Βυζάντιο:Χριστούγεννα του 820 μ.Χ.

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα

Έγκλημα στο Ιερό παλάτι

Κωνσταντίνου πόλις, έτος 820 μ. Χ., ανήμερα Χριστούγεννα και στο Ιερό Παλάτι όλα είναι έτοιμα για την μεγάλη δεσποτική εορτή των Χριστουγέννων. Ο αυτοκράτορας Λέων Ε΄, ο Αρμένιος(813-820)ντυμένος με τα επίσημα ρούχα και το στέμμα που του έχουν ετοιμάσει οι αξιωματούχοι του αυτοκρατορικού βεστιαρίου, βγαίνει από τον Ιερό κοιτώνα και έρχεται στο κέντρο των ανακτόρων και στην λαμπρή αίθουσα του θρόνου, στο Χρυσοτρίκλινο, για να προσευχηθεί μπροστά στην εικόνα του ένθρονου Χριστού που κοσμεί την κόγχη του θρόνου. Στην συνέχεια περνά από διάφορες αίθουσες και ναούς του Παλατιού όπου και τον περιμένουν αξιωματούχοι για να τον προσκυνήσουν και να προστεθούν στην ακολουθία του. Τον επευφημούν…Χριστός ο Θεός ημών,φύλαξη την βασιλείαν υμών επί πολλοίς έτεσι και καλοίς.

Η βασιλική πομπή μόλις ειδοποιηθεί ότι πλησιάζει η ώρα της θείας Λειτουργίας ξεκινά για την εκκλησία των Ανακτόρων. Ο Άναξ Λέων Ε΄, είναι καλός ψαλμωδός και θα σταθεί στο χώρο των ψαλμωδών για να ψάλλει μαζί τους.

Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον

Τίκτει και η γη το σπήλαιον τω απροσίτω

Προσάγει, Άγγελοι μετά ποιμένων δοξολ-

ογούσι, Μάγοι δε μετά αστέρος

οδοιπορούσι: δι΄ημάς γαρ εγεννήθη

Παιδίον νέον ο προ αιώνων Θεός.

(Κοντάκιον, ΄Ηχος Γ΄.Αυτόμελον Ρωμανού).

Στρατηγοί, Πατρίκιοι, αξιωματούχοι του Βυζαντίου με τις επίσημες στολές τους έχουν γεμίσει ασφυκτικά την μικρή εκκλησία, ο αυτοκράτορας με κατάνυξη και υπό το φώς των κεριών ψέλνει, όταν, όταν… κάποιοι που είναι μεταμφιεσμένοι σε καλόγερους και που μπήκαν κρυφά στην εκκλησία του  Παλατιού τον πλησιάζουν απειλητικά και τότε, μόνο τότε, ο Λέων αντιλαμβάνεται ότι είναι συνωμότες που σκοπεύουν να τον δολοφονήσουν. ΟΙ ‘καλόγεροι’ επιτέθηκαν με μαχαίρια και σπαθιά. Ο Λέων αμύνθηκε με ένα μεγάλο βαρύ σταυρό και έντρομος στη θέα των σπαθιών των συνωμοτών καταφεύγει στο Ιερό του Ναού όπου οι Ιερείς αδιάφοροι για τα δρώμενα συνεχίζουν την θεία Λειτουργία την ώρα που οι δολοφόνοι  -που ήταν πολλοί- αποκεφαλίζουν τον Αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄, παρά την Αγία Τράπεζα…Οι  ιερείς και οι ψαλμωδοί αδιάφοροι με όσα βλέπουν συνεχίζουν να ψέλνουν…

Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Κωνσταντίνου πόλις, ημέρα Χριστουγέννων του 820 μ. Χ., στον Ιερό Ναό των Ανακτόρων η άγρια δολοφονία του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄, του Αρμένιου από τους εικονολάτρες αντιπάλους του θα καταγραφεί ως μια από τις πιο αποτρόπαιες δολοφονίες Βυζαντινού Αυτοκράτορα…

Ιστορικές σημειώσεις

Ο Λέων Ε΄, ο Αρμένιος , αυτοκράτορας (813-25 Δεκεμβρίου 820) με αξιόλογα στρατιωτικά προσόντα, ήταν γιός του Αρμενικής καταγωγής πατρικίου Βάρδα, στέφθηκε αυτοκράτορας στις 11 Ιουλίου του 813 και μετά τον θάνατο του Βούλγαρου βασιλέα Κρούμου και την ήττα των Βουλγάρων στην Μεσημβρία είναι αυτός που υπέγραψε την συνθήκη με τους Βούλγαρους με την οποία οι τελευταίοι δεν ενόχλησαν πλέον το Βυζάντιο για 75 χρόνια.

Νόμισμα που απεικονίζει τον Λέων τον 5ο τον Αρμένιο

Μεταρρυθμιστής, και χρημάτων κρείσσων-ανώτερος χρημάτων-, όπως φημιζόταν ο Λέων, ασχολήθηκε με την οικονομική ανόρθωση της χώρας και την ανάπτυξη της Παιδείας , λαμβάνοντας μέτρα που έφεραν αξιόλογη ακμή στα Γράμματα. Λαοφιλής αλλά ταυτόχρονα μισητός από τους Μοναχούς και τους εικονολάτρες, επειδή επανέφερε την αναζωπύρωση της εικονομαχίας και λόγω της εικονομαχικής πολιτικής που ακολουθούσε, συναντούσε στο έργο του πολλές αντιδράσεις από τους αντιπάλους του έως ότου, ο παλιός του συνεργάτης Μιχαήλ Τραυλός οργάνωσε την αποτρόπαια δολοφονία του την νύχτα των Χριστουγέννων και τον διαδέχτηκε στον θρόνο.

Επίσης δημιούργησε στον Πόντο το Θέμα της Παφλαγονίας στα δυτικά και το δουκάτο της Χαλδίας στα ανατολικά, με σκοπό την καλύτερη άμυνα των ποντιακών παραλίων από τις επιδρομές των πρωτοεμφανιζόμενων τότε Βίκινκ Ρως.. Υπήρξε –κατά γενική ομολογία- η βασιλεία του Λέοντα επιτυχής και είχε αρχίσει να παίρνει με το μέρος του ακόμη και εικονόφιλους, όμως το έργο του σταμάτησε με την δολοφονία του στα 47 του χρόνια(775-820).

Μετά την δολοφονία του Λέοντα -όπως ήταν τότε η πάγια τακτική- στην νήσο Πρώτη παίχτηκε η τελευταία σκηνή του δράματος,όπου οι τέσσερις γιοί του Λέοντα, μεταξύ αυτών και ο πρώην συναυτοκράτορας Συμβάτιος,-πρωτότοκος γιός και διάδοχος του Λέοντα-, ευνουχίστηκαν για να μη μπορέσουν να διεκδικήσουν, μελλοντικά, το θρόνο (το νεότερο από αυτά πέθανε από το τραύμα). Όλη η οικογένεια, συμπεριλαμβανόμενης της δεύτερης γυναίκας του Λέοντα, Θεοδοσίας, κλείστηκε σε μοναστήρια των νησιών Πρώτη και Χάλκη.

Απεικόνιση της Μάχης της Μεσημβρίας

Τον δολοφόνο του Λέοντα Ε’  Μιχαήλ Β΄Τραυλό, (820-829), διαδέχτηκε στον θρόνο ο γιός του Θεόφιλος(829-842), φανατικός Εικονομάχος, που μια από τις πρώτες του ενέργειες σαν αυτοκράτωρ ήταν η καταδίκη των δολοφόνων του Λέοντα Ε΄, παρόλο που ήταν συνεργάτες του πατέρα του. Σύζυγος του Θεόφιλου ήταν η Θεοδώρα, η οποία τελικά στις 11Μαρτίου του 843μ. Χ., αναστήλωσε τις Εικόνες (πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής -από τότε η ημέρα αυτή εορτάζεται σαν Κυριακή της Ορθοδοξίας.).

Ο γιός της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, ο τελευταίος της δυναστείας του Αμορίου αυτοκράτωρ, ο Μιχαήλ Γ΄, (856-867),δολοφονήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 867 μ. Χ., από τον Βασίλειο τον Μακεδόνα ιδρυτή της Μακεδονικής Δυναστείας, δυναστείας που επί των ημερών της θα συντελεστεί Αναγέννηση του Βυζαντίου.

Η Εικονομαχία, ιδέα και κίνηση για την κατάργηση των εικόνων, ξεκίνησε από την Μ. Ασία και ήταν μια πάλη για την επικράτηση ενός Χριστιανισμού δίχως εικόνες. Κράτησε περισσότερο από έναν αιώνα (726-843) και τελείωσε με την νίκη των Εικονολατρών, την επικράτηση του Χριστιανισμού Ευρωπαϊκού τύπου και, με το Βυζάντιο να παίρνει μια μοναδική πολιτιστική θέση ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο Θεόδωρος Στουδίτης και Ο Πατριάρχης Φώτιος, είναι τρείς από τις μεγάλες πνευματικές μορφές που αναδείχθηκαν την ταραγμένη για την Ορθοδοξία περίοδο της Εικονομαχίας.

Πηγές:

  • Ιστορία του Ελληνικού Έθνους/Παπαρρηγόπουλου
  • Βυζάντιον/Μενέλαου Παγουλάτου/ Γεωργιάδης, 2004
  • Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας/Α. Βασίλιεφ, Πάπυρος.
  • Κορρέ, ΘεόδωρουΛέων Ε’ ο Αρμένιος και η εποχή του. Μια κρίσιμη δεκαετία για το Βυζάντιο (811-820). Εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1996.


Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ

Ετικέτες: , , ,

Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: