Ανασυγκρότηση της Οικονομίας και όχι επανεκκίνηση

Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος

Ο όρος «επανεκκίνηση της Οικονομίας από την ύφεση που προκαλεί η πανδημία» είναι το «φύλλο συκής» που ήλθε εξ ουρανού για το Σύστημα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έτσι εργαλειοποιούν το οικονομικό κόστος της πανδημίας για να υπηρετηθεί ο στρατηγικός στόχος που ονομάζεται Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, αδιαφορώντας, στην πραγματικότητα για το αν υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως και πεθαίνουν κατά χιλιάδες ημερησίως εξ αιτίας της εμπορευματοποίησης και της άσκησης σκληρής ταξικής πολιτικής με τα εμβόλια.

Η απαξία με την οποία αντιμετωπίστηκε η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για απελευθέρωση των πατεντών παρασκευής εμβολίων καθώς και η εξέλιξη της νόσου στις φτωχότερες χώρες τα λέει όλα. Κατά την γνώμη μας μία γραμμική διαδικασία επανεκκίνησης της  Οικονομίας ένα και μόνο στόχο υπηρετεί : το κέρδος!  Αφού με αυτόν τον τρόπο επιχειρούν να φορτώσουν δίχως απώλειες και κάθε είδους ρίσκα το κόστος του περάσματος στην νέα εποχή, την εποχή της ψηφιοποίησης. Γι αυτό και η απάντηση της Κοινωνίας πρέπει να είναι ΟΧΙ! Η Κοινωνία έχει ανάγκη και πρέπει να απαιτήσει την ανασυγκρότηση της Οικονομίας μέσα από διεργασίες θεσμικών και διαρθρωτικών αλλαγών που θα αφορούν  τον νέο καταμερισμό της εργασίας και την οργάνωση της παραγωγής όχι με στόχο το κέρδος αλλά τις κοινωνικές ανάγκες.

Η κρίση που διέρχεται το Σύστημα σε παγκόσμια κλίμακα εδώ και δεκαετίες είναι δομική και εκ των πραγμάτων φαίνεται να μην μπορεί να την ελέγξει. Πολύ περισσότερο αδυνατεί να μπει σε διαδικασίες υπέρβασης. Οι αιτίες είναι τόσο υποκειμενικού όσο και αντικειμενικού χαρακτήρα και ως προς την ουσία τους έχουν σχέση και με μία σειρά συγκυριών που πρέπει ν΄ αποτελέσουν  θέμα ενός άλλου σημειώματος που θα ασχολείται μόνο με το ζήτημα των αιτιών. Το φάρμακο της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης απεδείχθη δηλητήριο καθώς εδράζονταν σε πολιτικές  επανεκκίνησης της Οικονομίας και είχε ως στρατηγικό βάθος την διαχείριση του περάσματος στην Τέταρτη βιομηχανική Επανάσταση. Δηλαδή στην εποχή της ψηφιοποίησης που είπαμε παραπάνω.

Οι πρώτοι που αντελήφθησαν – σε πολιτικό επίπεδο- τον δομικό χαρακτήρα της κρίσης εδώ και τέσσερεις δεκαετίες περίπου ήταν η Θάτσερ και ο Ρίγκαν. Και αντιμετώπισαν το ζήτημα ως πρόβλημα επανεκκίνησης της Οικονομίας με εργαλεία στασιμοπληθωριστικές επιλογές και κάθετες αντιδράσεις σ΄ οποιασδήποτε μορφής περιφερειακής, πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης, εν ονόματι της επερχόμενης ψευδεπίγραφης παγκοσμιοποίησης. Κορυφαίο τους τελικά επίτευγμα η ακύρωση της προοπτικής πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης που επιστεγάστηκε με την αποχώρηση του Ενωμένου Βασιλείου, με την επιλογή μάλιστα του σκληρού πυρήνα των συντηρητικών δυνάμεων και του παλατιού. Το αποτέλεσμα βέβαια της πολιτικής Θάτσερ – Ρίγκαν είναι η ενίσχυση  σε παγκόσμιο επίπεδο των  δυνάμεων  της Ακροδεξιάς και της διακίνησης του χρήματος έναντι της διακίνησης αγαθών. Δεν είναι τυχαίο ότι η πιο υπερχρεωμένη χώρα του Κόσμου είναι οι Η.Π.Α.

Η υπέρβαση της κρίσης δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με αλλεπάλληλες ρήξεις και με όρους στρατηγικού βάθους σε τρία επίπεδα : α) ταξική πάλη β) αμεσοδημοκρατικές μορφές εξουσίας γ) Εθνική  Ανεξαρτησία. Ανασυγκρότηση λοιπόν της Οικονομίας κι όχι επανεκκίνηση όπως απεργάζονται με το σχέδιο Πισσαρίδη και τα λατινοαμερικανικά μοντέλα που προωθούν οι αχυράνθρωποι της Κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη, η μαϊμού μεγαλοαστική τάξη και οι νονοί της ενημέρωσης.

Η επιλογή των αλλεπάλληλων ρήξεων έχει νόημα όταν εισάγεται με προϋποθέσεις Εθνικής Στρατηγικής και εδώ υπάρχει σοβαρό έλλειμμα λόγω των αντιφάσεων της ελληνικής κοινωνίας που επηρεάζουν αρνητικά την πολιτική ζωή του τόπου. Η πλειοψηφία της Ελληνικής Κοινωνίας αποτελείται κυρίως όχι από τάξεις αλλά από μία πανσπερμία κοινωνικών στρωμάτων τα οποία αποτελούν την κοινωνική Αριστερά που πρέπει  κάποτε να αποκτήσει ενιαία πολιτική έκφραση και να ανοίξει μέτωπα ριζικών αλλαγών για να δεί άσπρη μέρα ο Λαός και ο τόπος.

Σχολιάστε Ελεύθερα