Μια πορεία καθόλου ευκαταφρόνητη

Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε. Ἀλλότριο πλῆθος ἕρπει τώρα στὶς λεωφόρους. Ἀλλάξαν καὶ τῶν προαστίων οἱ ὀνομασίες.Ὑψώνονται ἄσυλα στὰ γήπεδα καὶ στὶς πλατεῖες. Ποιὸς περιμένει τὴν ἐπιστροφή σου; Ἐδῶ οἱ ἐπίγονοι λιθοβολοῦν τοὺς ξένους, θύουν σ᾿ ὁμοιώματα,Εἶσαι ἕνας ἄγνωστος μὲς στὸ ἄγνωστο ἐκκλησίασμα. Κι ἀπὸ τὸν ἄμβωνα ἀφορίζουνε τοὺς ξένους.Ρίχνουνε στοὺς ἀλλόγλωσσους κατάρες

Μανώλης Αναγνωστάκης,Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε…

Ήταν 1993, πρόεδρος του Συνασπισμού ήταν η Μαρία Δαμανάκη (ΠΑΣΟΚ τώρα) και το κόμμα στα πρώτα του βήματα μετά την απαγκίστρωση από το ΚΚΕ.

Προσπάθεια της Δαμανάκη να ξεπλύνει τον «Συνασπισμό» για τη στάση ...

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή, αφού από τις 10 Οκτωβρίου του 1993 μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου του 1996 ο Συνασπισμός έμεινε εκτός βουλής.Θυμάμαι αν και σε μικρή ηλικία, μόλις 10 χρονών, τα σκυθρωπά πρόσωπα των πραγματικών συντρόφων μου, των γονέων μου και των οικείων του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε όμως λίγοι από αυτούς που συγκροτούν τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο κόμμα. Εκείνοι οι λίγοι αγωνιζόντουσαν για να κρατηθεί ζωντανή η φωνή του.

Η κατάσταση άρχιζε να αλλάζει το 1994, στις Ευρωεκλογές, όπου ο Συνασπισμός στέλνει στην ευρωβουλή τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη και τον Αλέκο Αλαβάνο (μετέπειτα πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ).

Μέσα από εκείνη την περιπέτεια άρχισα να ανδρώνομαι πολιτικά, όχι όμως ως μέλος του κόμματος, διότι πάντα υποστήριζα την ελευθερία στην άποψη και είχα πάντοτε την τάση να μισώ τοις γραφειοκρατικές τάσεις των κομμάτων. Είχα πάντοτες τη φωνή μου και ευτυχώς ακόμα την έχω. Κάποιοι που σήμερα απαρτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά στην Ικαρία,τότε χλεύαζαν το κόμμα της καρδιάς μου, είτε μέσα από τις γραμμές του Πασοκ του Ανδρέα και μετέπειτα του Σημίτη ή από άλλους σχηματισμούς και κόμματα. Εγώ όμως ήμουν εκεί, μέχρι πριν λίγες μέρες που ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να αλλάξει πορεία.

Ας πάμε όμως στην ιστορία

Κάπου το 1998 έχοντας μπει στην εφηβεία μαζί με άλλους αγωνιστές έφηβους συνιδρύουμε το ΣΑΣΑ (Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Αθήνας) όντας πιστός στις σχέσεις μου με το νησί, την Ικαρία. Όσοι λοιπόν τυγχάνει να με γνωρίζουν, ξέρουν ότι παρά τα λάθη μου και τα κακώς κείμενα, το  νησί αυτό το αγαπάω και ας μην έχει αυτόν που θα ήθελα για δήμαρχο.Στη ζωή βέβαια δεν είναι όλα στατικά, κάποια πράγματα αλλάζουν.Αν και το έχω ευχηθεί,το ξαναεύχομαι και το εύχομαι κάθε μέρα, η νέα δημοτική αρχή να αφήσει το όσο καλύτερο δυνατό έργο για το νησί μας.

Πως μπορεί να έχω τις αντιρρήσεις μου δεν σημαίνει πως δεν θα επικροτώ το κάθε τι που βλέπω θετικό, αλλά δεν θέλω η δήθεν αντιπολίτευση πριν σηκώσει το χέρι της η πλειοψηφία να το σηκώνει και αυτή. Δεν χρειάζεται να πω ποιος και τι, είναι γνωστός και είναι Συριζαίος τώρα, δεν ξέρω αύριο τι θα ναι, και για αυτό αμφισβητώ την αγάπη του προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Τελοσπάντων ας μην μακρυγορώ. Το 1998 ήμουν πρωτοστάτης στον μεγάλο αγώνα να ρίξουμε τον νόμο Αρσένη και μπορεί να μην κερδίσαμε αλλά τουλάχιστον σημειώσαμε μικρές νίκες απέναντι στο Πασοκικό κατεστημένο. Στις προηγούμενες εκλογές άκουσα την συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με την Λούκα Κατσέλη, γυναίκα του Αρσένη που νωρίτερα ο πρόεδρος είχε ανακοινώσει πως θα προτείνει για πρωθυπουργό τον Γεράσιμο. Οι αντιρρήσεις μου είναι δεδομένες, γιατί αυτός ο άνθρωπος κατέστρεψε ότι είχε απομείνει από την παιδεία, ευθύνεται για την οικονομική καταστροφή της χώρας, όντας υπουργός επί Ανδρέα Παπανδρέου και άλλα πολλά.

Ξαφνικά λοιπόν έγινε αντιμνημονιακός ο Γεράσιμος και εδώ κάπου μάλλον αρχίζουν τα παρατράγουδα. Οι παππούδες μου ήταν αγωνιστές του ΕΑΜ και εγώ θεωρώ πως δικαιώνω τον αγώνα τους. Το 2002 μπήκα στο χημικό Αθήνας, αμέσως και χωρίς να χάσω πολύ χρόνο αρχίζω πολιτική δουλειά για την αριστερά, οργανώνομαι στην νεολαία Συνασπισμού,στο Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων (παράταξη του Συνασπισμού) και αργότερα στην Αριστερή ενότητα. Οι δυνάμεις μας μέσα στα πανεπιστήμια ήταν μικρές, ο αγώνας μου όμως μέσα σε αυτές ήταν λυσσαλέος έναντι στο σύστημα που εξυπηρετούσε τη δεξιά ΔΑΠ, το Πασοκικό κατεστημένο και τους αριστεριστές προβοκάτορες. Ο αγώνας στο κόμμα ήταν ακόμα πιο αντίξοος και ενάντιος στο κομματικό κατεστημένο εκείνων που ήρθαν να μας κάνουν κουμάντο. Έκανα ότι μπορούσα.

Το 2006 όταν γίνεται στην Αθήνα το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ και λίγο αργότερα ξεσπάει το κίνημα Γιαννάκου και στα δύο είμαι στους πρωτοστάτες. Είχα πάθος και ενθουσιασμό, που πολλές φορές έκαναν τους φίλους και αντιπάλους μου στην πολιτική αλλά και στο κόμμα να με θεωρούν αριστεριστή, ενώ ήμουν ακριβώς το αντίθετο.Αυτό το πάθος όμως με κράτησε βέβαια λίγο στάσιμο προς τα μαθήματα και σίγουρα δεν ήμουν αυτό που έλεγε ο σύντροφος Φαράκος,πρώτος στα μαθήματα,πρώτος στον αγώνα αλλά για το δεύτερο να είστε σίγουροι.Το 2012 τελοσπάντων τελειώνουν οι βασικές σπουδές μου και ακολουθώ την όποια σταδιοδρομία ως χημικός (μεταπτυχιακό και άλλες εργασίες) μπορούσα να έχω.

Αυτός είμαι εγώ και πάμε τώρα στο δια ταύτα. Η πολιτική ενασχόλησή μου φαίνεται μέσα από τις εργασίες των ιστοσελίδων που κατέχω μαζί με φίλους μου. Η ενασχόληση με την μεγάλη μου αγάπη, την αριστερά μάλλον δεν θα φύγει ποτέ. Δεν θέλω όμως να πω περισσότερα για μένα. Ας μιλήσω για αυτούς που μας πληγώσαν, την ομάδα Κορωνάκη, Τζούλιο, Λάμπρου και άλλων στελεχών του ΙΚΑ.ΡΙ.Α της νέας αριστερής φασιστικής μόδας στο νησί, που δεν έχει δεξιούς στην καμία και είναι αντιμνημονιακοί πάνω από όλα.

Για τα όσα έχουν συμβεί στον ΣΥΡΙΖΑ της Ικαρίας είναι γνωστά.Για το ποιόν θα πρέπει να στηρίξουμε, τα γεγονότα, επίσης είναι γνωστά αλλά το γεγονός πως η πλευρά Σταυρινάδη είναι η πλειοψηφία του κόμματος έχει αφεθεί στην απέξω τουλάχιστον στην κομματική νομενκλατούρα.Πριν λίγες μέρες λοιπόν ήρθε ο Κύριος Κορωνάκης να μας πει ότι όσοι δεν πάνε ΙΚΑ.ΡΙ.Α διαγράφονται, και μάλιστα μαζί με αυτό θέλει και την διάλυση της οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ Ικαριωτών Αθήνας. Ο μανιχαϊσμός στο μεγαλείο του. Αν δεν έρθεις μαζί μας είσαι μνημονιακός και εγώ λοιπόν διερωτάμε. Από τότε που γεννήθηκα ήμουν στην αριστερά,αριστερός από κούνια που λένε και βέβαια συνεχίζω να είμαι,έχω κάνει αγώνες για το κόμμα κύριε πρώην γραμματέα της νεολαίας συν (την εποχή που ήμουν μέλος) και έτσι απλά δέχεσαι στο κόμμα σου αυτούς που έβριζες και διώχνεις αυτούς που έχουν κάνει κάποιους αγώνες. Τόσο πολύ σας διαφθείρει η εξουσία σύντροφοι,τόσο πολύ που διώχνεται άνευ συζητήσεως κιόλας τους συντρόφους σας που μια ζωή κάνατε αγώνες. Για να πάρετε στο κόμμα ποιους, τους αριστερούς αντιμνημονιακούς φασίστες, τους διεφθαρμένους, τους καρεκλοκένταυρους και τους  φιλοκαθεστωτικούς. Τι συνέβη? Τι άλλαξε σε σχέση με το 2004 που ιδρύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ

Πριν λίγες μέρες ήμουν πολύ οργισμένος με αυτές τις απαράδεκτες σταλινικές πρακτικές, σήμερα είμαι χαρούμενος γιατί μπήκα στον κόπο να αυτοδιαγραφτώ,γιατί αν ζητήσω να με διαγράψετε δεν θα το κάνετε κιόλας.Μετά το 1ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς το κόμμα έχει αλλάξει χαρακτήρα, είναι μια κακή αντιγραφή του ΠΑΣΟΚ με έντονα Σταλινικές πρακτικές και από ανθρώπους που τον έχουν αποκηρύξει υποτίθεται εδώ και δεκαετίες.

Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μου ταιριάζει. Σε αυτό το κόμμα δεν βγάλαμε ποτέ κονσερβοκούτια και δεν κάναμε ποτέ δηλώσεις μετανοίας (συγνώμη αντιμνημονιακότητας εννοούσα), σε αυτό το κόμμα δεν έχω καμία θέση και δηλώνω ευθαρσώς ότι στο επόμενο συνέδριο δεν θα είμαι παρόν, θα σας αφήσω να ακονίστε τα κονσερβοκούτια σας, αλλά σε άλλους, όχι σε μένα. Δεν θα σας δώσω την χαρά να με ξυρίσετε ως οπορτουνιστή, συστημικό, ρεβιζιονιστή, αστική ρεφόρμα και όλα όσα άκουγα τόσα χρόνια από το ΚΚΕ. Και να τα ακούς από το ΚΚΕ αυτά είναι λογικό, γιατί αυτό το σεβαστό κόμμα δηλώνει φιλοσταλινικό, φιλοσοβιετικό και τα λοιπά, αλλά να το ακούς από ανθρώπους που το έχουν αποκηρύξει αυτό το παρελθόν είναι αδιανόητο.

Αδιανόητο είναι να μιλούνε για φόβο οι μειοψηφούντες έναντι των πλειοψηφούντων.Τι να φοβηθούμε από την ΙΚΑ.ΡΙ.Α σύντροφοι? Δεν θέλω να ονοματίσω για ευνόητους λόγους κάποιους που σήμερα το παίζουν αριστεροί και επί χούντας ήταν κάπου αλλού. Για κάποια πρόσωπα μου έχει μεταφερθεί το παρελθόν τους από αφηγήσεις μεγαλύτερων και γνωρίζω καλά το ποιόν τους. Αυτή ίσως είναι η τελευταία φορά που παρεμβαίνω ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλιώς εάν αλλάξει κάτι δραματικά.

Στέφανος Καραπέτης

Πρώην μέλος του ΣΥΡΙΖΑ

Χημικός με μεταπτυχιακές σπουδές



Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ, ΣΥΡΙΖΑ

Tags:

Σχολιάστε Ελεύθερα

Αρέσει σε %d bloggers: