Ντίκενς, ο συγγραφέας των αδικημένων πιο επίκαιρος από ποτέ

Ο Κάρολος Ντίκενς γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1812 και ήταν το  δεύτερο από τα οχτώ παιδιά μιας οικογένειας στο Πόρτσμουθ.

Τα ανέμελα παιδικά χρόνια του τέλειωσαν βίαια όταν ήταν δώδεκα χρονών. Ο πατέρας του κατέληξε στη φυλακή εξαιτίας χρεών που είχαν δημιουργηθεί μιας και η οικογένεια ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της. Και όπως συνηθιζόταν τότε, μαζί με τον πατέρα πήγαν στη φυλακή και η μητέρα και τα εφτά αδέλφια του. Ο Ντίκενς έπρεπε να δουλέψει για να κερδίσει χρήματα για την οικογένεια. Εργάστηκε σε ένα εργοστάσιο που έφτιαχνε κρέμες για παπούτσια.

Οι επιτυχίες και τα οικονομικά προβλήματα

Το θέμα της κοινωνικής αδικίας είχε τεράστια επιρροή στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του «Δαβίδ Κόπερφιλντ». Και στις «Μεγάλες Προσδοκίες» ο Ντίκενς περιγράφει τα χρόνια που δούλευε στο εργοστάσιο. Αργότερα μπόρεσε και πάλι να πάει στο σχολείο αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα καλός μαθητής. Ήταν ωστόσο δεινός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε όταν δημοσίευσε το 1836 τη σειρά διηγημάτων «Τα χαρτιά του Πίκγουικ». 

Ακολούθησε ο «Όλιβερ Τουίστ» και πολλές εβδομαδιαίες δημοσιεύσεις. Το 1843 δημοσίευσε το βιβλίο «Χριστουγεννιάτικα κάλαντα» στο οποίο επίσης καυτηρίαζε τις κοινωνικές ανισότητες και χρειάστηκε μόλις έξι εβδομάδες για να το ολοκληρώσει. Παρά τις συγγραφικές επιτυχίες του ο Ντίκενς, που είχε δέκα παιδιά, αντιμετώπιζε συχνά οικονομικά προβλήματα. 

Μια από τις αιτίες ήταν ότι πολλές από τις ιστορίες του τις τύπωνε παράνομα. Η απαίτησή του για διεθνή αναγνώριση πνευματικών δικαιωμάτων ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων το 1842, και όχι μόνο, στον αμερικανικό Τύπο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στις ΗΠΑ. Μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1850 κατάφερε να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση.

Αναγνώριση αλλά και αμφισβήτηση

Ο Κάρολος Ντίκενς θεωρούνταν φιλελεύθερος και επικριτής των κοινωνικών ανισοτήτων, ωστόσο οι επικριτές του του επέρριπταν ότι ήταν ρατσιστής και αντισημίτης. Βάσισαν τις κατηγορίες τους στην περιγραφή του γερο-Φέιγκιν στον Όλιβερ Τουίστ που εκπαίδευε αλητάκια για να γίνουν λωποδύτες. Σε επόμενες αναδημοσιεύσεις όμως ο Ντίκενς μετρίασε την περιγραφή του.

Το 1859 με την έκδοση του ιστορικού μυθιστορήματος του «Η ιστορία δύο πόλεων» δημιούργησε ένα ακόμα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ένα χρόνο αργότερα δημοσίευσε σε συνέχειες τις «Μεγάλες Προσδοκίες». Το τελευταίο του μυθιστόρημα, ένα αστυνομικό με τον τίτλο «Το μυστήριο του Έντουιν Ντρουντ» δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει.

Ο Κάρολος Ντίκενς πέθανε σε ηλικία 58 ετών από εγκεφαλικόστις 9 Ιουνίου του 1870 . Παρόλο που ήθελε μια σεμνή τελετή, ετάφη στη Γωνιά των Ποιητών στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ.

Μια παλαιότερη κατοικία του ίδιου και της συζύγου του Κάτριν έχει μετατραπεί σε μουσείο Καρόλου Ντίκενς από το 1925. Ανάμεσα στα εκθέματα βρίσκονται χειρόγραφες σημειώσεις του Ντίκενς πάνω στο γραφείο του, όπου συνέγραψε τα αριστουργήματα «Όλιβερ Τουίστ» και «Τα χαρτιά του Πίκγουικ». Ο Κάρολος Ντίκενς θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Μεγάλης Βρετανίας και όχι άδικα.

Ήταν ο συγγραφέας των αδικημένων και εξαιρετικά επίκαιρος

Ο Ντίκενς ήταν ο μεγάλος ανατόμος της κοινωνικής αδικίας, της φτώχειας και της ανέχειας. Ύμνησε τους ταπεινούς, τους καταφρονεμένους, τους καταπιεσμένους και γενικότερα τους μη προνομιούχους. Καταπολέμησε όσο ελάχιστοι άνθρωποι τον ξεπεσμό της ανθρώπινης κοινωνίας, στιγμάτισε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δημιούργώντας ένα φοβερό κύμα αλληλεγγύης προς κάθε αδικημένο άνθρωπο.  

Τρια από τα μεγάλα του έργα,Ο «Δαβίδ Κόπερφιλντ», ο «Ολιβερ Τουίστ» και οι «Μεγάλες Προσδοκίες», θεωρούνται ως οι μεγάλες πνευματικές επιτομές γενιών και γενιών.  Πρόκειται για εμβληματικά έργα που συνεχώς καλλιεργούν τις ευαισθησίες μας και τις αναζητήσεις μας. Οι χαρακτήρες του ,ο Εµπενίζερ Σκρουτζ, ο µικρός Τιµ, ο Τζέικοµπ Μάρλεϊ, ο Ολιβερ Τουίστ, ο ∆αβίδ Κόπερφιλντ και πολλοί άλλοι, είναι πρόσωπα σύμβολα, πιο “υπαρκτοί”  από όλους τους ανθρώπους, είναι διαχρονικοί και αθάνατοι.

Τα  έργα του είναι ευαγγέλια  για όσους αναζητούν μια δίκαιη κοινωνία, για έναν εξανθρωπισμένο άνθρωπο. Στην περίοδο των έντονων κοινωνικών ανακατατάξεων, που έζησε, λόγω της βιομηχανικής επανάστασης, η πένα του Ντίκενς θα γίνει η κύρια λογοτεχνική φωνή για μεταρρυθμίσεις υπέρ των αδυνάτων και θα παραμείνει σύμβολο για δίκαιη κοινωνία σε όλες τις μετέπειτα εποχές. Αυτή άλλωστε είναι και η κύρια αποστολή των γραμμάτων, της τέχνης και των συγγραφέων. Αυτό είναι το νόημα κάθε πνευματικού έργου. 

Τα έργα του καλλιεργούν την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης και προωθούν με σθένος αυτή την ιδέα. Δεν είναι η στρατευμένη σε μια ιδεολογία λογοτεχνία αλλά ούτε και η παρακμιακή λογοτεχνία· είναι η λογοτεχνία που είναι αφοσιωμένη στον άνθρωπο και στις ανθρώπινες αξίες, που επιζητεί το νόημα της ζωής. Είναι η λογοτεχνία που εξευγενίζει τον άνθρωπο και τον φωτίζει να βρει την αρτίωση του εαυτού του και της κοινωνίας του.

Σε μια εποχή σαν την δικιά μας, όπου ζούμε τις έντονες ανακατατάξεις λόγω της τεχνολογικής επανάστασης και της νέας κοινωνικής και ταξικης ταπείνωσης, όπου γεννιούνται οι νέοι κατατρεγμένοι, οι μη προνομιούχοι και οι αδικημένοι, ο Ντίκενς είναι επίκαιρος, παρόλο που έφυγε από τη ζωή πριν από 150 χρόνια. Η κοινωνία του τότε και του σήμερα προφανώς και δεν είναι η ίδια αλλά οι ανθρώπινες αξίες και τα κοινωννικά προβλήματα δυστυχώς παραμένουν ίδια, με άλλους πρωταγωνιστές, αλλά με την εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο να είναι ενδεχομένως και χειρότερη από την εποχή που έγραψε ο Ντίκενς αυτά τα μεγάλα λογοτεχνικά θαύματα, που είναι σαφώς επίκαιρα.

Σχολιάστε Ελεύθερα