Όλοι μαζί τα φάγαμε

Γράφει ο Γιάννης Μουλάς για την Εφημερίδα Αθέρας

(Η  Αμετροεπής Παγκάλεια Ρήση)

Πριν από 2500 και πλέον χρόνια, οι Πρόγονοί μας, διατύπωσαν την αναλλοίωτη στους αιώνες, αυτούς που πέρασαν και αυτούς που θάρθουν, αλήθεια, «μέτρον άριστον», με το οποίο καθιέρωσαν το «χρυσό κανόνα» κάθε ανθρώπινης έκφρασης, σε λόγο ή πράξη. Μ’αυτό πορευτήκαμε και μ’αυτό πρέπει να πορευτούμε στο μέλλον, γιατί εμπεριέχει πράγματι το «χρυσό κανόνα» της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Ο κ. Πάγκαλος είναι γνωστό ότι από πεποίθηση ή ιδιοσυγκρασία, είναι ακραίος και ασυγκράτητος στις δηλώσεις του, δηλαδή είναι «αμετροεπής», εχθρός του «μέτρου» των αρχαίων Ελλήνων. Δικαίωμά του, στη ζωή καθένας πορεύεται και δρα σύμφωνα με τις αποσκευές που διαθέτει, δηλαδή το δομημένο χαρακτήρα του, τις γνώσεις του, τη διαπαιδαγώγησή του και όλα εκείνα τα στοιχεία που συγκροτούν την προσωπικότητά του.

Από αυτό όμως, μέχρι του  να ενοχοποιεί και να κατηγορεί, χωρίς αιδώ, έναν ολόκληρο λαό, στην προσπάθειά του να διαχύσει την αδιαμφισβήτητα αποκλειστική ευθύνη της Πολιτικής Ηγεσίας, στα θύματά της, η διαφορά είναι αβυσσαλέα.

Ο κ. Πάγκαλος, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας, που  έχει αγγίξει τα όρια της οικονομικής  και κοινωνικής καταστροφής, με συνέπεια να έχει ήδη διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός και η κοινωνία να βρίσκεται στα όρια της διάλυσης, με 1.200.000 και πλέον άνεργους, με την ανεργία στη νεολαία και στις γυναίκες, τα δυο πιο ευαίσθητα τμήματα του λαού, να φθάνει περίπου στο 60% και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, στις πόλεις κυρίως, να πεινάνε, έκρινε σωστό, για όλη αυτή την τραγωδία, να καταστήσει συνένοχο ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Και μάλιστα με γλώσσα βάναυση και ισοπεδωτική, με μια φράση κοφτή και αμείλικτη, «όλοι μαζί τα φάγαμε», επιχειρώντας, με πολλή αναίδεια, να εξισώσει τους «θύτες» με τα «θύματα», την Πολιτική Ηγεσία, που με τις πράξεις και τις παραλείψεις της μας οδήγησε εδώ, με τους απλούς ανθρώπους, που εξαιτίας της δε μπορούν πια να ζήσουν.

Όχι κ. Πάγκαλε, στο φαγοπότι της κραιπάλης, της διαφθοράς  και του άνομου πλουτισμού ενός μεγάλου  μέρους της Πολιτικής Ηγεσίας και των παρατρεχάμενών της, δεν ήταν συνδαιτημόνας ο λαός, οι απλοί άνθρωποι, έστω και αν μερικοί ωφελήθηκαν από την παραλυτική και παρακμιακή αυτή κατάσταση, που σεις οι πολιτικοί δημιουργήσατε.

Ομολογώ, πως πίστευα ότι  ο κ. Πάγκαλος, ένας ευφυής άνθρωπος, θα άφηνε αυτή την, τουλάχιστον άστοχη και υβριστική φράση του, να ξεχαστεί. Έπεσα όμως έξω. Γιατί όχι μόνο επιμένει στον υβριστικό χαρακτηρισμό του (το είδαμε σε συνεντεύξεις του) αλλά σε πρόσφατο ηλεκτρονικό βιβλίο του, επιχειρεί απεγνωσμένα να τον τεκμηριώσει με επιχειρήματα έωλα, που αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο, ήτοι την ευθύνη της Πολιτικής Ηγεσίας και του ανίκανου και φαύλου κράτους που αυτή αποκλειστικά, και πιστεύω συνειδητά, για να το έχει αλωμένο, δημιούργησε.

Είναι γνωστό και αδιαμφισβήτητο ότι σε μια δημοκρατική χώρα, η Πολιτική Ηγεσία διαχρονικά, με τη Βουλή και τους νόμους που αυτή ψηφίζει, τους πρωθυπουργούς και τους υπουργούς, είναι ο γεννήτορας, ο Δημιουργός του καλού ή κακού Κράτους και των κάθε είδους θεσμών λειτουργίας του. Είναι αυτονόητο ότι η ποιότητα του Κράτους, η καλή λειτουργία του, η εντιμότητα και αποτελεσματικότητα των επι μέρους θεσμών του και των αξιωματούχων του, αιρετών ή μη, η ευσυνειδησία και εργατικότητά τους και γενικά η σωστή λειτουργία ολόκληρου του Κρατικού μηχανισμού, στενού και ευρύτερου, εξαρτάται απόλυτα από την Πολιτική Ηγεσία της χώρας, η οποία έχει την εξουσία και την ευθύνη της διακυβέρνησης και τη νομιμοποίηση ν’αποφασίζει για κάθε θέμα που αφορά στην καλή ή κακή πορεία της χώρας σε όλους τους τομείς λειτουργίας του Κράτους.

Επομένως, είναι αυτονόητο και δεν χρειάζεται να καταφύγει κανείς σε φιλοσοφικές αναλύσεις και στοχασμούς για να καταλάβει, πως για ό,τι καλό ή κακό συμβαίνει σε μια χώρα, που η Πολιτική της Ηγεσία, Κυβέρνηση, Βουλή κλπ., λειτουργούν βάσει του Συντάγματος και των νόμων, αποκλειστικά αρμόδια, αλλά και υπεύθυνη, είναι η ίδια, και οποιαδήποτε προσπάθεια διάχυσης αυτής της ευθύνης στο «κακό» λαό, στους «κακούς» πολίτες, συνιστά αναίδεια πρώτου μεγέθους και κακόβουλη ενέργεια απόσεισης της δικής της αυταπόδεικτης και αδιαμφισβήτητης ενοχής.

Στο βιβλίο του ο κ. Πάγκαλος, επιμένοντας πεισματικά στο σαφώς λανθασμένο και μη καλόπιστο «αφορισμό» του,, ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», αναφέρεται σε ορισμένα στοιχεία με τα οποία επιχειρεί να αποδείξει την αλήθεια του, αγνοώντας ή παρακάμπτοντας συνειδητά το ότι τα στοιχεία αυτά ακριβώς που επικαλείται, αποδεικνύουν ότι ο ισχυρισμός του είναι απόλυτα λαθεμένος.

Επικαλείται τη διαφθορά των  Κρατικών Υπηρεσιών και των Ν.Π.Δ.Δ., τη φοροδιαφυγή, τις πληρωμές υπερβολικών μισθών, συντάξεων, εφάπαξ κλπ. Κανένας δεν τα αμφισβητεί αυτά και αυτό το γνωρίζει ο κ. Πάγκαλος. Όλοι στην Ελλάδα γνωρίζαμε και γνωρίζουμε το μεγάλο φαγοπότι που έγινε και ακόμη γίνεται. Οι απλοί άνθρωποι βέβαια δεν γνωρίζαμε και δεν γνωρίζουμε το μέγεθός του. Δε χρειάζεται και μεγάλη σοφία για να καταλάβει κανείς τη διαφθορά και τη κραιπάλη που οδήγησε τη χώρα σ’αυτή τη βιβλική όντως καταστροφή, που μας επέστρεψε στο συσσίτιο και το «κατσαρολάκι» της Κατοχής και σε φτώχεια τέτοια, που μόνο στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ζήσαμε.

Εκείνο όμως που παρέλειψε, σκόπιμα πιστεύω, ν’αναφέρει ο ευφυής κ. Πάγκαλος, είναι μια πολύ απλή αλήθεια που τη γνωρίζουν και οι πρωτοετείς φοιτητές της Κοινωνιολογίας και των Πολιτικών Επιστημών: Πώς η Ελλάδα έφθασε σε τέτοια μεγέθη διαφθοράς και κακής λειτουργίας του Κράτους και των κάθε μορφής Υπηρεσιών του και ποιός φταίει γι αυτό; Γιατί τίποτα στη ζωή των ανθρώπινων κοινωνιών δεν είναι τυχαίο ή εκ Θεού. Για όλα, για το καλό και το κακό, υπεύθυνοι είναι πάντοτε άνθρωποι. Και λέω ότι το παρέλειψε σκόπιμα, γιατί θα έπρεπε να αναφέρει και να παραδεχθεί ότι και στις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται, ακέραια την ευθύνη φέρει η Πολιτική Ηγεσία, που επί 10ετίες τώρα – όλες αυτές τις κρίσιμες 10ετίες της διαφθοράς, των οικονομικών σκανδάλων, του άνομου πλουτισμού μέχρι χθες ανέστιων και πάμπτωχων και της αλόγιστης και άσκοπης σπατάλης – κυβέρνησε τη χώρα και έθρεψε αυτά τα φαινόμενα, που αν ήθελε, αν είχε την πολιτική βούληση όπως συνηθίζεται να λέμε, θα τα είχε συντρίψει και εξαφανίσει αμέσως, ακόμη και στις περιπτώσεις εκείνες που κάποιοι κακοποιοί και διεφθαρμένοι, εν αγνοία της, τα είχαν καταφέρει να διεισδύσουν σε ευαίσθητες και καίριες θέσεις του Κρατικού μηχανισμού.

Η αμείλικτη όμως αλήθεια, είναι ότι αυτή η ίδια υπήρξε η αιτία του κακού, αυτή υπήρξε το «θερμοκήπιο» μέσα στο οποίο βλάστησαν και γιγαντώθηκαν αυτά τα νοσηρά φαινόμενα και σ’όλα τα σκάνδαλα που είναι αναμεμειγμένοι και απλοί πολίτες, είναι δικοί της άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες και σε κάθε περίπτωση επιλεγμένοι από αυτήν.

Κανένας πολίτης μόνος  του κ. Πάγκαλε, δεν μπορεί να διαπράξει σκάνδαλο, αν σ’αυτό δεν συμμετέχει πολιτικός ή κρατικός λειτουργός, που είναι και η πηγή του σκανδάλου. Κανένας πολίτης μόνος του δε μπορεί να προσδιορίσει τον υπερμεγέθη μισθό του ή την υπερβολική συνταξή του ή το δυσανάλογα μεγάλο εφάπαξ του, κλπ, αν δε συμμετέχει πολιτικός ή κρατικός λειτουργός, που θα διαμορφώσει το κατάλληλο νομικό πλαίσιο.

Κανένας πολίτης  κ. Πάγκαλε δεν μπορεί να υπογράψει  ασύμφορες και σκανδαλώδεις για το Δημόσιο συμβάσεις, χωρίς το διεφθαρμένο Πολιτικό ή Κρατικό αξιωματούχο, που θα πάρει τη γενναία «μίζα του», που τα τελευταία χρόνια έφθασε σε τέτοια ύψη, ώστε η SIEMENS, η αμαρτωλή γερμανική εταιρία των κολλοσιαίων σκανδάλων και της συστηματικής μίζας, να είναι περίπου αποκλειστικός – με ακριβά ανταλλάγματα βέβαια -προμηθευτής πανάκριβων συστημάτων, πλοίων κλπ, αλλά ταυτόχρονα, χορηγός πολιτικών, κρατικών αξιωματούχων ή και κομμάτων, με τεράστια ζημία του ελληνικού δημοσίου. Ο περιβόητος κ. Χριστοφοράκος, τέκνο δοσίλογου της Κατοχής και θαυμαστή του Χίτλερ, όπως γράφτηκε στις εφημερίδες, προστατευόμενος της Γερμανίας, και όλος ο εσμός των μιζαδόρων δεν είναι λαός κ. Πάγκαλε.

Το γιγαντιαίο σκάνδαλο του Βατοπεδίου δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν ανέντιμοι πολιτικοί και Κρατικοί αξιωματούχοι. Ο Εφραίμ, ο πρωταγωνιστής του σκανδάλου καλόγερος, δεν είναι λαός κ. Πάγκαλε.

Το απίστευτο και πρωτοφανές σκάνδαλο των υποβρυχίων, που το ένα τους είναι καταφανώς ελαττωματικό, είναι έργο πρωτοκλασάτου πολιτικού – και παρ’ολίγον Πρωθυπουργού – συνεπικουρούμενου από παρακοιμώμενους, συγγενείς, φίλους και πολιτικά στελέχη. Όλοι αυτοί δεν είναι λαός κ. Πάγκαλε.

Οι οργανωμένες  συμμορίες που λυμαίνονταν, και ίσως και τώρα λυμαίνονται, το Δημόσιο ή τους Δημόσιους Οργανισμούς ή εταιρείες του Δημοσίου, είναι άνθρωποι της Πολιτικής Ηγεσίας που τοποθετήθηκαν στις διάφορες θέσεις για να μπορεί αυτή να κάνει τις δουλειές της. Ούτε και αυτοί είναι λαός κ. Πάγκαλε.

Οι Διοικήσεις των Νοσοκομείων με τα τεράστια σκάνδαλα και τις απίστευτες μίζες, ώστε τα φάρμακα και άλλα ιατρικά είδη στην Ελλάδα να κοστίζουν μέχρι και 1000% πάνω από το μέσο όρο κόστους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι δικοί σας, δηλαδή της Πολιτικής Ηγεσίας, άνθρωποι, και όχι λαός κ. Πάγκαλε.

Όλα αυτά, ελάχιστα σε σχέση με αυτά που θα μπορούσα να αναφέρω, δε θα είχαν συμβεί κ. Πάγκαλε, αν η Πολιτική Ηγεσία της χώρας έκανε απλά το καθήκον της, χωρίς σκανδαλώδεις ή φωτογραφικούς νόμους συγκάλυψης ανομιών ή ατιμωρησίας ενόχων (βλ. νόμο παραγραφής αξιόποινων πράξεων των Βουλευτών) και χωρίς το διεφθαρμένο Κράτος που αυτή δημιούργησε.

Τι μένει  λοιπόν κ. Πάγκαλε από την υβριστική  και συκοφαντική αυτή, για μας  τους απλούς ανθρώπους φράση σας  «όλοι μαζί τα φάγαμε»; Σχεδόν τίποτα. Το Ελληνικό Κράτος – με αποκλειστική ευθύνη αυτών που μέχρι τώρα μας κυβέρνησαν – ποτέ, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα, δεν έγινε Κράτος αξιοκρατίας και ελέγχου. Υπήρξε σε όλα αυτά τα 180 χρόνια ύπαρξής του, αιχμάλωτο της εκάστοτε κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος, που κύριος σκοπός τους πάντα ήταν να κερδίσουν και τις επόμενες εκλογές, με αποτέλεσμα, μοναδικό κριτήριο της όποιας κυβερνητικής ενέργειας, να είναι το «πολιτικό κόστος», που σχεδόν παρέλυε κάθε δημιουργική προσπάθεια. Απόλυτη απόδειξη δε τούτου, αποτελεί το γεγονός ότι το πρώτο μέλημα της εκάστοτε νέας κυβέρνησης, ήταν, για αρκετό διάστημα,να παραλύσει τη λειτουργία του Κράτους, με την αντικατάσταση – σε κανένα σύγχρονο Κράτος δε γίνεται αυτό – των Διευθυντών όλων των Κρατικών Υπηρεσιών, των Διοικήσεων των ελεγχόμενων από το Κράτος Τραπεζών και των Προέδρων, Διευθυνόντων Συμβούλων και Διευθυντών των Οργανισμών (ΔΕΚΟ και Εταιρειών του Δημοσίου) που είχαν τοποθετηθεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση άλλου κόμματος, έστω και αν πολλοί από αυτούς ήταν άξιοι και έντιμοι. Στη θέση τους τοποθετούνταν δικοί της άνθρωποι, φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες, συμπατριώτες, με κυρίαρχο κριτήριο πόσο κομματικά πιστοί και πόσο αφοσιωμένοι στον Πρωθυπουργό ή τον Υπουργό που τους διόριζε, είναι. Αποτέλεσμα αυτής της απαράδεκτης τακτικής, που ισχύει 180 χρόνια, είναι οι μεν διωγμένοι να γίνονται εχθροί της Υπηρεσίας τους, να την υπονομεύουν και να μην προσφέρουν τίποτα, χολωμένοι από τον παραγκωνισμό τους, οι δε νεοτοποθετηθέντες να είναι τυφλά όργανα κομματικά ή των Υπουργών που τους τοποθέτησαν και με τον αέρα αυτόν να συμπεριφέρονται στον πολίτη ως μικροί «Γκαουλάιτερ», έχοντας «πλάτες» όπως λέει ο λαός και να παραμένουν στις θέσεις τους, παρότι πολλοί από αυτούς είναι ακατάλληλοι, διεφθαρμένοι ή ανίκανοι για το συγκεκριμένο πόστο που ανέλαβαν. Όλα αυτά τα φαινόμενα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν υπήρξε και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα, αξιολόγηση των τοποθετούμενων και ουσιαστικός έλεγχος του έργου τους, μας δίνουν την πλήρη εικόνα ενός κράτους που δεν έχει κανένα από τα στοιχεία εκείνα που πρέπει να έχει ένα σύγχρονο – εύρυθμο κράτος, με άλλα λόγια μας δίνουν την πλήρη εικόνα ενός «μη Κράτους». Γι αυτό και καμμία υπηρεσία δεν λειτουργεί σωστά, τα σκάνδαλα ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια, η φοροδιαφυγή διαχρονικά μεγαλουργεί και μεγεθύνεται, το λάδωμα ζεί και βασιλεύει και πολλαπλασιάζεται, και κανένας στόχος από το Κυβερνητικό, υποτίθεται, προγραμματισμό, ποτέ δεν επιτυγχάνεται.

Μέσα σ’αυτό το χάος, σ’αυτό το ολοκληρωτικό ξεχαρβάλωμα κ. Πάγκαλε, θα ήταν εντελώς αφύσικο και πέρα από κάθε πραγματικότητα, αν ένα κομμάτι του λαού δεν τo εκμεταλλεύονταν προς όφελός του (φοροδιαφυγή, είσπραξη συντάξεων ή επιδομάτων, αποζημιώσεων κλπ. που δε δικαιούνται). Η διαφθορά και η φαυλότητα κ. Πάγκαλε, όπως από την ιστορία γνωρίζουμε, διαχέεται σα μολυσματική νόσος σε ολόκληρο το λαό, αν δεν υπάρχουν αντισώματα ν’αντισταθούν, ώστε να προληφθεί η γενική μόλυνση, η πανδημία. Και αντισώματα εδώ είναι η υγιής κουλτούρα, οι αξιακές αρχές που πρέπει να κυριαρχούν στη ζωή κάθε λαού, γιατί δυστυχώς – και αυτό είμαι βέβαιος ότι το γνωρίζετε κ. Πάγκαλε – δεν ζούμε στην Πλατωνική Πολιτεία ή στην Ουτοπία του Καμπανέλλα, του Σαιν Σιμόν κλπ, που οι κάτοικοί τους θεωρούνται εξ’ ορισμού άμεμπτοι. Ζούμε σε μια εποχή απίστευτα σκληρή και ανταγωνιστική, σε μια εποχή χρηματοκρατούμενη, που το χρήμα, ο χωρίς φραγμούς και αναστολές πλουτισμός, έχει αναχθεί σε υπέρτατη, για να μην πω μοναδική, αξία..

Και εδώ κ. Πάγκαλε  έρχεται ο ρόλος της Πολιτικής Ηγεσίας, που πέρα από τα καθήκοντά της να κυβερνά σωστά προς όφελος του λαού πάντα, βασικός ρόλος της είναι να κυβερνά με βάση τις αναλλοίωτες αξιακές αρχές και να διαπαιδαγωγεί το λαό καθημερινά με το παράδειγμά της, της αφιλοκέρδιας, της εντιμότητας και της, με την πιο πλατιά έννοια, ηθικής συμπεριφοράς της, ώστε οι απλοί άνθρωποι να παραδειγματίζονται από τους ηγέτες τους και να ζουν ως χρηστοί άνθρωποι και υπεύθυνοι πολίτες. Οι Αρχαίοι Έλληνες, αναφερόμενοι στον Ηγέτη, έλεγαν ότι «αυτός πρέπει να κατοικεί σ’ένα γυάλινο σπίτι, ώστε να μπορεί ο λαός να τον ελέγχει 24 ώρες το 24ωρο». Πρέπει με λίγα λόγια να είναι «σύμβολο» ηθικής και εντιμότητας, ώστε ο λαός να παραδειγματίζεται από αυτόν. Γι αυτό, τους ηγέτες τους τους έλεγαν «ταγούς» δηλαδή «οδηγούς» γιατί έτσι έπρεπε να είναι και έτσι τους ένοιωθαν, ανεξάρτητα από το ότι και τότε συνέβαιναν αθλιότητες αφού η εξουσία πάντοτε συνδεόταν και συνδέεται με πράξεις ηθικά και νομικά απαράδεκτες, γεγονός που επισήμανε ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, ο αδιαμφισβήτητης εντιμότητας Βίας ο Πριηνεύς, με το αθάνατο ρητό του, «Αρχή άνδρα δείκνυσι», δηλαδή ότι η εξουσία (η «καρέκλα» που λέμε σήμερα) δείχνει ποιός και τι είναι ο καθένας. Ρητό που το επανέλαβε στα «Πολιτικά» του και ο Αριστοτέλης με τη φράση «Αρχή άνδρα δείξει».

Δυστυχώς ο ρόλος αυτός στο Νεοελληνικό Κράτος στα 180 χρόνια του βίου του, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, έμεινε γράμμα νεκρό. Και όχι μόνον, στις περισσότερες περιπτώσεις το παράδειγμα ήταν κακό, ήταν δηλητηριώδες, πηγή της διαφθοράς, του αμοραλισμού και της φαυλότητας, μολύνοντας θανατηφόρα ολόκληρη τη χώρα.

Τελειώνοντας κ. Πάγκαλε – δε νομίζω ότι χρειάζονται περισσότερα σ’ένα άρθρο – θα ήθελα ως επίλογο να τονίσω ότι όλα τα παραδείγματα που στο βιβλίο σας αναφέρετε, είναι απλώς τα επιφαινόμενα μιας γενικευμένης απαράδεκτης κατάστασης και αποδεικνύουν ότι το βασίλειο της Δανιμαρκίας είναι σάπιο όπως λέει ο Σαίξπηρ στον «Άμλετ» – και να επαναλάβω με οργή και αγανάκτηση ότι «δεν τα φάγαμε όλοι μαζί». Αλλά ακόμα και αν «τα είχαμε φάει όλοι μαζί», πάλι σεις, η Πολιτική Ηγεσία του τόπου, διαχρονικά, θα είχατε την απόλυτη ευθύνη, γιατί με τη συμπεριφορά σας και το αρνητικό παράδειγμά σας θα είσαστε υπεύθυνοι για τον εκμαυλισμό και τη διαφθορά του λαού.

Σχολιάστε Ελεύθερα