Ιγνάτιος Αλεξίου:Ο κόσμος έχει μία φορά

Γράφει η Τασώ Γαΐλα

Στον  ημιορεινό οικισμό της Λέσβου το χωριό Κάπη (43χλμ. ΒΔ της Μυτιλήνης), η οικογένεια του Μιχάλη και της Ευαγγελίας Αλεξίου τον Οκτώβρη του 1957 και την ημέρα της εορτής του Αγίου Ιγνατίου θα αποκτήσει τον μονάκριβο γιο της, τον μικρό Ιγνάτιο.

Ιγνάτιος Αλεξίου, Ποιητής- φιλόσοφος - 7 χρόνια μετά τη δολοφονία ...

Σχετικά εύπορη η οικογένεια του Ιγνατίου παρέχει στον μικρό γιο της  όλα τα μέσα για μια άνετη ζωή  και σπουδές. Η ζωή της οικογένειας  αλλάζει δραματικά με τον θάνατο της μητέρας του Ιγνάτιου όταν αυτός φοιτούσε νεαρός έφηβος στο  Γυμνάσιο.

Το 1973 ο 16χρονος πλέον Ιγνάτιος θα εγκατασταθεί με τον πατέρα του στο Άγιο Ιωάννη Ρέντη στον Πειραιά. Ο πατέρας  του θα παντρευτεί την Θεώνη με την επιμέλεια της οποίας ο  Ιγνάτιος θα συνεχίσει τις σπουδές  του, θα συνεχίσει να ζει στον Πειραιά  μέχρι την δολοφονία του τον  Σεπτέμβριο του 2010…

«Ιγνάτιος Αλεξίου από την Κάπη της Λέσβου, στενός συνεργάτης των «Αιολικών Γραμμάτων». Δολοφονήθηκε άγρια στο σπίτι του στον Άγιο Ρέντη όπου κατοικούσε μοναχός. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ενδιαφέρθηκαν να δημοσιοποιήσουν την περίπτωση του. Οι ακροδεξιοί ρατσιστές δεν κινητοποιήθηκαν να κακοποιήσουν μερικές δεκάδες αλλοδαπούς ως αντίποινα… Άδικο και σκληρό το τέλος του, δε μπόρεσα να παρευρεθώ στην κηδεία αυτού του ανθρώπου που τόσο εκτιμούσα και συνδεόμουν μαζί του. Έμαθα τον χαμό του πρόσφατα…» (Κ. Βαλέτας- περ. ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, τεύχος 251).

Ο νεαρός Ιγνάτιος εκτός από τον  θάνατο της αγαπημένης του μητέρας  λίγο μετά την ολοκλήρωση των σπουδών  του ( Μέση εκπαίδευση) και τις υποχρεώσεις  του στο στρατό, βιώνει ακόμη μια  τραυματική εμπειρία. Θα προσβληθεί από  ρευματοειδή σπονδυλαρθρίτιδα, ασθένεια που θα του προκαλέσει κύρτωρη καθώς και άλλα προβλήματα υγείας που θα τον ταλαιπωρήσουν αρκετά στη σύντομη ζωή του, ζωή με τόσο τραγικό τέλος!

Κύπρου 23, Ρέντης, Πειραιάς. 25 Σεπτεμβρίου 2010. Στη μικρή γκαρσονιέρα- καταφύγιο  του μοναχικού εργένη Ιγνάτιου Αλεξίου  ο δολοφόνος του βυθίζει 12(!) φορές  το μικρό του μαχαίρι στο ανάπηρο  κορμί του ποιητή…

Άγριο έγκλημα, άγρια δολοφονία του  μοναχικού ευαίσθητου ποιητή που… « ήταν τόσο καλό, αγνός άνθρωπος που πίστευε πως κι όλοι οι άλλοι  γύρω του ήταν το ίδιο καλοί..» (Κ. Λιάκος).

… « Πάθος του η πατρίδα του  η Μυτιλήνη και τα βιβλία. Χάριζε πολλά στη βιβλιοθήκη του χωριού του αλλά και στους φίλους του. Προσωπικά σ’ εμένα από τότε που  τον γνώρισα, μου έστελνε κάθε νέο βιβλίο» (Κ. Λιάκος). Όπως είχε γράψει ο ίδιος ο Ιγνάτιος σε αυτοβιογραφικό του σημείωμα, η ασθένεια του δεν στάθηκε εμπόδιο στο έργο του, στο πνευματικό έργο του τη συνεχή αναζήτηση του Φωτός.

Γόνος της Λέσβου της γης των  Αιόλων, του Αιωλικού Φωτός, ο Ιγνάτιος Αλεξίου υπήρξε ποιητής- φιλόσοφος που το ΦΩΣ, η αναζήτηση του Φωτός ήταν κυρίαρχο στοιχείο στην ποίηση του.

Στα κατάβαθα.

Ω! συ κατακόμωη των ονείρων μου

στα κατάβαθα της γης μου

Ω! συ πεπρωμένο των λογισμών μου

στα κατάβαθα της φωνής μου…

Έλα και πάρε με, φως μου

με  μια κουβέντα σου απλή

με  μια ματιά σου στοργική.

Είναι που χωράμε μες το κάθε τι

έτσι  απλοί που είμαστε.

Είναι που χωράμε στις ανάσες του κόσμου.

Είναι που μένομε στις ελπίδες του κόσμου.

Μέχρι που φτάνει ο νους Άνοιξη;

Αχ  και να ξεραμε.

Τη  ζωή μας ίσως να ορίζαμε.

Ιγνάτιος Αλεξίου

Συλλογή: «Ο κόσμος έχει μια φορά», 1998

  • «Ο Ιγνάτιος, παρά την μέτρια  μόρφωσή του, όταν έβγαλε την  πρώτη του συλλογή αναγνωρίστηκε  από πολλούς σαν σημαντικός. Αυτό είναι που τον ώθησε να διαβάζει, να διαβάζει πολύ. Η ποίηση του υψηλής στάθμης, ποίηση φιλοσοφίας, ιδιότυπη ποίηση που δεν είχε τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ποίησης. Εξαίρετος ποιητής» (Τάκης Χατζηανγνώστου).
  • «Πολύ καλός ποιητής, άνετη γραφή, λυρικός ο λόγος του στον οποίο διακρίνεις την παράμετρο του φιλοσοφικού στοχασμού…» (Μιχάλης Σταφυλάς).
  • Ποίηση για αναγνώστες ανωτέρου  πνευματικού επιπέδου η ποίηση  του αδικοχαμένου ποιητή Ι.Α.  αυτή είναι και η αιτία που  ο Ιγνάτιος δεν έτυχε πλατιάς  αποδοχής;
  • «Ναι, η υψηλή στάθμη των στίχων  του υπήρξε μια από τις αιτίες  της σχετικά μικρής αναγνωσιμότητας  του έργου του» (Τ. Χατζηαναγνώστου).
  • «Ιδιόμορφοι στίχοι, ο Ι. Αλεξίου  είχε έμπνευση, έγραφε μέσα από  την καρδιά του, Φιλοσοφία και  ποίηση, υψηλό επίπεδο. Αιτία της μη ευρείας αποδοχής του θεωρώ το status στα λογοτεχνικά δρώμενα του τόπου μας. Η λογοτεχνία στην Ελλάδα κ. Γαΐλα είναι μια «παρέα» που δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν, ιδιαίτερα στα ταλαντούχα άτομα. Δυστυχώς…» (Μιχάλης Σταφυλάς).

Και η φωνή που ψάχνει τη φωνή της

Τον κόσμο ν’ αναγγείλω μες την  αλληλουχία

του φωτός που βγαίνει απ’  τον ήλιο.

Και στο τραπέζι της συνείδησής μου

τον παράφορο κόσμο ηρεμώ.

Έτσι που η ανάδυση του  καπνού

να βγει στα πέρατα των δρόμων

φωνάζοντας μας μες σε  καπνούς

θαρρετά, σταθερά με το παπούτσι του  Ταξιάρχη.

Μ’ ένα τραπέζι γεμάτο φως  και ψωμί.

Με τον ήλιο στα μάτια.

Οι λόγχες των δακτύλων σου σπινθηρίζουν.

Και η βουβή πατημασιά έχει ήχο.

Μ’ ένα δρόμο στολισμένο φωτιά  τα παιδιά.

Μ’ ένα κομμάτι πέτρα ανάμεσα  στα δόντια.

Με τη δαγκωματιά στα δόντια.

Και η φωνή που ψάχνει τη φωνή της.

Ιγνάτιος  Αλεξίου

Μελέτες, δοκίμια, ποιητικές συλλογές στην εργογραφία του Ι.Α από την οποία αναφέρω  ενδεικτικούς τίτλους:

  • « Η αγάπη βρίσκεται εκεί  που το φώς είναι απλότης» ποίηση, εκδ. ΒΙΒΛΙΟΙΛΙΑ, 1991.
  • «Μετά από το Φώς», ποίηση, Ιωλκός, 1993.
  • «Φωτεινή Πράξη», Ιωλκός, 1994
  • «Ο κόσμος έχει μια φορά»,  Ιδμων, 1998 κα.

Μοναχικός, οραματιστής, ουμανιστής, ο ποιητής  Ιγνάτιος Αλεξίου αναζητώντας το αιώνιο Φως πέρασε σ’ αυτό δεχόμενος  την 12η φονική μαχαιριά του άγνωστου- μέχρι τώρα- δολοφόνου του στις 25 Σεπτέμβρη του 2010 στο διαμέρισμα του στον Αγ. Ιωάννη Ρέντη.

Το  άγριο αυτό έγκλημα μέχρι σήμερα παραμένει ανεξιχνίαστο…

Ενόραση; Πρόβλεψη του μέλλοντος; Ίσως απλά «Η μοίρα του ποιητή«. Ο Ιγνάτιος Αλεξίου λίγο πριν τη δολοφονία του δημοσίευσε το ποίημα του «Αδέσποτο» με το οποίο προβλέπει τον θάνατό του.

Ένα Αδέσποτο

Ένα αδέσποτο μες τα αδέσποτα

τριγυρνάω μες τα χαμένα

κάποτε πιάνω τον  εαυτό μου

να ψάχνει όπως ψάχνουν  τα αδέσποτα.

Βρίσκω τι καθώς ψάχνω  μήπως ξέρω

ίσως να είναι το φαΐ  μου.

Μια ιδέα, μια λάμψη

έρχεται μπροστά μου.

Την αδέσποτη ψυχή μου λέω

την βρίσκω στους δρόμους

στα σοκάκια που έχουν ψυχή

περπατώντας για μια ψυχή.

Σιωπηλά γεφυρώνω τη φωνή μου

με τα αδέσποτα που με φέρνουν  γύρα

μες τους δρόμους τους ατέλειωτους

τους γεμάτους ελπίδα και καταχνιά.

Ιγνάτιος  Αλεξίου

(πηγή: Περ. ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ).

Ο Ι.Α, υπηρέτησε ως Δημόσιος Υπάλληλος  επί σειρά ετών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ποιήματα του έχουν μεταφραστεί  στην Ιταλική Γλώσσα, υπήρξε δε μέλος  της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

«…  Τα μάτια του ήταν γεμάτα τρόμο….», δήλωση του ιατροδικαστή στους συγγενείς  του ποιητή μετά την νεκροψία. Νεκροψία που απέδειξε εγκληματική ενέργεια, έγκλημα δίχως τιμωρία…

Στην  έρευνα με αλφ. σειρά, συμμετείχαν:

Κώστας  Βαλέτας:συγγραφέας- εκδότης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.

Κώστας  Λιάκος: Αρθρογράφος- πεζογράφος.

Μιχάλης Σταφυλάς: Συγγραφέας- εκδότης περιοδικού ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ (Βρ. Ακαδημίας Αθηνών).

Τάκης Χατζηαναγνώστου: Λογοτέχνης (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών).


Η κηδεία του φιλόσοφου- ποιητή  Ιγνάτιου Αλεξίου ετελέσθη στο  Γ΄ Νεκροταφείο (Νίκαια) στις 1 Οκτωβρίου  2010 παρουσία ελαχίστων…..

Σχολιάστε Ελεύθερα