Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη για την ημέρα των Αγ.Κων/νου και Ελένης

Καλά κι όμορφα είναι σαν γιορτάζουμε κι ακόμα πιο όμορφα να ξέρουμε τι και ποιους γιορτάζουμε…

konstantinos

Του Αγίου Κων/νου και της μητέρας του Αγίας Ελένης η γιορτινή ετούτη μέρα… πρόσωπα ιστορικά, εγνωσμένης αξίας, αυτοκρατορικά με δράση στην πολιτική και συνδεδεμένα άρρηκτα με την εδραίωση της νέας θρησκείας… για τούτο άλλωστε και «αγιοποιήθηκαν» από το Ιερατείο της εποχής, «αγιοποιήθηκαν»;

Όχι ακριβώς, στο περίπου γιατί όσον αφορά τον Αυτοκράτορα Κων/νο μόνο η Ορθόδοξη εκκλησία τον τιμά ως Άγιο και Ισαπόστολο, η άλλη όμως η Ρωμαιοκαθολική δεν τον έχει στον δικό της κατάλογο των «Αγίων» και βέβαια υπάρχει λόγος…

θα μου πείτε, τι μας νοιάζει εμάς τι κάνουν οι Καθόλικοι (πολύ μου άρεσε ο τρόπος που τους τόνιζε έτσι η γιαγιά μου), εμείς μια φορά τον γιορτάζουμε με τιμές και με δόξα, με λειτουργίες, με δοξολογίες, με περιφορές εικόνων, τον πανηγυρίζουμε κιόλας στα ξωκκλήσια μας, οι παπάδες μας, ψέλνουν ύμνους και τροπάρια για τον Μέγα αυτόν Αυτοκράτορα που η τύχη τόφερε και η εξυπνάδα του βεβαίως να θεμελιώσει αλλά και να ηγηθεί μιας μεγάλης αυτοκρατορίας, συνδέοντας το όνομά του, ακολουθώντας μία παλαιόθεν μακεδονική αλεξανδρινή παράδοση, με την Πόλη που αργότερα θα γίνει η Βασιλεύουσα όλων των πόλεων… την Κωνσταντινούπολη! (όπου οι γείτονες μας χωρίς να το πολυκαταλάβουν της έδωσαν ακόμα ελληνικότατο όνομα και την λένε Ινσταμπούλ από το «εις την Πόλη»)

Μέγας πολιτικός, ικανός στρατηγός, τρομερός σε καιρούς πολέμου αλλά και ειρήνης, Ιλλύριος από πατέρα στην καταγωγή και γεννημένος στην Πόλη Νις της Σερβίας (272), μεγαλωμένος από την μητέρα του την Ελένη, κόρη ξενοδόχου από το Δρέπανο της Βιθυνίας… και μακριά Ελληνίς.

Το διάταγμα των Μεδιολάνων, (313μ.Χ.) έργο δικό του όπου για πρώτη φορά τίθεται με τρόπο ξεκάθαρο η ανεξιθρησκεία μαζί με την θρησκευτική ελευθερία, βάζει και τέλος στις διώξεις των Χριστιανών. Που σημαίνει πως κάθε ένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει όποιον θεό θέλει ή και σε κανέναν ακόμη αν δεν θέλει, ήταν μια πράξη θεμελιώδους αξίας από έναν μη Χριστιανό Αυτοκράτορα, γιατί όπως γνωρίζουμε από τις πηγές αμφισβητείται κι αν βαφτίστηκε ποτέ, όπως θέλησε η προπαγάνδα της μετέπειτα εποχής να παρουσιάσει.

Οπωσδήποτε τονίζει η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελερ, γνωστή και εξαιρετική Βυζαντινολόγος, άσχετα από την πολυκύμαντη και πολύ λίγο χριστιανική ζωή του Κωνσταντίνου αλλά ενδιαφέρουσες οι λατρευτικές του συνήθειες, λέγεται ότι ως το τέλος του βίου του θυσίαζε σε βωμό του Ήλιου. Άνθρωπος δυνατός στις συζητήσεις και στις αντιλογίες μεταξύ των Πατέρων χωρίς να γνωρίζει και καλά την ελληνική γλώσσα, γι’αυτό άλλωστε μπαίνει ακόμη και σήμερα το ερώτημα από σοβαρούς επιστήμονες αν ο Κωνσταντίνος, (ναι, αυτός που γιορτάζουμε και προσκυνούμε στις εκκλησιές μας), αν ονειρεύτηκε πράγματι στον ουρανό το σύμβολο του σταυρού και σε ποια γλώσσα ήταν η νικητήριος προτροπή «Εν τούτω νίκα»;

Σε κάθε περίπτωση στη μεγάλη κλίμακα της πολιτικής υπήρξε Μέγας εφόσον αφουγκράστηκε τα μηνύματα των καιρών του, κατανόησε εγκαίρως το ρυθμό της ιστορίας και συντόνισε με ακρίβεια τον βηματισμό του, ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις της νέας εποχής… και έπραξε και έδρασε και πήρε τέτοιες αποφάσεις, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα ακόμα και με οράματα για να κυβερνήσει ένα απέραντο κράτος με πολυάριθμες φυλές και λαούς που έμελε να παράξει έναν εντελώς δικό του πολιτισμό και να γεννήσει παραδόσεις και ταυτότητες.

Στο ανθρώπινο όμως πεδίο εκεί τα πράγματα είναι πολύ σκοτεινά που όσο και να προσπάθησαν να κρύψουν οι πολιτικοί του φίλοι – βιογράφοι, δεν κατάφεραν να σβήσουν τις πράξεις εκείνες που τον φέρνουν να διατάζει την δολοφονία του μεγαλύτερου γιού του Κρίσπου και να θανατώνει ρίχνοντας την δεύτερη γυναίκα του Φαύστα σε βραστό λάδι με εντολή τώρα της Μητέρας του Ελένης…

ο Κρίσπος εκτελείται με «ψυχρό δηλητήριο» στην Πούλα της Κροατίας και σε λίγους μήνες η Φαύστα. Τα ονόματά τους διαγράφηκαν από πολλές επιγραφές. Οι αναφορές στη ζωή τους αφαιρέθηκαν και η μνήμη τους καταδικάστηκε. Λίγες αρχαίες πηγές προτίθεται να προβούν στις ανατριχιαστικές αυτές αποκαλύψεις.

Ο Αυρήλιος Βίκτωρ είναι ο ιστορικός εκείνος που αφηγείται τον φόνο του Κρίσπου. Έχουμε όμως και τον εκκλησιαστικό ιστορικό Φιλοστόργιο που παρουσιάζει λεπτομέρειες μιας σκανδαλιστικής ερωτικής ιστορίας συνδέοντας τους δύο φόνους με τον Αυτοκράτορα αλλά και την Μάνα του…

Η αγριότητα και σε άλλες περιπτώσεις του Κωνσταντίνου ήταν πρωτοφανής. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον βιογράφο του Ευσέβιο, διέταξε να εξολοθρευτούν όλοι οι ευνούχοι της Αιγύπτου…

Έτσι εξηγείται και γιατί η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία δεν τον συμπεριλαμβάνει στα κατάστιχα των «Αγίων» της, αυτή πιθανόν να είναι μία απάντηση στην περίπτωση που ρωτηθεί, βέβαια δεν σημαίνει ότι και όλους όσους έχει είναι και πραγματικά «Άγιοι», αλλά δεν γνωρίζω περισσότερα περί τούτου…

Πάντοτε στα έργα και στα λόγια των θνητών ανθρώπων κρατώ τις επιφυλάξεις μου και τα ερωτηματικά μου… άλλωστε υπάρχει και η γνωστή ρήση «πίστευε και μη ερεύνα» κι έχεις το κεφάλι σου ήσυχο γιατί αν αρχίζεις να ρωτάς και να ερευνάς, αλίμονο τι θα απομείνει απ΄ όλα εκείνα που με τόσο κόπο, μας έχουν αφειδώς και με μαεστρία προσφερθεί…

Κι έτσι κάθε χρόνο τέτοια μέρα το έχω κι εγώ σαν τάμα να εύχομαι από καρδιάς:

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΩΝ/ΝΟΥΣ ΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ,

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΛΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΩΣ ΤΗΝ …

Χιλιόκαλλη, λουλουδοστολισμένη ΛΕΝΙΩ των τραγουδιών και των παραμυθιών μας!