Τέτοια κατάντια

Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη

Διδώ Σωτηρίου: «ανάθεμα στους αίτιους»! 

Πριν μερικά χρόνια το 2016 στο ΜΑΡΑΘΟ της ΙΚΑΡΙΑΣ, (ο ΚΥ.ΠΟ.ΤΕ. με την Εκκλησιαστική Επιτροπή του χωριού) πραγματοποιήσαμε μία «ιστορική» εκδήλωση για την δική μας προσφυγιά, την προσφυγιά των δικών μας ανθρώπων για τα απέναντι ακρογιάλια της Ιωνίας κι από κει ως τα βάθη της Μέσης Ανατολής, την περίοδο του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Όσοι παρευρέθηκαν τότε, εκεί στο Μάραθο, δεν μπορεί να ξέχασαν την συγκίνηση εκείνης της βραδιάς… μετά έγιναν παρόμοιες εκδηλώσεις και αλλού με κορυφαία την πραγματοποίηση ενός καταπληκτικού ντοκυμαντερ από τον συμπατριώτη, φίλο και δημοσιογράφο Νάσο Μπράτσο. Το Α’ μέρος παρουσίασε η ΕΡΤ το Β’ το έκοψαν, έτσι… και βέβαια όχι χωρίς λόγο, είχαν και έχουν λόγο, κι ο λόγος είναι ένας και ξεκάθαρος:

Δεν θέλουν να ενημερωθεί ο ελληνικός για τα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα τότε στη Μέση Ανατολή, ώστε να μην δημιουργηθούν αντανακλαστικά αλληλέγγυας δράσης μέσα στην ελληνική κοινωνία, δεν θέλουν να υπάρξει ιστορικά τεκμηριωμένος αντίλογος στο εθνικιστικό και ρατσιστικό παραλήρημα που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα από κυβερνητικούς και άλλους παρατρεχάμενους υπεύθυνων και ανεύθυνων των κυβερνητικών χειρισμών του μεταναστευτικού προβλήματος. Ζούμε την παλινόρθωση μιας άκρως επικίνδυνης και φασιστικής ιδεολογίας που δηλητηριάζει κατατρώγοντας με λαιμαργία την δημόσια ζωή και εκκολάπτει το τέρας τους μίσους και του ρατσισμού στην πιο απεχθή τους έκφραση.

Το ντοκιμαντέρ ρίχνει φως στις ανθρώπινες μικρές ιστορίες μιας άγνωστης μέχρι τώρα πλευράς της ιστορίας των 30.000 Αιγαιοπελαγιτών προσφύγων κατά τη διάρκεια εκείνου του πολέμου, μεταξύ αυτών και 3.000 Ικαριωτών. Οι Έλληνες μεταξύ αυτών και οι Ικάριοι πρόσφυγες εξιστορούν τα γεγονότα, τους κινδύνους που πέρασαν ώσπου να φθάσουν σε κάποιο ασφαλές καταφύγιο, τις απώλειες που είχαν στο δρόμο, μάνες να θάβουν όπως, όπως τα παιδιά τους, άλλοι να πνίγονται μεσοπέλαγα, πεινασμένοι, διψασμένοι, ανήμποροι να βαδίζουν για μέρες με φόβο και απελπισία, διηγούνται ότι βρήκαν καταφύγιο και ανθρωπιά, πού νομίζετε; στη Συρία, μιλάνε για την υποδοχή, την ένταξη των παιδιών τους στην εκπαιδευτική διαδικασία, τη σχέση με τους ντόπιους πληθυσμούς, αλλά και το αντιφασιστικό κίνημα στις ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής.

Ναι όλα αυτά! δεν θέλουν να ακούγονται, δεν θέλουν να μαθαίνουν ιδιαίτερα οι νέοι, ετούτοι χλευάζουν τρώγοντας χοιρινά σουβλάκια μπροστά στους πεινασμένους, απέναντι από τους κατατρεγμένους ανθρώπους προκαλώντας την οργή και τον θυμό μας! τέτοια κατάντια ποιος θα την περίμενε;

Χορεύουν με τον ρατσισμό, κραυγάζουν με τις περικεφαλαίες, κυλιούνται νυχθημερόν μες στα αλιούρια*, κάνουν μπαρμπεκιου με «χοιρινό», όχι τυχαία, χτυπούν πάνω στο θρησκευτικό συναίσθημα, πίνουν μπίρες γλεντοκοπώντας φέροντας στους ώμους των την ελληνική σημαία, τέτοια κατάντια!, σπέρνουν ξενοφοβία και μίσος αναμενόμενο τι θα θερίσουν! Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε ή τι πρέπει να κάνουμε μπροστά σε όλη αυτή την δυσοσμία, μέσα σε αυτή την τοξική τσίκνα που όλο και πυκνώνει… εδώ δεν χωρούν κομματικές διαχωριστικές γραμμές, το μόνο σημείο που πρέπει να τις υπερβούμε είναι αυτό ακριβώς, γιατί η ΑΝΘΡΩΠΙΑ δεν μπορεί να έχει κομματικό πρόσημο, ή είσαι Άνθρωπος ή γίνεσαι τέρας τρίτο δεν χωρά. Μου συνέβη και αυτό: περιμένοντας στον Άγιο Κήρυκο το πλοίο της γραμμής για Πειραιά, μία συνεπιβάτισσα έχοντας «σώας τας φρένας», φώναζε δυνατά για να ακούγεται και ζητούσε ποιος ξέρει από ποιους, να βυθίζουν τις βάρκες με τους πρόσφυγες που τυχόν θα έφταναν στη Νικαριά… και τότε σκέφτηκα πόσο πολύ δηλητήριο έχει πέσει! άραγε η πορεία είναι αναστρέψιμη; αρχίζω να αμφιβάλω… θα δούμε!

*αλιούρι/χοιροστάσιο στην Ικαριακή διάλεκτο



Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ, ΙΚΑΡΙΑ

Tags: , , ,

Σχολιάστε Ελεύθερα

Αρέσει σε %d bloggers: