1943: Όταν οι Αθηναίοι διαδήλωναν κατά της παράδοσης της Μακεδονίας στους Βούλγαρους

Από τη Σύνταξη

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όσους διαδηλώσαν για το ζήτημα της ονομασίας της Γείτονος Χώρας, ανεξαρτήτως εαν δικαιώθηκαν ή όχι και ανεξαρτήτως εαν οι λόγοι διαδήλωσής τους ήταν αγνοί ή είχαν δόλιους σκοπούς. Τρία χρόνια μετά θυμόμαστε τι πραγματικά είναι προδοσία και τι όχι, ανατρέχοντας στην ιστορία. Η μακεδονία είναι Ελληνική αλλά δεν ανήκει ολόκληρη στην Ελλάδα.

Πολλές φορές η ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια, γεγονότα επαναλαμβάνονται σαν φάρσα και όταν πια η φάρσα είναι αληθινή κάποιοι πραγματικά συνειδητοποιούν ότι ο κόσμος δεν αλλάζει και τόσο εύκολα. Για το 1992 και τις διαδηλώσεις που συμμετείχε και η αριστερά, η ιστορία είναι γνωστή. Υπάρχει όμως μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχνάμε και γράφτηκε εν μέσω της Γερμανικής κατοχής.

Ήταν 1943, λίγο πριν δημιουργηθεί η μετέπειτα Γιουγκοσλαβία που είχε μέσα στις ομοσπονδίες της και την Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τότε βέβαια δεν φώναξε κανένας, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Λίγο πιο πριν και εν μέσω κατοχής παίχτηκε ένα άλλο παιχνίδι στο οποίο οι Αθηναίοι αντεδράσαν δυναμικά και ορθώς έκαναν. Πρωταγωνιστές ήταν ο λαός και οι πρόγονοι των Χρυσαυγιτών-Μακεδονομάχων.

22 Ιουλίου του 1943, η Ελλάδα ήταν κάτω από την μπότα της τριπλής κατοχής (Γερμανοί, Βούλγαροι, Ιταλοί). Αυτοί βέβαια που είχαν το πάνω χέρι σε αυτή την κατοχή ήταν ιδίως οι Γερμανοί και για αυτό συχνά μιλάμε για την Γερμανική κατοχή και ξεχνάμε τους δυο εταίρους της τριχοτομημένης τότε Ελλάδας. Οι Γερμανοί λοιπόν πρωτύτερα είχαν αποφασίσει να εκχωρήσουν την Γερμανία στους Βούλγαρους και με αυτό τον τρόπο να εξοικονομήσουν δυνάμεις για το Ανατολικό μέτωπο, όπου η Γερμανία έχασε την μάχη και έτσι ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος με την βοήθεια των Σοβιετικών, σε πολύ μεγάλο βαθμό, πήγε στις αντιφασιστικές δυνάμεις.

Εκείνη την ματωμένη Πέμπτη λοιπόν πάνω από 300.000 (κατ’ άλλες πηγές 400.000) λαού βγήκαν στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά, αψηφώντας τα τανκς και τις σφαίρες των κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους, για να διαδηλώσουν ενάντια στον διαμελισμό της χώρας.  Οι απώλειες ήταν μεγάλες. Ωστόσο, ο ακριβής αριθμός των θυμάτων αλλά και των συλληφθέντων δεν προσδιορίστηκε ποτέ. Σε εκείνη την διαδήλωση αναφέρθηκε και ο Μίκης Θεοδωράκης στην ομιλία του στο συλλαλλητήριο για τη Μακεδονία, δύο χρόνια πριν.

Εκείνη η διαδήλωση βέβαια ήταν αιματηρή και δεν είχε καμία σχέση με τα συλλαλητήρια του 2018. Είχε πάνω από 30 νεκρούς, 300 τραυματίες και τουλάχιστον 63 συλλήψεις. Οι συλληφθέντες μάλιστα καταδικάστηκαν σε καταναγκαστικά έργα.

Η Ιστορία εκείνης της διαδήλωσης

Το πρωί της 22 Ιούλη, στην Αθήνα είχε σταματήσει κάθε κίνηση. Οι εργάτες είχαν κατέβει σε απεργία. Τα δημόσια γραφεία και τα καταστήματα έκλεισαν και στους έρημους δρόμους κυκλοφορούσαν περίπολοι στρατευμάτων κατοχής και Ελλήνων αστυνομικών. Σε συγκεκριμένα σημεία της πρωτεύουσας, οι Γερμανοϊταλοί είχαν στήσει πολυβόλα. Οι ξένοι κατακτητές και οι λακέδες τους είχαν πάρει όλα τα μέτρα για να εμποδίσουν τις εκδηλώσεις του λαού.

Αλλά κατά τις 10 το πρωί οι δρόμοι άρχιζαν να ζωντανεύουν. Οι Αθηναίοι κατέφθασαν στους προκαθορισμένους χώρους των συγκεντρώσεων. Οι Πλατείες στα Εξάρχεια και στου Ψυρρή, στο Κολωνάκι, στο Μοναστηράκι, η Πλατεία Λαυρίου, η Ομόνοια και άλλα κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας πλημμύρισαν από χιλιάδες πατριώτες, που ξεδιπλώσαν τις ελληνικές σημαίες και τα πλακάτ. Οι μάζες του λαού προχώρησαν προς το κέντρο, ενώ χιλιάδες προκηρύξεις γέμισαν τους δρόμους: «Οχι επέκταση», «Εξω οι Βούλγαροι φασίστες από την ελληνική Μακεδονία-Θράκη», «Κάτω οι προδότες». Τα συνθήματα αυτά αντήχησαν σ’ όλους τους δρόμους της πρωτεύουσας.

Τα γερμανικά τανκς επιχείρησαν χωρίς επιτυχία να διαλύσουν τις φάλαγγες των διαδηλωτών. Ακολούθησαν σκληρές συγκρούσεις. Στις συγκρούσεις σκοτώθηκαν 30 διαδηλωτές, ανάμεσά τους η Παναγιώτα Σταθοπούλου, η Κούλα Λίλη, ο Κ. Δουκάκης, η υφαντουργός Ολγα Μπακόλα, η φοιτήτρια Αντωνιάδη, ο Μ. Καλοζύμης, ο Θωμάς Χατζηθωμάς, ο Θ. Τεριακής, ο Β. Στεφανιώτης και ο ανάπηρος του ελληνοϊταλικού πολέμου Αντώνης Παπασταυράκης. Τραυματίστηκαν 200 διαδηλωτές και συνελήφθησαν 500. Πολλοί από αυτούς μάλιστα καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές.

Εκείνη η Γενική απεργία έγινε υπό την καθοδήγηση του ΕΑΜ και πέρασε στην ιστορία για τρία σημαντικά στοιχεία:

  1. Τη μαζικότητά της, που την κατέστησε τη μεγαλύτερη διαδήλωση στην κατοχική Αθήνα, ίσως και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
  2. Τη νικηφόρα κατάληξή της, αφού υποχρεώθηκαν οι Γερμανοί να ακυρώσουν τα σχέδιά τους για παράδοση της Μακεδονίας στους Βούλγαρους συμμάχους τους.
  3. Και επειδή ηταν η τελευταία αντιστασιακή κινητοποίηση αυτού του είδους.

Οι νεκροί και η τρομοκρατία που ασκούσαν οι δυνάμεις κατοχής κατά τη διάρκεια των μαζικών κινητοποιήσεων οδήγησαν το ΕΑΜ στην αλλαγή της αντιστασιακής του τακτικής. Από το σημείο αυτό και μετά, το κέντρο βάρους της Αντίστασης μετατοπίστηκε στις συνοικίες, λαμβάνοντας πέρα από πολιτικό και ένοπλο χαρακτήρα.

Επίσης, είναι αξιοσημείωτο ότι η απόφαση των Γερμανών ενίσχυσε τις αντάρτικες ομάδες, καθώς ειδικά στη Μακεδονία καταγράφτηκε μαζική προσχώρηση αξιωματικών και χωροφυλάκων σε αυτές. Η αφετηρία των γεγονότων βρίσκεται στα τέλη του Ιουνίου. Τότε, το Βερολίνο, προβληματισμένο από την έναρξη της επέλασης του Κόκκινου Στρατού και τις κινήσεις των Συμμάχων για απόβαση στην Ευρώπη, αποφασίζει να απαγκιστρώσει δυνάμεις από την Ελλάδα, όπου παρέμεναν καθηλωμένες για την αντιμετώπιση των ανταρτών.

Εχει γραφτεί ότι «η αντίσταση του λαού στις πόλεις και στα βουνά απασχολούσε 12 ολόκληρες χιτλερικές μεραρχίες στην Ελλάδα» [Πηγή: ΑΣΚΙ, «Μορφές Ηρώων της νεολαίας της Ελλάδας», Εκδοτικό «Νέα Ελλάδα», 1953].

Ετσι, αποφασίστηκε να παραχωρηθεί μεγάλο μέρος της Μακεδονίας, από τον Στρυμόνα έως τον Αξιό, στους Βούλγαρους, που ήδη είχαν υπό την κατοχή τους περιοχές ανατολικά των Σερρών.

Οπως αποκάλυψε, στις 17 Νοεμβρίου του 1960, η εφημερίδα «Ελευθερία» δημοσιεύοντας έγγραφα από τα αρχεία της Γερμανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Αϊνς Τσε (IC), η δωσιλογική κυβέρνηση Ι. Ράλλη ενημερώθηκε, στις 4 Ιουλίου, γι’ αυτή την απόφαση. Σ’ ένα εμπιστευτικό σημείωμά του προς τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, με ημερομηνία 16/7/1943, ο Ράλλης ανέφερε ότι στις 4 Ιουλίου του 1943 επισκέφτηκε τον Γερμανό πληρεξούσιο Αλτενμπουργκ, στον οποίο και ανακοίνωσε ότι σκόπευε, αυτός και η κυβέρνησή του, να παραιτηθούν ύστερα από την απόφαση για επέκταση της βουλγαρικής κατοχής.

Ο Αλτενμπουργκ (Altenburg), σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ράλλη, τον παρακάλεσε να μην παραιτηθεί και τον διαβεβαίωσε «ότι η είσοδος αυτή των βουλγαρικών στρατευμάτων ουδεμίαν πολιτικήν συνέπειαν δύναται να έχη, ως υπαγορευθείσα εκ καθαρώς στρατιωτικών λόγων, και κατ’ ουδέναν τρόπον πρόκειται να θίξη τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος επί των εν λόγω εδαφών» [Πηγή: «Ριζοσπάστης» φ. 21/7/2002].

Φυσικά, ο Ράλλης δεν παραιτήθηκε…

Ομως, τρεις μέρες μετά την ενημέρωσή του (7 Ιουλίου 1943) γίνεται το πρώτο συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη και στις 8 Ιουλίου η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ κάλεσε σε «συναγερμό για τη σωτηρία του λαού της Μακεδονίας και της Θράκης από τα νύχια των αιμοβόρων εισβολέων…».

Ακολούθησε ανάλογη απόφαση-ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ. Τις επόμενες μέρες σε Επτάλοφο, Νεάπολη, Τούμπα, Καλαμαριά κινητοποιήθηκαν 50.000 λαού. Στις 10 Ιουλίου ξεσηκώθηκε το Κιλκίς και τις επόμενες ημέρες οι αντιδράσεις επεκτάθηκαν σε Εδεσσα, Νάουσα, Βέροια, Γιαννιτσά, Φλώρινα, Πτολεμαΐδα, Κοζάνη, Λάρισα, Βόλο, Καρδίτσα κ.α.

Σε έκθεση της Γερμανικής Υπηρεσίας Αϊνς Τσε με ημερομηνία 22 Ιουλίου 1943 αποκαλύπτεται ότι, εξαιτίας της επέκτασης «των ορίων κατοχής των Βουλγάρων», ισχυροποιείται το αντάρτικο. Όπως αναφέρεται, στην Ανατολική Μακεδονία «πρώην Ελληνες αξιωματικοί και χωροφύλακες προσχωρούν συνεχώς εις τας αντάρτικας δυνάμεις». Μάλιστα, υπογραμμίζεται ότι «το ποσοστόν τούτων είναι αξιόλογον».

Οι Γερμανοί επιχειρούν, μάταια, να ανακόψουν τον ξεσηκωμό και δημοσιεύουν, στις 14 Ιουλίου 1943, ανακοίνωση, στην οποία αναφέρεται ότι τα βουλγαρικά στρατεύματα ανέλαβαν «διά στρατιωτικούς λόγους […] την ασφάλειαν εις την περιοχήν ανατολικώς του ποταμού Αξιού-πλην της πόλεως Θεσσαλονίκης» τονίζοντας ότι: «[…] ουδαμώς αποσκοπούνται οιαιδήποτε μεταβολαί εις τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος […]. Ιδία εξακολουθούν να ισχύουν οι Ελληνικοί Νόμοι και αι Ελληνικαί διατάξεις».

Ομως, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Από τις 11 Ιουλίου η Αθήνα προετοιμάζεται για τη γενική απεργία και το συλλαλητήριο της 22ας του μηνός. Όλος ο παράνομος μηχανισμός του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΚΚΕ βρίσκεται στο… πόδι.

Παράλληλα, όμως, ξεκινάει και η τρομοκρατία από τους κατακτητές με πρόκληση επεισοδίων. Στις 13 Ιουλίου προβοκάτορες εισέβαλαν στο Πανεπιστήμιο, στο Πολυτεχνείο και στην Ανωτάτη Εμπορική, τραυματίζοντας φοιτητές και την παραμονή της απεργίας χτύπησαν στο Πολυτεχνείο τον Θωμά (Θώμη) Χατζηθωμά, που μιλούσε στους συμφοιτητές του, και τον Θανάση Τεργιάκη. Και οι δύο την επόμενη μέρα θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Οι περιγραφές αποτυπώνουν τον… πυρετό προετοιμασιών.

«Προπαραμονή της απεργίας, ΕΠΟΝίτες και ΕΛΑΣίτες, στις 9.00 το βράδυ, περικύκλωσαν το κοσμικό κέντρο “ΠΑΡΚ” στο Πεδίον του Αρεως, όπου ανάμεσα στους θαμώνες ήταν Γερμανοί και Ιταλοί αξιωματικοί, και από το μικρόφωνο καλούσαν τον ελληνικό λαό να πάρει μέρος στην απεργία. Ενας Γερμανός αξιωματικός προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά ακινητοποιήθηκε από ΕΛΑΣίτες»

[Πηγή: «Εφημερίδα των Συντακτών», φ. 21/7/2013, Κατερίνα Μπαλκούρα «Τα παιδιά του Ιουλίου»].

«Την παραμονή βγήκαν ομιλητές στις συνοικίες, μοίρασαν τρυκ, γράφτηκαν τα συνθήματα στους τοίχους […]. Ο φοιτητικός και σπουδαστικός κόσμος κινήθηκε με ζωηρότητα και ορμή. Στο Πολυτεχνείο ο Θώμης Χατζηθωμάς μίλησε εκ μέρους των Μακεδόνων: «Θα χύσουμε εν ανάγκη και το αίμα μας για τη λευτεριά της Μακεδονίας μας και της Θράκης»»

[Επιμορφωτικό Κέντρο «Χαρίλαος Φλωράκης», περιοδικό «Νέα Γενιά 15/8/1943].

«Οι επονίτες της Αθήνας και του Πειραιά, οι σπουδαστές και μαθητές των Εξαρχείων και του Γκύζη είχαν ξεχυθεί στους δρόμους της πολιτείας και ανάμεσα στους τολμηρούς κι η Σταθοπούλου. […] Στην οδό Νοταρά, στεκόταν εκείνο το απομεσήμερο ανάμεσα σε άλλους. Στην τσάντα της είχε ακόμα μέσα τις προκηρύξεις και μοίραζε σε όλους τους πατριώτες που περνούσαν: “Πατριώτη αυτή είναι για σένα. Και μην ξεχάσεις αύριο στη μεγάλη διαδήλωση”»

[ΑΣΚΙ- Αρχείο ΕΔΑ- 09. Αρχεία Νεολαίας- 05. Εργαζόμενη Νεολαία- 310-00012].

Πραγματικά, την άλλη μέρα όλη η Αθήνα βγαίνει στους δρόμους. Η απεργία έχει «παραλύσει» τα πάντα. Μόνο κάποια τραμ κινούνταν, με οδηγούς Ιταλούς στρατιώτες.

Κατά τις 8.30 το πρωί ο κόσμος αρχίζει να ξεχύνεται από τις συνοικίες προς το κέντρο.

Μεγάλες προσυγκεντρώσεις γίνονται σε τρία σημεία: Εξάρχεια, όπου μαζεύονται πάνω από 100.000 λαού, Μοναστηράκι και πλατεία Ομονοίας. Στις 10 οι εργατοϋπάλληλοι φτάνουν από την οδό Πειραιώς στην Ομόνοια. Εκεί φτάνουν και οι διαδηλωτές από το Μοναστηράκι και του Ψυρρή.

Γερμανοί, Ιταλοί και Ελληνες χωροφύλακες αρχίζουν να πυροβολούν. Χιλιάδες λαού ξεχύνονται στην οδό Πανεπιστημίου.

Ηταν τέτοια η λαϊκή κινητοποίηση, που ο εχθρός πανικοβλήθηκε και κατέβασε τα τανκς για να την αντιμετωπίσει.

Η διαδήλωση προχωράει και στο ύψος με την οδό Μπενάκη συναντιέται με το μεγάλο «κύμα», που έρχεται από τα Εξάρχεια. Μια κοπέλα που κρατούσε ένα πλακάτ πέφτει νεκρή από σφαίρα Ιταλού καραμπινιέρου.

Οι διαδηλωτές προχωράνε φωνάζοντας συνθήματα και στο ύψος του Οφθαλμιατρείου, στην οδό Πανεπιστημίου, έρχονται αντιμέτωποι με τα τανκς ενώ οι σφαίρες πέφτουν σα βροχή στο πλήθος. Εκεί μέσα στην τιτάνια σύγκρουση του άοπλου πλήθους με τον πάνοπλο εχθρό ξεχωρίζουν ηρωικές μορφές.

Η Παναγιώτα Σταθοπούλου ορμάει και αρπάζει τη σημαία από τα χέρια ενός πατριώτη που τραυματίστηκε. Τα μακριά πυρόξανθα μαλλιά της ανεμίζουν στον αέρα. Προχωρεί αγέρωχη στην πρώτη γραμμή. Και όταν ένα τανκ έρχεται καταπάνω στο πλήθος, η Σταθοπούλου μεγαλοπρεπής βάζει το κορμί της ασπίδα.

Την ίδια ώρα, μια άλλη ηρωική ΕΠΟΝίτισσα, η Κούλα Λίλη, σκαρφαλώνει στο τανκ και χτυπάει με δύναμη με το ξυλοπάπουτσό της το πρόσωπο του οδηγού του τανκ. Εκείνος πυροβολεί και την τραυματίζει.

«Από τις σφαίρες τραυματίζεται κι η Σταθοπούλου. Μα αυτή αψηφώντας το τραύμα της απλώνει τα χέρια της, να τα κάνει οδόφραγμα στο τανκ, να μην περάσει πάνω στο πλήθος. Το ατσάλινο θηρίο την τυλίγει στις αλυσίδες του, περνάει απάνω της, την κομματιάζει. […] Την ίδια μέρα μιλούσαν σ’ όλη την Αθήνα για “μια μικρή επονίτισσα που σταμάτησε το τανκ με το σώμα της!”»

[ΑΣΚΙ, Αρχείο ΕΔΑ, ό.π.].

Μερικές ώρες αργότερα, η Κούλα Λίλη νοσηλευόταν βαριά τραυματισμένη στο νοσοκομείο. Στο πλευρό της κλαίει η μητέρα της.

«Μα της Κούλας η καρδιά χτυπάει ακόμα πιο δυνατά.

-Μάνα, μην κλαις, δεν είναι τίποτα θα περάσει. Κι’ η μάνα κάπως ήσυχη έφυγε.

-Μην πήτε τίποτα στη μάνα. Νοιώθω πως δεν θα ζήσω. Μα δεν λυπάμαι. Είμαι ελληνοπούλα. Είμαι επονίτισσα.

Υστερα από 16 ώρες πέθανε»

[Πηγή: ΑΣΚΙ, Συλλογή Ζορμπαλά Σταύρου, «Το Δελτίο της ΕΠΟΝ» 23/2/1952].

Στις 3 Αυγούστου έγινε στο Πανεπιστήμιο πάνδημο μνημόσυνο για τους νεκρούς της μεγάλης μάχης.

Ομως, από τον Οκτώβριο αρχίζει η έκδοση από τη δωσιλογική κυβέρνηση μιας σειράς Διαταγμάτων με ντροπιαστικές προαγωγές χωροφυλάκων, με αιτιολογικό ότι στις 22 Ιουλίου 1943 «ηνδραγάθησαν εξόχως εν αποτελεσματική συμπλοκή κατά πολυπληθούς και ενόπλου (!) διαδηλώσεως αναρχικών στοιχείων» [Πηγή: Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, ΦΕΚ τεύχος Γ΄, αρ. φύλ. 276/21-10-1943, 283/24-10-1943, 288/29-10-1943 κ.α.].

Εκείνη η διαδήλωση ήταν οργανωμένη από την αριστερά της εποχής και θέμα της ήταν η Μαεδονία, άλλες εποχές, άλλα πιστεύω και άλλες πρακτικές για την αριστερά. Το 2018 η αριστερά επίλυσε ένα εθνικό θέμα παρά τις αντιδράσεις του λαού και των πολιτικών του αντιπάλων. Πολιτικοί αντίπαλοι που όμως στην συνέχεια έγιναν θιασώτες της συμφωνίας των Πρεσπών. Το Μακεδονικό ήταν και είναι ένα σημαντικό θέμα που κράτησε παραπάνω από έναν αιώνα.

Στους Βαλκανικού πολέμους ιδιώς οι Βούλγαροι ήθελαν την Μακεδονία και την Θράκη για να έχουν διέξοδο στην Θάλασσα, όπου ήταν και προς το συμφέρον της τότε αυτοκρατορικής Ρωσίαςς. Στον δέυτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Βούλγαροι όντας με του Γερμανούς Ναζί πήραν αυτοί την διέξοδο, που προφανώς ακόμα και σήμερα δεν θα τους χάλαγε να την έχουν, για να το πούμε και λίγο λαϊκά. Η Βουλγαρία σήμερα βέβαια είναι στραατιωτικά αποδυναμωμένη σε σχέση με την Ελλάδα και για αυτό δεν έχει γίνει βραχνάς της Ελλάδος όπως η Τουρκία.

Η Μακεδονική γλώσσα αναγνωρίστηκε το 1970, αλλά με τη συμφωνία πέρασε στη Σλαβική οικογένεια. Με τη συμφωνία πήραμε πίσω την ιστορία του Μέγα Αλεξάνδρου, ενώ αναγνωρίστηκε ότι οι Σλάβοι κάτοικοι των Βαλκανίων ήρθαν εκεί τον 5ο αιώνα μ.χ, οπότε συγκατοικούμε μαζί τους στα Βαλκάνια 16 αιώνες περίπου. Συμφωνούμε βέβαια απόλυτα ότι η λεγόμενη Μακεδονική γλώσσα έχει ελάχιστες διαφορές με την Βουλγάρικη. Ήταν ένα εφεύρημα του Τίτο, που το χρησιμοποίησε στην εξωτερική πολιτική της πάλαι ποτέ ενωμένης Γιουγκοσλαβίας προκειμένου να πιστοποιήσει ότι το κομμάτι αυτό δεν ανήκει στην Βουλγαρία, που δεν αναγνωωρίζει μέχρι σήμερα την γλώσσα και την εθνότητα αυτή. το θέμα είναι όμως ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να παίξει σε καμία περίπτωση υποστηρικτικό ρόλο ούτε προς την Αλβανία, στα μεγάλα της σχέδια αλλά ούτε και προς την Βουλγαρία που θέλει να προσαρτήσει αν όχι ολόκληρη, κομμάτι της Βορείου Μακεδονίας και για αυτό έχει δώσει Βουλγάρικα διαβατήρια σε κατοίκους ιδίως της ανατολικής πλευράς.

Η Βόρεια Μακεδονία είναι ένα κράτος σταθεροποιητικό προς τις βλέψεις όλων τνω γειτόνων μας, ακόμα και της Τουρκίας που ήταν έτοιμη να αναλάβει την φύλαξη του εναέριου χώρου της, κάτι που εντέλει με τη συμφωνία αναλάβαμε εμείς. Η Βόρεια Μακεδονία εαν δεν υπήρχε έπρεπε να την εφεύρουμε και ελπίζουμε ότι όλοι όσοι το 2018 φορέσαν την πανοπλία τους, και κατεβήκαν στις διαδηλώσεις, κάποια στιγμή να το καταλάβουν. Είναι πολλά που πρέπει να ειπωθούν αλλά είναι και πολλά που πρέπει να εξηγήσουν και οι σημερινοί κυβερνώντες σε μας τους αχαμνούς, τους ανθρώπους που στήριξαν αυτούς και δεν μιλάμε για τους ιδεολογικούς απογόνους- Νεοναζί αλλά για εκείνους τους δεξιούς και ενδεχόμενα άλλους ψηφοφόρους δημοκρατικών κομμάτων που κατέβηκαν με τον φόβο της πώλησης και στις εκλογές ψήφισαν αυτούς που σήμερα λένε ναι στην συμφωνία, που δεν μπορούν να καταργήσουν, αλλά ήταν κατάπτυστη, και έβαλαν τους δορυφόρους τους να την ψηφίσουν, και μιλάμε για τον Σταύρο Θεοδωράκη βέβαια.

Σε δημοσίευμα της 2ας Απριλίου του 2019 ο Σταύρος Θεοδωράκης ομολογεί ότι Μας ζητούσαν από τη ΝΔ να ψηφίσουμε τις Πρέσπες!

Ελληνικέ λαέ δες τι ψήφισες γιατί όπως σε κοροϊδεψαν με το Μακεδονικό σε έχουν κοροϊδέψει και στα εργασιακά σου και στα συνταξιοδοτικά σου, και στα οικονομικά σου για να υφαρπάξουν την ψήφο σου. Ο Τσίπρας έκανε πολλά λάθη, δεν διεκδικεί άλλωστε το αλάθητο αλλά θα μείνει στην ιστορία για αυτή την συμφωνία και αυτό πονάει. Πονάει γιατί ο Μητσοτάκης πίεζε να την κάνει ο ίδιος την συμφωνία και όταν δεν του βγήκε έστω και πλαγίως την υπερψήφισε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε από μόνος του την πλειοψηφία και οι ΑΝΕΛ έφυγαν από τη συγκυβέρνηση για αυτό τον λόγο.

Είναι η συμφωνία που θα τιμήσει η κυβέρνηση και υπάρχει και η συνέχεια, αφού η συμφωνία στο Ιόνιο, που ήταν προδοσία, ο Κουμουτσάκος το είπε, έγινε εθνικά ορθή και επιβεβλημένη. Έγινε η συμφωνία που μεγάλωσε την Ελλάδα, άλλη μια κοροϊδία, και επειδή θέλουμε να είμαστε σαφείς, δεν λέμε όχι σε αυτά που κάνει τώρα η κυβέρνηση με τα εθνικά θέματα, ούτε ακόμα και στον διάλογο με την Τουρκία αν είναι αποκλειστικά και μόνο για τις διαφορές μας στην ΑΟΖ. Θυμόμαστε 3 χρόνια πριν, τι μας έλεγαν και πόσο φρόντισαν να πολώσουν τον λαό, όπως έκαναν και στο δημοψήφισμα του 2015 και κάποια στιγμή θα γραφτεί και για αυτό αντίστοιχο άρθρο



Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ

Tags: , ,

Σχολιάστε Ελεύθερα

Αρέσει σε %d bloggers: