός που αμφισβητήθηκε όμως από τους οικείους του.
  9. Ο Άλφρεντ Γιόντλ, που ήταν Στρατάρχης (Generaloberst) της Βέρμαχτ, υπαρχηγός του Κάιτελ και Αρχηγός του Επιχειρησιακού του Γενικού Επιτελείου της Βέρμαχτ 1938-1945. Καταδικάστηκε εις θάνατον και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946 μαζί με του υπόλοιπους καταδικασθέντες
  10. Ο Ερνστ Καλτενμπρούννερ, που ήταν Αρχηγός του RSHA, 1943-1945. Καταδικάστηκε εις θάνατον και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1946 μαζί με τους άλλους κατηγορούμενους
  11. Ο Βίλχελμ Κάιτελ, που ήταν αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Βέρμαχτ και ντε φάκτο υπουργός, 1938–45, ο οποίος εξέφρασε μεταμέλεια καταδικάστηκες εις θάνατον και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1946 μαζί με τους άλλους κατηγορούμενους
  12. Ο Γκούσταφ Κρούπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ, που ήταν μεγαλοβιομήχανος, πρόεδρος της Friedrich Krupp AG, 1912–45. Δεν ήταν δυνατόν να παραστεί στη δίκη λόγω προβλημάτων υγείας, αφού ήταν παράλυτος από το 1941. Λόγω λάθους, στη δίκη παραπέμφθηκε ο Γκούσταφ αντί του γιου του, Άλφριντ Κρουπ, ο οποίος διεύθυνε τον Όμιλο στο μεγαλύτερο μέρος του πολέμου στη θέση του πατέρα του. Οι κατήγοροι θέλησαν να αλλάξουν την κλήτευση και να δικαστεί ο Άλφριντ, κάτι που δεν έγινε δεκτό. Οι κατηγορίες εναντίον του Γκούσταφ Κρουπ παρέμειναν τυπικά σε ισχύ σε περίπτωση ανάρρωσής του. Πέθανε όμως τον Φεβρουάριο του 1950.
  13. Ο Ρόμπερτ Λέι, που ήταν επικεφαλής του Γερμανικού Μετώπου Εργασίας και αυτοκτόνησε πριν από την έναρξη της δίκης στις 25 Οκτωβρίου 1945.
  14. Ο Κόνσταντιν φον Νόιρατ, που ήταν Υπουργός εξωτερικών 1932-1938 και αργότερε διετέλεσε “Προστάτης του Ράιχ” της Βοημίας και της Μοραβίας, από το 1939-1943. Παραιτήθηκε όμως το 1943 λόγω διαφωνίας του με τον Χίτλερ. Καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη. Απελευθερώθηκε όμως στις 6 Νοεμβρίου του 1954 λόγω προβλημάτων υγείας και πέθανε στις 14 Αυγούστου 1956.
  15. Ο Φραντς φον Πάπεν, που ήταν Καγκελάριος της Γερμανίας το 1932 και Αντι-Καγκελάριος του Χίτλερ, 1933-34. Πρέσβης στην Αυστρία, 1934-38, και στην Τουρκία 1939-1944. Αθωώθηκε στην Δίκη, αλλά χαρακτηρίστηκε ξανά εγκληματίας πολέμου το 1947 από γερμανικό δικαστήριο από-ναζιστικοποίησης, και καταδικάστηκε σε 8 χρόνια καταναγκαστικών έργων. Αθωώθηκε μετά από έφεση αφού είχε εκτίσει δύο χρόνια και πέθανε το 1969.
  16. Ο Έριχ Ρέντερ, που ήταν Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού από το 1928 ως το 1943 και καταδικάστηκε σε ισόβια. Απελευθερώθηκε όμως λόγω προβλημάτων υγείας στις 26 Σεπτεμβρίου του 1955 και πέθανε στις 6 Νοεμβρίου του 1960.
  17. Ο Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, που ήταν Πρέσβης στο Ηνωμένο Βασίλειο, 1936-38, Υπουργός Εξωτερικών, 1938-45 και καταδικάστηκε εις θάνατον και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1946 μαζί με τους άλλους κατηγορούμενους
  18. Ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, που ήταν θεωρητικός διαμορφωτής της Ρατσιστικής Θεωρίας. Υπουργός των Ανατολικών Κατεχόμενων Περιοχών, 1941-45 και καταδικάστηκες εις θάνατον και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1946 μαζί με τους άλλους κατηγορούμενους
  19. Ο Φριτς Ζάουκελ, που ήταν πρόεδρος της κομματικής οργάνωσης (Gauleiter) του κρατιδίου της Θουριγγίας, 1927–45. Πληρεξούσιος του προγράμματος εξαναγκαστικής εργασίας του Ράιχ και καταδικάσηκες εις θάνατον και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1946.
  20. Ο Χιάλμαρ Σαχτ, που ήταν εξέχων τραπεζίτης και οικονομολόγος. Πρόεδρος της Τράπεζας του Ράιχ πριν τον πόλεμο, 1923–30 & 1933–38, και Υπουργός Οικονομίας, 1934–37 και αθωώθηκε. Το 1953, ίδρυσε δική του τράπεζα στο Ντίσελντορφ, την Deutsche Außenhandelsbank Schacht & Co και διετέλεσε οικονομικός σύμβουλος αρκετών χωρών.Παρέμεινε διευθυντής της Τράπεζας ως το 1963, οπότε αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και πέθανε το 1970.
  21. Ο Μπάλντουρ φον Σίραχ, που ήταν επικεφαλής της Νεολαίας του Χίτλερ, 1933-40, Gauleiter της Βιέννης, 1940–45 και εξέφρασε μεταμέλεια. Η ποινή του ήταν 20 χρόνια, την εξέτισε ολόκληρη και απελευθερώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1966. Πέθανε στις 8 Αυγούστου του 1974.
  22. Ο Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ, που έπαιξε κύριο ρόλο στην Προσάρτηση της Αυστρίας (Anschluss), και διετέλεσε για λίγο Αυστριακός Καγκελάριος το 1938. Αναπληρωτής του Φρανκ στην Πολωνία, 1939-40, και αργότερα Επίτροπος του Ράιχ (Reichskommissar) στην κατεχόμενη Ολλανδία, 1940–45. Εξέφρασε μεταμέλεια αλλά καταδικάστηκε εις θάνατον και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1946.
  23. Ο Άλμπερτ Σπέερ, που ήταν φίλος του Χίτλερ, αρχιτέκτονας, Υπουργός Εξοπλισμών από το 1942 ως το τέλος του πολέμου. Υπό αυτήν την ιδιότητα ήταν ουσιαστικά υπεύθυνος για την χρήση εξαναγκαστικής εργασίας από εργάτες που προέρχονταν από τις κατεχόμενες περιοχές. Εξέφρασε μεταμέλεια αλλά καταδικάστηκε σε 20 χρόνια. Εξέτισε όλη την ποινή του, και απελευθερώθηκε στις 1 Οκτωβρίου του 1966. Πέθανε εντέλει το 1981
  24. Ο Γιούλιους Στράιχερ, που ήταν Gauleiter της Φραγκονίας από το 1922 ως το 1940, όταν και απαλλάχτηκε από την εξουσία του, αλλά του επιτράπηκε από τον Χίτλερ να διατηρήσει τον επίσημο τίτλο του. Επίσης ήταν εκδότης της εβδομαδιαίας αντισημιτικής εφημερίδας Der Stürmer. Καταδικάστηκε εις θάνατον και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946.

Στο σύνολο 12 εκ των 24 καταδικάστηκαν εις θάνατον, οι 10 εντέλει έφτασαν στην αγχόνη, 10 άνθρωποι για εκατομμύρια φόνους και δολοφονίες και εγκλήματα. Στη συνέχεια βέβαια καταδικάστηκαν και άλλοι, αλλά για το βαρύ τίμημα δικαστικά τουλάχιστον λίγοι την πλήρωσαν. Όταν βγήκε η απόφαση το ζήτημα που έπρεπε να διεθετηθεί ήταν πως θα εκτελεστούν οι εις θάνατον ποινές. Οι Γάλλοι εκπρόσωποι πρότειναν την εκτέλεση δια τυφεκισμού, αυτό όμως δεν έγινε δεκτό από τον Μπιντλ και τους Σοβιετικούς, με το αιτιολογικό ότι οι κατηγορούμενοι είχαν προσβάλει το στρατιωτικό ήθος και δεν τους άρμοζε εκτέλεση που αρμόζει σε στρατιωτικούς, έτσι απαγχονίστηκαν σε ειδικά στημένη αγχόνη στις 16 Οκτωβρίου του 1946. Οι καταδικασμένοι σε φυλάκιση μεταφέρθηκαν στη φυλακή του Σπάνταου.

Αυτή ήταν η μεγαλύτερη δίκη του προηγούμενου αιώνα όπου σύμφωνα με το κατηγορητήριο πέρα από τα πρόσωπα κηρύχθηκαν επίσης εγκληματικές και οκτώ γερμανικές οργανώσεις και ομάδες παρόλο που αυτές είχαν ήδη διαλυθεί. Αυτές ήταν:

  1. Η Κυβέρνηση του Γ’ Ράιχ.
  2. Το Σώμα των πολιτικών ηγετών του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (NSDAP).
  3. Η Υπηρεσία Προστασίας του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (SS).
  4. Η Υπηρεσία Ασφαλείας (SD)
  5. Η Μυστική Κρατική Αστυνομία (γνωστότερη ως Γκεστάπο).
  6. Τα Γερμανικά Τάγματα Εφόδου (SA)
  7. Το Γενικό Επιτελείο του Γ’ Ράιχ, και
  8. Η Ανωτάτη Διοίκηση της Βέρμαχτ (O.K.W.).

Από την δίκη αυτή βέβαια για να είμαστε και δίκαιοι προέκυψαν πολλές δίκες που έγιναν τα επόμαν χρόνια, μερικές από αυτές ήταν η δίκη των Ιατρών στις ΗΠΑ το 1946-47, η δίκη της IG Farben στις ΗΠΑ το 1947-48, η Δίκη του Πόολ στις ΗΠΑ το 1947 η δίκη του Μπέλεν και άλλες, όπου πολλοί από του ΝΑΖΙ κατέληξαν σε εισς θάνατον ποινές. Η υπεερασπιστική γραμμή των περισσοτέρων κατηγορούμενων ήταν η ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων, της εξίσωσης του Κομμουνισμού με τον Φασισμό. Όποτε το σύστημα βρίσκεται στριμωγμένο και στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες χρησιμοποιεί αυτή την θεωρία καλώντας τους δημοκράτες να καταδικάσουν. Ο Φασισμός-Ναζισμός είναι οι θεωρίες του μίσους και του ρατσισμού εν αντιθέσει με τον κομμουνισμού, που πρεσβεύει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή τον διεθνισμό, την απαλλαγή από τις φυλετικές και σεξουαλικές διακρίσεις και προφανώς τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Δεν μπορούν λοιπόν να εξισωθούν, και η ιστορία βέβαια το διδάσκει καλύερα από όλους.

Σχολιάστε Ελεύθερα