Aττίλιο ένας οπαδός σύμβολο

Ο Αττίλιο (πραγματικό όνομα Βασίλης Δουρίδας) έφυγε μια μέρα σαν σήμερα 11 Νοεμβρίου του 1994, πριν ακριβώς 26 χρόνια, αλλά για αυτούς που θυμούνται την αγαπημένη του ομάδα τον Ολυμπιακό, έχει μείνει αξέχαστος. Η μαγική του Τρομπέτα ακόμα ηχεί στα αυτιά μας.

Η Ζωή του και η αγάπη για τον θρύλο του Ελληνικού ποδοσφαίρου

Ο Βασίλης Δουρίδας γεννήθηκε το 1942 στην κατεχόμενη, τότε από τους Γερμανούς Ναζί, Αθήνα και από τα παιδικά του χρόνια μάζευε το χαρτζιλίκι της εβδομάδας για να βλέπει από κοντά την αγαπημένη του ομάδα, τον Ολυμπιακό. Με την τρομπέτα του, ένωνε χιλιάδες χέρια και φωνές στην εξέδρα για χρόνια.

Κάποτε οι γιατροί τού είχαν πει ότι δεν θα αντέξουν τα πνευμόνια του. “Τι με νοιάζει; Εγώ για τον Ολυμπιακό ζω”, απαντούσε ο ίδιος. Ηταν και ο ίδιος φοιτητής της Ιατρικής, αλλά παράτησε τις σπουδές του στο 4ο έτος, για να αφοσιωθεί στον Ολυμπιακό. Σε κάθε παιχνίδι ήταν εκεί, στο κάγκελο της εισόδου της Θύρας 7, με την θρυλική τρομπέτα του να ξεσηκώνει τους φιλάθλους και να διηγείται με καλαμπούρι τις περιπέτειές του.

Το πραγματικό όνομα του αττίλιο ήταν ελάχιστα γνωστό αλλά το παρατσούκλι του δόθηκε από έναν άλλο φίλαθλο του Ολυμπιακού, που μετά από ένα περιστατικό στην κερκίδα του Ολυμπιακού, τον αποκάλεσε έτσι παρομοιάζοντάς τον με τον ομώνυμο γνωστό παλαιστή της εποχής. Η αδιάλειπτη παρουσία του στα παιχνίδια της αγαπημένης του ομάδας και ο ήχος της τρομπέτας του που ήταν άρρηκτα συνυφασμένος με την ερυθρόλευκη εξέδρα, μετέτρεψαν τον Ατίλιο σε αναπόσπαστο κομμάτι και σε οπαδό-σύμβολο της ερυθρόλευκης κερκίδας και του παλαιού Σταδίου Καραϊσκάκη.

Το πραγματικό περιστατικό της ονομασίας του:

Μία Κυριακή έσπρωχνε όποιον έβρισκε μπροστά του για να φτάσει στη θέση του, στο κάγκελο της εισόδου της Θύρας 7. «Σιγά ρε φίλε! Ποιος είσαι, ο Αττίλιο», του είπε κάποιος λόγω του γνωστού παλαιστή και έτσι το προσωνύμιο του έμεινε.

Πέθανε από οξύ πνευμονικό οίδημα στα 52 του, στις στις 11 Νοεμβρίου 1994 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο των Αγίων Αναργύρων. 26 χρόνια μετά τον θανατό του τιμάται ακόμα από την φίλαθλη κοινή γνώμη αλλά και από την διοίκηση του Ολυμπιακού.

Τέσσερις μήνες φυλάκιση για «διέγερσιν εις απείθειαν»!

Ο Ολυμπιακός του μεγάλου Νίκου Γουλανδρή, την περίοδο της Χούντας κυνηγήθηκε. Εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων. Μέχρι και τον Αττίλιο μάλιστα έτρεχαν στα δικαστήρια.

 Τον Απρίλιο του 1972, μετά το τέλος του αγώνα με τον Ολυμπιακό Βόλου, συνελήφθη και δικάστηκε από το καθεστώς των Συνταγματαρχών «δια διέγερσιν εις απείθειαν»!

Αφορμή στάθηκε η παρότρυνσή του (όπως αναφέρεται στα πρακτικά της δίκης) να μην διαλυθεί ο κόσμος, έξω από την θύρα 1 του γηπέδου, όπως διέταξε η Αστυνομία. Το τριμελές πλημμελειοδικείο Πειραιώς τον καταδίκασε σε 4 μήνες φυλάκιση, με αναστολή. Οι κατηγορίες, όμως δεν στέκονταν. Ο ίδιος άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος. Συνήγορος του Αττίλιο σε εκείνη τη δίκη ήταν ο Ανδρέας Υδραίος, προσωπικός σύμβουλος και δικηγόρος του ευεργέτη του Ολυμπιακού, Νίκου Γουλανδρή.

Η ιατρική και οι συστάσεις των γιατρών

Ήταν τόσο μεγάλο το πάθος του για τον Ολυμπιακό, που αργότερα σαν τεταρτοετής φοιτητής της Ιατρικής θα παρατήσει τις σπουδές του, ώστε να μπορεί να παρακολουθεί απερίσπαστος τα ματς των «ερυθρόλευκων». Ο ίδιος δεν πρόσεχε την υγεία του και σε συνδυασμό με το προχωρημένο της ηλικίας του είχε έναν ιδιαίτερα καταπονημένο οργανισμό.

Οι γιατροί τού είχαν συστήσει να αφήσει την τρομπέτα του, καθώς το δυνατό φύσημα προκαλούσε επιπλέον πρόβλημα στα ήδη βεβαρημένα πνευμόνια του. Ο ίδιος είχε αρνηθεί να το κάνει, όπως είχε αρνηθεί και τόσα άλλα για να είναι κοντά στον Ολυμπιακό.

“Δεν με ενδιαφέρει. Εμένα η ζωή μου είναι ο Ολυμπιακός. Ο Θεός να μου κόβει μέρες και να τις δίνει στον Ολυμπιακό”, έλεγε και τους άφηνε άναυδους. Στην ιδιωτική του ζωή ήταν σύμφωνα με τις περιγραφές ένας ευγενέστατος, συγκρατημένος και γλυκομίλητος άνθρωπος. 

Εργαζόταν στην Αθήνα στον ιδιωτικό τομέα ως υπάλληλος μιας τράπεζας αίματος στην πλατεία Κάνιγγος.

O Θάνατος

Η ατίθαση ζωή που έκανε σε συνδυασμό με τον ένθερμο χαρακτήρα του, είχαν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην υγεία του, που λόγω και της ηλικίας του ήταν ιδιαίτερα καταπονημένη. Το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου 1994 ο Βασίλης Δουρίδας άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 52 χρονών, εξαιτίας ενός οξέος πνευμονικού οιδήματος που τον ταλαιπωρούσε.

Στιγμιότυπο από την κηδεία του, φαίνεται το κόκκινο φέρετρο, ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Τάκης Τσουκαλάς

Χιλιάδες κόσμου τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία στο κοιμητήριο των Αγίων Αναργύρων. Στην κηδεία του βρέθηκε πλήθος κόσμου, μεταξύ των οποίων και ο τέως Πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς. Ολοι ήταν συγκλονισμένοι βλέποντας μπροστά τους το κόκκινο φέρετρο, που είχε ζητήσει ως τελευταία επιθυμία, από τη σύζυγό του, Αριστέα Δουρίδα.

Συλληπητήρια μηνύματα μετά τον θάνατό του

“Αισθάνομαι μεγάλη συγκίνηση και εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Ο Αττίλιο ήταν ένα σύμβολο για την οικογένεια του Ολυμπιακού”, είχε δηλώσει ο διοικητικός ηγέτης του συλλόγου, Σωκράτης Κόκκαλης. Ιδιαίτερα συγκινημένοι ήταν οι τότε παίκτες του Ολυμπιακού, όταν έμαθαν την είδηση του χαμού του Βασίλη.

Κρις Καλαντζής: “Ηξερα τον Αττίλιο από τον Παναθηναϊκό. Τον έβλεπα στην τηλεόραση. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, όταν πέρυσι που έκανα εγχείρηση στους κοιλιακούς, ήρθε στο νοσοκομείο και με είδε! Λυπάμαι που έφυγε από κοντά μας με αυτόν τον τρόπο. Μακάρι να πάει κάπου καλύτερα από εδώ”.

Βασίλης Καραπιάλης: “Εφυγε από κοντά μας ένας δικός μας άνθρωπος. Τέτοιους φιλάθλους έχει ανάγκη κάθε ομάδα. Η απώλειά του είναι μεγάλη για την οικογένεια του Ολυμπιακού και θα είναι αισθητή η απουσία του από τις εξέδρες του Καραϊσκάκη”.

Κυριάκος Καραταϊδης: “Στο αεροδρόμιο έμαθα για το θάνατό του. Ολοι οι παίκτες του Ολυμπιακού ταραχτήκαμε, γιατί ο Αττίλιο είναι δεμένος με την ιστορία της ομάδας. Ηταν πάντα κοντά μας και μας συμπαραστεκόταν με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο. Κρίμα”.

Τάκης Γκώνιας: “Τον Αττίλιο τον γνώριζε όλη η Ελλάδα και είναι πολύ θλιβερό για τον Ολυμπιακό, που έχασε έναν μαέστρο της εξέδρας”.

Γιώργος Σιδέρης: “Λυπήθηκα πάρα πολύ. Ηταν από τους πιο αγνούς φίλους του Ολυμπιακού. Μπορώ να πω ήταν ένα σύμβολο. Τον γνώριζα πολλά χρόνια. Υπήρξε ένας σημαντικός φίλαθλος, που έβαζε πάνω απ’ όλα τον Ολυμπιακό. Εχουμε υποχρέωση να τον ευγνωμονούμε για όσα προσέφερε σε όλη του τη ζωή στον Ολυμπιακό, με τον οποίο δέσαμε κι εμείς τη δική μας ζωή”.

Βασίλης Σιώκος: “Δεν ξέρω ποια ήταν η σχέση των παικτών της τωρινής ομάδας με τον Βασίλη, αλλά εμείς οι παλαιότεροι ποδοσφαιριστές, ήμασταν πολύ δεμένοι μαζί του. Σε όλα τα παιχνίδια, ακόμα και εκτός έδρας, μας ακολουθούσε, έμενε στο ξενοδοχείο, μας έδινε κουράγιο την παραμονή κάποιου δύσκολου αγώνα και πάντα ήταν κοντά μας. Θυμάμαι ότι πολλές φορές οπαδοί αντίπαλων ομάδων τον είχαν χτυπήσει, αλλά εκείνος αγαπούσε τόσο πολύ τον Ολυμπιακό, που συνέχισε να έρχεται κοντά μας. Λυπηθήκαμε πολύ. Εφυγε από κοντά μας ένα κομμάτι της ιστορίας του Ολυμπιακού”.

Χούλιο Λοσάντα: “Για πολλά χρόνια ο Αττίλιο ήταν ο εμψυχωτής του Ολυμπιακού, παικτών και φιλάθλων. Η απώλειά του είναι τόσο σημαντική που πιστεύω ότι πολύ δύσκολα θα αναπληρωθεί το κενό που αφήνει πίσω του”.

Χρήστος Αρβανίτης: “Ο Αττίλιο ήταν ο χαρακτηριστικός τύπος του αγνού οπαδού, ο οποίος ακολουθούσε παντού την ομάδα και τη βοηθούσε με τον τρόπο του. Επαιζε σάλπιγγα, τη βοηθούσε, χωρίς να κάνει κριτική και να κατηγορεί κανέναν παίκτη. Ηταν πάντα κοντά στον Ολυμπιακό”.

πηγές:

Σχολιάστε Ελεύθερα