Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος

(Για να μην ξεχνούν οι παλιοί και για να μαθαίνουν οι νεότεροι).

Κυπριακό και "Ιουλιανά": Η διπλή μαύρη επέτειος της 15ης Ιουλίου ...

Την Ιστορία την γράφουν, λέει, οι νικητές. Παντού και πάντοτε. Γι αυτό και δεν μπορεί να είναι ποτέ αληθινή. Όμως με το ιδεολογικοπολιτικό οπλοστάσιο του Διαλεκτικού και Ιστορικού Υλισμού μπορεί κανείς να προσεγγίσει με επιστημονική επάρκεια εποχές και γεγονότα που σημαδεύουν την πορεία και την τύχη ολόκληρων Λαών και περιοχών βγάζοντας συγχρόνως και χρήσιμα συμπεράσματα για το σήμερα. Και αυτά ισχύουν φυσικά ως την στιγμή που έρχονται στο φώς νεότερα στοιχεία. Βέβαια, εμείς εδώ δεν πρόκειται να γράψουμε ή να ξαναγράψουμε Ιστορία, απλά θα μεταφέρουμε όσα ζήσαμε τις μέρες εκείνες για τους λόγους που είπαμε στην αρχή.

Με την δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη, Μπάτση, Καλούμενου και Αργυριάδη τέλη του Μάρτη του 1953 έκλεινε η πρώτη μετεμφυλιακή φάση των εγκλημάτων της Δεξιάς. Με φύλλο συκής μάλιστα τις πολιτικές δυνάμεις του Φιλελεύθερου Κέντρου και την ανοχή τους εξασφάλιζε, έναντι κυρίως των μεταπολεμικών δημοκρατικών κοινωνιών της Ευρώπης, εχέγγυα Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, πάνω στα οποία ο Παύλος Γλύξμπουργκ και η γυναίκα του Φρειδερίκη Χοεντζόλερν (μέλος της ναζιστικής νεολαίας) καθώς και ο υπόκοσμος της 4ης Αυγούστου και των συνεργατών των γερμανών κατακτητών έκτισαν και λειτούργησαν τον ζόφο των δεκαοκτώ πέτρινων χρόνων και οδήγησαν στην αποφράδα της 21ης Απριλίου 1967.

Στις αρχές του ΄60 η χώρα πλέον είχε καταντήσει «πεδίον βολής που ασκούνται ξένοι φαντάροι », που λέει και το άσμα.

Ο Λαός παραδέρνει στην ανέχεια και στις παντός είδους στερήσεις , ενώ ο μισός από αυτόν λειτουργεί κοινωνικά και πολιτεύεται σε κατάσταση ημιπαρανομίας. Η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και οι ρεμούλες, μαζί με την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (Μάης 1963) κάνουν το ποτήρι να ξεχειλίσει. Η ιστορική δήλωση-ερώτημα του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή «μα επί τέλους, ποιός κυβερνάει αυτόν τον τόπο;» σηματοδότησε μία εγκάρσια τομή αμφισβήτησης στο σύστημα διακυβέρνησης του τόπου και την διασάλευση των εσωτερικών ισορροπιών της Δεξιάς, αφού το πατριωτικό της τμήμα, στην πλειοψηφία του τουλάχιστον, αισθάνεται την ανάγκη να διαχωρίσει την θέση του . Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξαναγκάζεται να αναχωρήσει με ψευδώνυμο για το εξωτερικό προκειμένου να γλυτώσει την μήνιν της αυλικής καμαρίλας. Ο μοιραίος, εν συνεχεία, Γεώργιος Παπανδρέου επιμένει με τον Διμέτωπο να τορπιλίζει εν τοις πράγμασι την δημιουργία μιάς προοδευτικής πλειοψηφίας ικανής να συγκρουσθεί με τις Δυνάμεις της Ανωμαλίας. Στο τέλος, με μοχλό τους αποστάτες Μητσοτάκη, Γαρουφαλλιά, και άλλους γνωστούς και μη εξαιρετέους καρατομείται πολιτικά και ο ίδιος, παρ΄ ό,τι τους είχε κάνει όλα τα χατήρια. Μέχρι και την Φρειδερίκη είχε χρίσει «Βασίλισσα – Μητέρα», κάτι που δεν προέβλεπε το Σύνταγμα. Εν τώ μεταξύ η μία προβοκάτσια διαδέχεται την άλλη, πχ έκρηξη με θύματα στον Γοργοπόταμο, ζάχαρη στα άρματα μάχης στον Έβρο, βόμβα στο Χίλτον , υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ , ντού στην Βουλή παρακρατικών και Εσατζήδων με πολιτικά κλπ, κλπ.

Το παλάτι και ο νεαρός μονάρχης, γιός της Φρειδερίκης (Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ) εκμεταλλευόμενος την πολιτική αβελτηρία κυρίως του Γεωργίου Παπανδρέου και έρμαιο των παλατιανών έχει αποθρασυνθεί . Είναι χαρακτηριστικές οι αθλιότητες , οι αμετροέπειες και η άγνοια του ανθρώπου αυτού, ιδιαίτερα τις μέρες των Ιουλιανών που ο λαός με επί κεφαλής την νεολαία και τους εργαζόμενους, για εβδομήντα μέρες περίπου βρίσκεται κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους απαιτώντας πολιτική ομαλότητα και πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες. Καταδεικνύει σαν φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της ανωμαλίας και των πάσης φύσεως εγκλημάτων το Παλάτι και την Ακροδεξιά. Η Αθήνα κάθε βράδυ τις μέρες εκείνες βρίσκεται στις φλόγες από την δράση των προβοκατόρων του παρακράτους και της φασίζουσας αστυνομίας, με στόχο να απονομιμοποιήσουν τον Αγώνα του Λαού και τις διαμαρτυρίες. Ήταν δε φανερό πως οι αντεθνικές δυνάμεις της ανωμαλίας είχαν δημιουργήσει ερείσματα σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς της δημόσιας ζωής και κινούνταν ακάθεκτοι προς την παγίωση αυτής της κατάστασης με είτε πολιτική είτε στρατιωτική δικτατορία. Ο αείμνηστος Νέστορας της δημοκρατίας Ηλίας Ηλιού είχε βροντοφωνάξει στεντόρεια στην βουλή «δέστε τους πριν μας δέσουν κι εμάς κι εσάς». Και πράγματι, η χούντα της 21ης Απριλίου ανέτρεψε και έδεσε την κυβέρνηση της Δεξιάς υπό τον αείμνηστο Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Οι όποιοι παραλληλισμοί μπορεί ενίοτε να είναι και άστοχοι. Μόνο μία παρατήρηση : ο εναγκαλισμός του πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη με πατεντάτους φασίστες κι αμφιλεγόμενα πρόσωπα και συμφέροντα δείχνει την πολιτική ανεπάρκεια του ανδρός και όχι μόνο. Γι αυτό πρέπει να αποφύγουν το ίδιο λάθος οι Δυνάμεις του Δημοκρατικού Τόξου πριν να είναι αργά. Η Ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται και όχι ως φάρσα.