«μένουμε μέσα ξυπνητοί για να βγούμε ΟΡΘΙΟΙ»!

Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη

Ποιος θα τόλεγε ένα τόσο δα αόρατο δια γυμνού οφθαλμού, μικροσκοπικό και ταξιδιάρικο πλασματάκι να μας ε ξευτελίσει με τέτοιο ταπεινωτικό τρόπο!!! Ποιούς; εμάς τους εφευρετικούς, τους ταλαντούχους, τους  τόσο δραστήριους , εμάς! … που κατακτάμε μέρα με την μέρα, έτσι νομίσαμε το σύμπαν όλο, που βρήκαμε τόσους «διαβολικούς» τρόπους να κατασκοπεύουμε ο ένας τον άλλον,  που κατακυριεύσαμε την πλάση –  ως τα έγκατα της γης φτάσαμε και τώρα; Να! και η οικονομία μας, να! και η τεχνολογία μας, να! και η καλοπέρασή μας, να! και τα ιντερνέτια μας, να! και τα επιτεύγματά μας, όλα συντρίμμια μπροστά του… κι έτσι αγκυροβολήσαμε στα όρια παραλογισμού και  λογικής σκέψης,  με την υποψία της ύπαρξής του να σκορπάει τον τρόμο και η παρουσία του τον θάνατο!

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας: Ο κοροναϊός επισήμως πανδημία | Έθνος

Κι όμως μόνο η Επιστήμη μπορεί να είναι με το μέρος μας, σε αυτήν ελπίζουμε γιατί και στο παρελθόν τα κατάφερε μια χαρά και ξελάσπωσε για μας  σε ανάλογες καταστάσεις…

Το έργο αυτό το έχει λοιπόν εξ’ ολοκλήρου εκείνη και οι ακόλουθοί της: Γιατροί, ερευνητές, βιολόγοι, νοσηλευτές, διασώστες  που στην πρώτη γραμμή παλεύουν νυχθημερόν με τον θάνατο όπως ο Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια! Κι έτσι πειθαρχούμε μόνο στους επιστήμονες!

Κάποτε όμως θα λήξει ο συναγερμός και θα δοθεί το σύνθημα της εξόδου, θα ηχήσουν ξανά οι καμπάνες και τα κουδούνια στα σχολεία, θα ξαναπάμε στα καφε για να καθίσουμε αυτή την φορά, θα ξαναπαίξουμε με τα παιδιά μας στις αλάνες και στις παιδικές χαρές, θα ανάψουμε και τα κεράκια μας στις εκκλησιές, θα πανηγυρίσουμε στα ξωκκλήσια μας, θα ξαναφάμε το κυριακάτικο παστίτσιο από το χέρι της γιαγιάς,  θα… θα… όλα τα θα που στερηθήκαμε!

Όμως όλα θα έχουν αλλάξει βγαίνοντας  από το σπίτι χωρίς μάσκα, γάντια και χωρίς αντισηπτικό, κι εμείς οι ίδιοι θα έχουμε αλλάξει, αν και όλα πάλι θα είναι ή θα φαίνονται ίδια, και ακριβώς στην θέση τους … με κάποιες μικρές ίσως για εκείνους που μας κουμαντάρουν λεπτομέρειες όπως:

Μερικοί δεν θα χουν πού να πάνε, γιατί στο μεταξύ θα έχουν απολυθεί από τις δουλειές τους, άλλοι δεν θα έχουν σπίτι να ξαναγυρίσουν γιατί θα το έχουν πάρει πίσω οι τράπεζες που τους το δάνεισαν, άλλοι δεν θα μπορούν να ταξιδέψουν εκεί που είχαν σχεδιάσει γιατί δεν θα βγαίνει ο λογαριασμός, κάποιοι θα ακυρώσουν για τον ίδιο λόγο προγραμματισμένες εξόδους  και άλλοι θα «τρώγονται» μεταξύ των για το κακό το ριζικό μας ξανασμίγοντας μες στις  «υπόγειες τις ταβέρνες»…

Βέβαια υπάρχουν και οι «προνοητικοί»  που μια χαρά  εργάζονται με αυτή την «συμφορά»,  προκομμένοι καθώς είναι από τα γεννοφάσκια των κάνουν από τώρα τις «δουλίτσες» τους ώστε η μετά κορώνα-ιού εποχή να τους βρει έτοιμους με τα «αμπάρια»  γεμάτα…  κι έτσι οι γερο Λαδάδες που θάχουν κάνει στο μεταξύ την μπάζα τους (πώς το είπε εκείνος ο ανεκδιήγητος υπουργός; ο  νόμος της αγοράς και της ζήτησης…),  θα τρίβουν τα χέρια τους, θα σταυροκοπιούνται κάθε βράδυ πάνω από το σεντούκι με τις λίρες, κάτω ακριβώς από το εικονοστάσι τους! γιατί κατά  περίεργο τρόπο (όχι και τόσο ανεξήγητο) τα έχουν πολύ καλά με τον δικό τους «θεό», αυτόν  που κατασκεύασαν κατ΄ εικόνα και ομοίωσή των,  και που με μιας μετατρέψανε και σε φοβερό – τιμωρό όλων εμάς των υπολοίπων, ένας Θεός στα μέτρα τους,  που έστειλε αυτό τον ιό από αγάπη για να μας συνετίσει…  κι εδώ μούρχεται στο νου έτσι άθελά μου εκείνη η συγκλονιστική σκηνή από την «ζωή εν τάφω»  του Σ. Μυριβήλη…

Ο στρατιώτης μέσα στο λαγούμι  αναθυμάται τον γερο τοκογλύφο του χωριού του, που ρήμαζε σπιτικά από την ασυνειδησία του.

«… Μεγάλη Παρασκευή ήτονε,  που ένας φουκαράς φτωχός,  με παιδιά μικρά τον έπνιξε το χρέος του και πήγε και κρεμάστηκε στην οξώπορτά του. Τον είδε λοιπόν κρεμασμένο το πρωί και οργισμένος φώναξε: Ορίστε! Και τώρα ποιος θα μου πληρώσει το χρέος;  θυμωμένος όπως ήταν άναψε το τσιγάρο, από το αγιοκάντηλο που έκαιγε νύχτα – μέρα μπροστά από τα κονίσματά του, καθώς όμως ρούφηξε λαδώδηκε το τσιγαρόχαρτο …  ω! το πετά με φρίκη τρέχοντας στον Παπά. Γονατίζει και χτυπά απελπισμένος τα στήθια του… Αμάρτησα βαριά ο ανάξιος και τώρα πώς θα με συγχωρέσει ο Θεός! Ιδού η αμαρτία μου: Αρτύστηκα Άγιε πάτερ μου, ο αμαρτωλός ! Αρτύστηκα μεγαλοπαρασκευγιάτικο, που να μην τόσωνα»!!!

Αρτύστηκε κατάλαβες; από… την τσίκνα του λαδιού στο τσιγάρο! Σαν καλή ώρα…  με αυτούς εδώ που επινόησαν τα «Σκοιλ Ελικικού Προσθέσεις και Ελέγχου Λοιμώχθηκαν»  Τι;  Δεν κατάλαβες;  Σε ελεύθερη μετάφραση:

Θα τα ξαναφάνε όλοι μαζί και πάλι, ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ!… (Αν τους αφήσουμε, βεβαίως)…

Τώρα που στην συλλογική συνείδηση κερδήθηκε το πόσο πρέπει να υπερασπιζόμαστε το Δημόσιο Σύστημα Υγείας μέσα στο αναπάντεχο κακό της πανδημίας, τώρα που η υποκρισία μπερδεύεται πολύ με την «επιστημοσύνη» , τώρα που βλέπουμε πεντακάθαρα πλέον ποιοι  δίνουν τον αγώνα προς όφελος όλων και του καθενός χωριστά χωρίς προσωπικό όφελος, τώρα που πιάνονται από την βιασύνη της αρπαγής όλο και περισσότερο μα και περισσότεροι με την «γίδα» στην πλάτη… , τώρα που νοιώθουμε όλο και πιο κοντά την ανάσα του «φασίστα  χαφιέ»  στο κατόπιν μας…

Τώρα όμως είναι και η  στιγμή που η μεγάλη παράταξη του Δημοκρατικού λαού μας συσπειρωμένη, συστρατευμένη σε ένα κοινωνικό μέτωπο θα τους χαλάσει και πάλι τα σχέδια!!! γιατί η Ελπίδα όπως και η Άνοιξη δεν μπορεί κανείς να τις φυλακίσει όσο κι αν τις πολεμούν! Έρχονται και ανθίζουν καταμεσής της ξηρασίας…

Ω! τι ευλογία η δροσιά και οι ανθοί των!!!