Μηνύματα και γεγονότα του Πολυτεχνείου 2018

Κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προπηλακίστηκαν ενώ προσπαθούσαν να μπουν στον χώρο του Πολυτεχνείου το πρωί της Παρασκευής.Η αντιπροσωπεία τελικά δεν κατόρθωσε να καταθέσει στεφάνι και τα στελέχη αποχώρησαν.Εν τω μεταξύ,  στον χώρο του Πολυτεχνείου έφτασαν αργότερα μέλη της ΚΝΕ για περιφρούρηση καθώς στις 10.30 είχε προγραμματιστεί να καταθέσει στεφάνι ο Δημήτρης Κουτσούμπας.

Στην αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονταν μεταξύ άλλων οι Κώστας Γαβρόγλου, Παναγιώτης Ρήγας, Πάνος Σκουρλέτης, Νίκος Φίλης, Θοδωρής Δρίτσας, Νίκος Τόσκας και Αννέτα Καββαδία.

ΣΥΡΙΖΑ: Η εξέγερση του Νοέμβρη δεν έχει ιδιοκτήτες

Σήμερα το πρωί αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ και της Νεολαίας του παρεμποδίστηκε από το να καταθέσει στεφάνι στο χώρο του Πολυτεχνείου από αυτόκλητους ιδιοκτήτες του εορτασμού. Παρεμποδίστηκαν στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα και αγωνιστές της Αριστεράς από μια ακραία μειοψηφία που προσπάθησε να καπηλευτεί τον εορτασμό.

Η εξέγερση του Νοέμβρη δεν έχει ιδιοκτήτες. Ανήκει στον ελληνικό λαό και την ελληνική νεολαία, εμπνέει και ζει στους αγώνες του σήμερα ενάντια στο φασισμό, στους αγώνες για τη διαρκή διεύρυνση της δημοκρατίας.

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Ν.Δ

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Η Νέα Δημοκρατία καταδικάζει απερίφραστα τους προπηλακισμούς εναντίον στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. 

Τα επεισόδια με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου έχουν δυστυχώς αποκτήσει σχεδόν εθιμοτυπικό χαρακτήρα και υπογραμμίζουν την ανάγκη να αποκατασταθεί η ασφάλεια στα πανεπιστήμια ώστε να γίνουν πραγματικά ένας χώρος ελεύθερης έκφρασης για όλους»

ΚΙΝΑΛ: Απολύτως καταδικαστέοι οι προπηλακισμοί

Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, ο οποίος μαζί με τον εκπρόσωπο Τύπου του Κινήματος Αλλαγής, Παύλο Χρηστίδη, βρέθηκαν το πρωί στον χώρο του Πολυτεχνείου και κατέθεσαν στεφάνι προκειμένου να τιμήσουν την 45η επέτειο της εξέγερσης, χαρακτήρισε «απολύτως καταδικαστέες» τις ενέργειες προπηλακισμών. «Προσβάλλουν τη δημοκρατία και την ελευθερία της έκφρασης, ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν οι φοιτητές το ’73», αναφέρει ο Μανώλης Χριστοδουλάκης.

Ο γραμματέας του Κινήματος Αλλαγής, σημειώνει ωστόσο ότι, «δυστυχώς όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα καταγγέλλουν «φασιστικές» πρακτικές πριν λίγα χρόνια ήταν από την άλλη μεριά της Πατησίων υπερασπιζόμενοι το «δικαίωμα» τους να απαγορέψουν τη δική μας είσοδο στο χώρο. Τίποτα δεν πρέπει σήμερα να θεωρείται δεδομένο. Ναι, η δημοκρατία είναι θέμα μόνιμου αγώνα».

Ειδικότερα στην ανάρτησή του στο Facebook σχολίασε:

Βρεθήκαμε πριν λίγο στο Πολυτεχνείο με τον Παύλο Χρηστίδη για να τιμήσουμε την 45η επέτειο της εξέγερσης.

Οι αγώνες για τη δημοκρατία δεν πρέπει ποτέ να γίνουν ένα ιστορικό παρελθόν. Τιμάμε το Πολυτεχνείο αναλαμβάνοντας το δικό μας χρέος και τη δική μας ευθύνη σήμερα. Να διασφαλίσουμε την ποιότητα της δημοκρατίας, να θωρακίσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς. Είναι θέμα μόνιμου αγώνα.

Y.Γ. Απολύτως καταδικαστέες οι ενέργειες προπηλακισμών. Προσβάλλουν τη δημοκρατία και την ελευθερία της έκφρασης, ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν οι φοιτητές το ’73. Δυστυχώς όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα καταγγέλουν «φασιστικές» πρακτικές πριν λίγα χρόνια ήταν από την άλλη μεριά της Πατησίων υπερασπιζόμενοι το «δικαίωμα» τους να απαγορέψουν τη δική μας είσοδο στο χώρο.

Τίποτα δεν πρέπει σήμερα να θεωρείται δεδομένο. Ναι, η δημοκρατία είναι θέμα μόνιμου αγώνα.

Ανακοίνωση της Ένωσης Κεντρώων

Η Ένωση Κεντρώων καταδικάζει απερίφραστα κάθε μορφή βίας, από όπου και αν προέρχεται και βεβαίως την επίθεση που δέχτηκαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο  του Πολυτεχνείου. Η ελεύθερη είσοδος στο Ίδρυμα και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών δεν πρέπει να εμποδίζεται από κανέναν. Ωστόσο, να μη μας διαφεύγει το γεγονός, ότι η κυβέρνηση «χαϊδεύει»  αυτιά αναρχικών ομάδων και ταραξιών, δημιουργώντας κλίμα ανασφάλειας και ανομίας στην κοινωνία.

Οι ΑΝΕΛ  για τα επεισόδια

«Το Πολυτεχνείο υπήρξε η κορυφαία έκφραση αντίστασης στη δικτατορία και αποτελεί διαχρονικό σύμβολο αγώνα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία.

Το κυρίαρχο σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» παραμένει διαχρονικά επίκαιρο.

Το πνεύμα της εξέγερσης του ’73 αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη αξιοπρέπειας για τις επόμενες γενιές Ελλήνων.

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να καπηλεύεται την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους τους δημοκρατικούς πολίτες.

Οι τραμπουκισμοί και η χρήση βίας από ακραίες μειοψηφίες, όποιου ιδεολογικού χρώματος, όχι μόνο δεν τιμούν, αλλά αμαυρώνουν τη μνήμη της ηρωικής εξέγερσης».

Συμβολική κατάθεση του Στεφανιού στα κάγκελα από τον υπουργό παιδείας

Σε μια συμβολική κίνηση, ο υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστας Γαβρόγλου κατέθεσε το στεφάνι δίπλα στην πύλη του Πολυτεχνείου. Το μήνυμα είναι σαφές και κανένας δεν πρόκειται να το αλλοιώσει: Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει ούτε στις ακραίες μειοψηφίες που θέλουν να το οικειοποιηθούν με τη βία, ούτε και στις ακραίες μειοψηφίες που τις προηγούμενες μέρες κρέμασαν ανενόχλητες ναζιστικά πανό στην πύλη του και δηλώνουν ότι δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο.

gavroglou.jpg

Οι επιθέσεις στη μνήμη θα πέσουν στο κενό. Δεν ξεχνάμε. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ανήκει σε όλους τους δημοκρατικά σκεπτόμενους ανθρώπους που επιμένουν κάθε χρόνο να δίνουν το παρών και θα συνεχίσουν να το κάνουν.

Η δήλωση του υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστα Γαβρόγλου, μετά την επίσκεψη στον χώρο του Πολυτεχνείου:

«Οι μέρες αυτές είναι μέρες που φέρνουν στο νου μας όχι μόνο τις θυσίες των παιδιών που έδωσαν τον αγώνα και σημάδεψε την αρχή του τέλους της δικτατορίας,  αλλά και την εμμονή που είχαν να κατοχυρώσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και κάθε μέρα πρέπει να κερδίζεται και να διευρύνεται με τους καθημερινούς μικρούς και μεγάλους αγώνες μας.  Αυτά πρέπει να σκεφτόμαστε και να αναλογιζόμαστε την ευθύνη που έχουμε ακόμα και για τις μικρότερες εκπτώσεις σε θέματα δημοκρατίας».

Η θέση μας για τα γεγονότα

Το πολυτεχνείο δεν ανήκει σε κανέναν πέρα από τον ελληνικό λαό, για χρόνια ζούμε ένα κομματικό πάρτι όλων των κομμάτων της αριστεράς. Δεν ξέρουμε ποιοι απαγορεύσανε την είσοδο άλλα όποιοι και να είναι να ξέρουν ότι θα βρουν απέναντί τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και εκείνη την εποχή και αργότερα για τη δημοκρατία και τον σοσιαλισμό. Εμείς και εφέτος σε ένδειξη τιμής δεν συμμετέχουμε στη πορεία και στους εορτασμούς όπως κάνουμε σταθερά εδώ και μια πενταετία.

Η απόφαση αυτή δεν έχει να κάνει με το σημερινό συμβάν αλλά γενικά με την κομματική γιορτή που στήνεται κάθε χρόνο, που είμαστε ενάντια. Είμαστε ενάντια και στα τραπεζάκια και στην λοιδορία μιας σημαντικής ανάμνησης αγώνα και εγρήγορσης. Αυτό βέβαια δεν μας κάνει μη κινηματικούς.

Μήνυμα της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Η επέτειος του Πολυτεχνείου, 45 χρόνια μετά το γεγονός, παραμένει επίκαιρη, ζωντανή και συμμετοχική. Είναι μια επέτειος που αντιστέκεται  να “μπει στο μουσείο”. Το νόημά της παραμένει ακόμη και για τα μικρά παιδιά καθαρό, δεν το μπερδεύουν με κάτι άλλο. Οι νέοι, παρότι γεννήθηκαν δεκαετίες μετά, το συμμερίζονται και τους συγκινεί.  Δεν θα κατανοήσουμε αυτή τη ζωντανή συλλογική μνήμη, αν δεν την σκεφθούμε ως απόρροια του βιωματικού χαρακτήρα που είχε, τόσο η ίδια η εξέγερση όσο και η συμμετοχή στις επετείους τα επόμενα χρόνια.

Το Πολυτεχνείο είναι κατεξοχήν παράδειγμα στο οποίο το πολιτισμικό επικαθορίζει το πολιτικό. Το κύριο διακύβευμα το 1973 ήταν η διεκδίκηση της ελευθερίας απέναντι σε ένα αυταρχικό καθεστώς συμμόρφωσης και επιτήρησης.

Το πολιτικό πλαίσιο έχει αλλάξει, αλλά η διεκδίκηση της δημοκρατίας ως πολιτισμικής πρακτικής στην καθημερινή ζωή παραμένει ακέραιη. Είναι αυτή η διεκδίκηση που συνδέει το χθες με το σήμερα και συνεχίζει να δίνει νόημα στη συμμετοχή στη γιορτή του Πολυτεχνείου.

Μήνυμα του Υπουργού Παιδείας για τη 17η Νοεμβρίου

Αγαπητές μαθήτριες, αγαπητοί μαθητές και εκπαιδευτικοί,

Σήμερα γιορτάζουμε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τη μαζικότερη και κρισιμότερη στιγμή της αντίστασης στη δικτατορία, τιμώντας όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Η εξέγερση αυτή έχοντας ως πρωτοστάτες τους φοιτητές αγκαλιάστηκε από το σύνολο του λαού, εκφράζοντας το γενικότερο αντιδικτατορικό πνεύμα του. «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» ήταν το σύνθημα που της έδινε νόημα και παλμό, συνοψίζοντας τις διεκδικήσεις των φοιτητών για την προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος, για το δικαίωμα όλων στη μόρφωση και για τη δημοκρατία. Ήταν μία βροντερή φωνή ενάντια στο φασισμό μιας στυγνής δικτατορίας.

Ήταν ακριβώς πριν από 45 χρόνια, στις 17 Νοεμβρίου του 1973, όταν η εξέγερση τερματιζόταν με εξαιρετική βιαιότητα, με την εισβολή του άρματος που ισοπέδωσε την πύλη, την αιματηρή εκκένωση του κτιρίου και το εκδικητικό πογκρόμ των επόμενων ημερών, αφήνοντας πολλούς νεκρούς και τραυματίες.

Ωστόσο οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» φοιτητές του Πολυτεχνείου έβγαιναν νικητές, καταφέρνοντας αποφασιστικό χτύπημα ενάντια στο στυγνό δικτατορικό καθεστώς και σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους του. Για μια ακόμα φορά, η νεολαία, με τη ζωντάνια και τον ενθουσιασμό της είχε μπει μπροστάρης στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Και έχει σημασία να θυμηθούμε ότι ακόμη και κάτω από τις τόσο δύσκολες συνθήκες οι νέοι και οι νέες που ήταν στο Πολυτεχνείο κατάφεραν να λειτουργήσουν με δημοκρατικό τρόπο, λαμβάνοντας αποφάσεις με εντυπωσιακό σεβασμό στη δημοκρατία και την συζήτηση των διαφορετικών απόψεων.

Σήμερα, που τα φαντάσματα του ολοκληρωτισμού επανεμφανίζονται στην Ευρώπη και αλλού, η παρακαταθήκη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ως υπόμνηση της ευθύνης όλων μας για αντίσταση, είναι για μια ακόμα φορά επίκαιρη.

Η 17η Νοεμβρίου ας είναι, λοιπόν, μέρα μνήμης για αυτούς που αγωνίστηκαν και για αυτούς που σκοτώθηκαν για την ελευθερία και πηγή έμπνευσης για τους αυριανούς δικούς μας αγώνες. Η ημέρα αυτή ας μας θυμίζει ότι η δημοκρατία δεν είναι αυτονόητη, αλλά είναι υπόθεση όλων μας και εξαρτάται από την καθημερινή ετοιμότητά μας να την υπηρετούμε, να την προστατεύουμε και να την υπερασπιζόμαστε.

Η ΚΝΕ για την επέτειο του πολυτεχνείου

Ο δρόμος έχει τη δική του Ιστορία…Έλα να την γράψουμε μαζί!

Φέτος συμπληρώνονται 45 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου… Από τις μέρες που ο “γίγαντας” λαός βγήκε στο προσκήνιο και σήκωσε το αγωνιστικό του ανάστημα στη Χούντα των συνταγματαρχών, στα ντόπια και τα ξένα στηρίγματά της, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Η Χούντα, η στρατιωτική δικτατορία που επιβλήθηκε στις 21 Απρίλη 1967, ήταν ένα άθλιο και διεφθαρμένο καθεστώς. Προετοιμάστηκε με ένταση του αντικομμουνισμού, γεγονός που αποδεικνύει ότι πάντα ο αντικομμουνισμός είναι προπομπός αρνητικών εξελίξεων σε βάρος του λαού. Με τη Χούντα η εξουσία δεν άλλαξε χέρια. Άλλαξε μορφή υπηρετώντας τα ίδια συμφέροντα, του κεφαλαίου και των διεθνών του συμμάχων, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Η Χούντα από τη μία διεύρυνε τα προνόμια και τη στήριξη στα κέρδη των λίγων και από την άλλη χαντάκωσε το λαϊκό εισόδημα, έβαλε τους λαϊκούς αγώνες στον γύψο. Βασάνιζε, δολοφονούσε, φυλάκιζε, έστελνε εξορία τους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές.

Είμαστε περήφανοι, γιατί το ΚΚΕ και η ΚΝΕ σήκωσαν ψηλά τη σημαία της σύγκρουσης με τη στρατιωτική δικτατορία. Το ΚΚΕ στάθηκε αντάξιο της κληρονομιάς του και της Ιστορίας του. Ανασυγκρότησε τις παράνομες Οργανώσεις του, το 1968 ίδρυσε την ΚΝΕ, έδωσε πνοή και κουράγιο στον λαό και στην πάλη του, δίνοντας παράλληλα τη μάχη ενάντια στη διαλυτική δράση του οπορτουνισμού. Η αλύγιστη στάση των κομμουνιστών στις εξορίες και τις φυλακές αποτελεί άλλη μία χρυσή σελίδα στην 100χρονη ιστορία του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ μπήκαν μπροστά για την οργάνωση των φοιτητών, των μαθητών, των νέων εργαζομένων. Η δράση τους έδωσε ανατρεπτικό περιεχόμενο στους αγώνες, έπαιξε καταλυτικό και αναντικατάστατο ρόλο στην ανάπτυξη της αντιδικτατορικής πάλης και στην κορύφωσή της, το 1973, με τις καταλήψεις στη Νομική τον Φλεβάρη και στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η καταστολή της με δεκάδες νεκρούς ήταν η αρχή του τέλους της Χούντας. Κάτω από το βάρος της λαϊκής πάλης και μετά το έγκλημα της Κύπρου, το 1974, η Χούντα κατέρρευσε. Η τραγωδία της Κύπρου με την εισβολή και κατοχή που συνεχίζεται μέχρι σήμερα έχει τη σφραγίδα της Χούντας και των ιμπεριαλιστών ΝΑΤΟ-ΗΠΑ και Μ. Βρετανίας. Αποδείχτηκε για άλλη μία φορά ότι καμία προστασία δεν παρέχουν για τον λαό οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Η Χούντα έστρωσε το έδαφος στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο.

Η δικτατορία του κεφαλαίου, όποια μορφή κι αν παίρνει, δε διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα ενάντια στον λαό. Όλες οι κυβερνήσεις μετά την κατάρρευση της Χούντας υπηρέτησαν τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και των διεθνών τους συμμάχων, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των ΗΠΑ.

45 χρόνια μετά διδασκόμαστε και συνεχίζουμε μέχρι την τελική νίκη!

Με όπλο την πείρα των αγώνων του χτες, προετοιμάζουμε τις νέες νικηφόρες αναμετρήσεις με τη δικτατορία του κεφαλαίου!Οι φωνές που ενώθηκαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ζητώντας «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» αντηχούν στους σημερινούς αγώνες για πραγματικά, σύγχρονα δικαιώματα για τη νεολαία και τον λαό.

Ιδιαίτερα, τα συνθήματα «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ» στις πύλες του Πολυτεχνείου είναι επίκαιρα περισσότερο από ποτέ. Σήμερα που τα σύννεφα του ιμπεριαλιστικού πολέμου πυκνώνουν πάνω από το Αιγαίο, τα Βαλκάνια και την Αν. Μεσόγειο είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να δυναμώσουμε τον αγώνα με αιτήματα «Έξω οι Βάσεις & το ΝΑΤΟ», «Καμία εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ».

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για άλλη μια χρονιά θα “τιμήσει” στα λόγια την εξέγερση για να θάψει το αντιιμπεριαλιστικό-ανατρεπτικό της περιεχόμενο. Είναι η κυβέρνηση που έχει γεμίσει την Ελλάδα με βάσεις του ΝΑΤΟ, με ορμητήρια εγκλημάτων σε βάρος των λαών που μετατρέπουν τη χώρα μας σε “μαγνήτη” στρατιωτικών συγκρούσεων και πολέμων. Που ξεπλένει μέχρι και τον Τραμπ και μπλέκει τη νεολαία στα πολεμικά σφαγεία των ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ!

Κανένας αντίπαλος δεν είναι ανίκητος! Ο λαός, όταν παλεύει, μπορεί να τα καταφέρει όλα! Το ΚΚΕ βρίσκεται και θα βρεθεί μπροστά σε κάθε τέτοιο αγώνα. Και τότε κάποιοι έλεγαν «η Χούντα είναι πανίσχυρη». Η Ιστορία τους διέψευσε. Ο λαός, οι αγώνες του και οι θυσίες του, απέδειξε ότι η δύναμη είναι στην οργάνωση, στη συμπόρευση της νεολαίας με το εργατικό κίνημα. Αυτά τρόμαξαν τη Χούντα. Αυτά τρομάζουν πάντα τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις, όσους θέλουν τη νεολαία θεατή των εξελίξεων και όχι πρωταγωνιστή στην πάλη για τη ζωή που έχει ανάγκη. Αυτός είναι ο δρόμος και σήμερα. Να δυναμώσουμε παντού την οργάνωση, τη συλλογική διεκδίκηση, την αλληλεγγύη, τις μάχες μαθητών, φοιτητών, εργαζομένων ενάντια στον κοινό αντίπαλο: το κεφάλαιο και την εξουσία του, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που αποτελειώνει ό,τι δικαίωμα άφησαν όρθιο οι προηγούμενες, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Οι σημερινοί υμνητές της Χούντας, οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, θα έχουν την τύχη των χουντικών και των άλλων ειδώλων τους, όπως ο Χίτλερ. Ανήκουν στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

Η θέση σου είναι στον αγώνα ενάντια σε όλους αυτούς!

Έλα μαζί μας! Στον αγώνα με το ΚΚΕ, που φέτος στις 17 Νοέμβρη συμπληρώνει τα 100 χρόνια ζωής, αδιάκοπης προσφοράς, αγώνων και θυσιών για το δίκιο του λαού, για τη νέα, τη σοσιαλιστική κοινωνία. Την κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας και της ζωής με σύγχρονα δικαιώματα!

Το bloco για το πολυτεχνείο

Όλοι έχουμε έχουμε ακούσει τον όρο πανεπιστημιακό άσυλο. Τι σημαίνει όμως αυτό? Πως παραβιάστηκε από τη δικτατορία? Πως υφίσταται και αξιοποιείται σήμερα?

Το ακαδημαϊκό άσυλο πέρα από χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών αποτελεί εστία προάσπισης τόσο των φοιτητικών όσο και των ευρύτερα κοινωνικών αγώνων και δεν αποτελεί άλλοθι της βίας και της ανομίας όπως παρουσιάζει η καθεστωτική προπαγάνδα.

Ας πάρουμε όμως λίγο τα πράγματα από την αρχή πιάνοντας το νήμα της ιστορίας γύρω από αυτή την έννοια και εστιάζοντας στον μεγάλο αντιδικτατορικό αγώνα του λαού που βρήκε στέγη στο πανεπιστήμιο, 45 Νοέμβρηδες πριν.

Το Πολυτεχνείο όπως και άλλες σχολές ήταν αυτές που στέγασαν τους αγώνες που δόθηκαν για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, για αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής αλλά και για παιδεία χωρίς ταξικούς φραγμούς. Μέσα από τη μαζική αποχή στις διαλέξεις οι φοιτητές έδειχναν την αντίθεσή τους στο χουντικό καθεστώς, κλιμακώνοντας τον αγώνα με συγκεντρώσεις και καταλήψεις. Αυτές οι δράσεις σε συνδυασμό με την ίδρυση παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού που εξέπεμπε από τον πανεπιστημιακό χώρο με αντιδικτατορικό και αντιστασιακό περιεχόμενο ήταν χαρακτηριστικά της αντίδρασης των φοιτητών. Το δικτατορικό καθεστώς σε μια προσπάθεια ελέγχου της πολιτικής ζωής μέσα στα πανεπιστήμια προέβη σε υποχρεωτικές στρατεύσεις φοιτητών με συνδικαλιστική δράση και έστησε φοιτητικές εκλογές-νοθείας προκειμένου να εκλέξει δικούς του αντιπροσώπους, οι οποίες κατέληξαν σε διαμαρτυρίες και συγκρούσεις με την αστυνομία στην Νομική Αθήνας. Η συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο στις 14 Φεβρουαρίου του 1973 όπως κι οι καταλήψεις της Νομικής στις 16 και 21 Φλεβάρη του 1973, καταστέλλονται από την αστυνομία σε συνεργασία με παρακρατικούς της ΕΚΟΦ. Κορύφωση του δημοκρατικού αγώνα των φοιτητών και φοιτητριών, οι οποίοι κατάφεραν να συσπειρώσουν μαθητές, εργάτες και μεγάλο μέρος του προοδευτικού κόσμου, αποτέλεσε η κατάληψη του Πολυτεχνείου η οποία διαλύθηκε με την ενεργοποίηση του στρατιωτικού νόμου και την εισβολή του τανκ στον πανεπιστημιακό χώρο καταπατώντας έτσι για πρώτη φορά το πανεπιστημιακό άσυλο.

Παρά τις υπερβολές της εποχής, στο Πανεπιστήμιο της Μεταπολίτευσης δεν παρατηρήθηκαν φαινόμενα βίας ή οποιαδήποτε μορφή παραβατικότητας. Ακόμα και οι καθηγητές που είχαν συνεργαστεί με το δικτατορικό καθεστώς αντιμετωπίστηκαν από τους φοιτητές με δημοκρατικό τρόπο: κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις στα αμφιθέατρα. Τη δημοκρατική τάξη στο Πανεπιστήμιο του 1974 εγγυήθηκε η κουλτούρα του τότε φοιτητικού κινήματος, δηλαδή σε μεγάλο βαθμό το δημοκρατικό φρόνημα των αριστερών παρατάξεων. Ήταν ένα δείγμα γραφής του πραγματικά «ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος», που δεν εξαντλούσε τη ρώμη του στην αντίσταση και την αντοχή του απέναντι στα βασανιστήρια και τις διώξεις, αλλά απεδείκνυε έμπρακτα ότι δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους καταπατητές των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Το άσυλο μετά από αγώνες που είχαν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια καθιερώθηκε τελικά το 1982 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Ιδιαίτερα βοηθητική στην προσπάθεια των αντιδραστικών κύκλων για την ταύτιση του ασύλου με την ανομία είναι η κατάσταση σήψης του φοιτητικού συνδικαλισμού τα επόμενα χρόνια με τις δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ να κυριαρχούν. Στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης επίθεσης στην παιδεία και της αποπολιτικοποίησής της, το 2007 υπήρξε μία πρώτη προσπάθεια κατάργησης του ασύλου από την τότε υπουργό παιδείας της κυβέρνησης της Ν.Δ.,Μαριέττα Γιαννάκου. Η κατάργηση του ασύλου περατώθηκε 4 χρόνια αργότερα, μέσα απ’ το νόμο της Άννας Διαμαντοπούλου Υπ. Παιδείας του ΠΑΣΟΚ, το 2011. Πολλές φορές ανά τα χρόνια , έχουμε γίνει μάρτυρες καταπάτησης του ασύλου από σώματα καταστολής και αστυνομικής βίας αλλά και από παρακρατικές ομάδες οι οποίες μέσα από την δράση τους μετατρέπουν στις συνειδήσεις των ανθρώπων το άσυλο ιδεών, σε άσυλο ανομίας.

Το άσυλο, όμως, επαναθεσμοθετείται από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με το νόμο Γαβρόγλου το 2017 και επεκτείνεται σε όλους τους ακαδημαϊκούς χώρους. Καθώς, λοιπόν, το άσυλο δεν αποτελεί ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να αποτελεί μια κενή λέξη βάση της ιστορικής του φόρτισης αλλά και της ουσιαστικής του σημασίας είναι χρέος μας και ευθύνη των ίδιων των φοιτητών η προάσπιση του αλλά και η αξιοποίησή του. Όσον αφορά την προάσπιση του, υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι φοιτητές αλλά το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας έχοντας ως δεδομένο τον αυτοδιοίκητο χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Φοιτητές, εργαζόμενοι και καθηγητές είμαστε υπεύθυνοι να υπερασπιζόμαστε τον δημοκρατικό χαρακτήρα του πανεπιστημίου και να αποτελούμε ασπίδα σε οποιαδήποτε προσπάθεια καταπάτησης του ασύλου διότι κανένας νόμος δεν μπορεί να κατοχυρώσει κάτι από μόνος του αν δεν υπάρχει ένα μαζικό και διεκδικητικό πανεκπαιδευτικό κίνημα το οποίο να μπορέσει να προασπίσει και να διεκδικήσει τα πάγια δικαιώματά του.

Σήμερα, γινόμαστε μάρτυρες μιας προσπάθειας υποβάθμισης του θεσμού του ασύλου από συγκεκριμένους αντιδραστικούς κύκλους, με κύριο ενορχηστρωτή τη νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη και κατ’ επέκταση τη φοιτητική της παράταξη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Σ’ αυτή την προσπάθεια δε θα μπορούσαν να μη συμβάλλουν και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, καθώς καθημερινά κατακλυζόμαστε από δημοσιεύματα για την ανομία στα πανεπιστήμια που επιρρίπτουν την ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση στο θεσμό του ασύλου. Σε μια χώρα που άρματα μάχης έχουν εισβάλει σε χώρο του πανεπιστημίου, οι νοσταλγοί του Πινοσέτ ζητούν την εισβολή δυνάμεων ασφαλείας σε αυτό. Η επίθεσή τους στο άσυλο επί της ουσίας αποτελεί επίθεση στην ίδια τη Δημοκρατία και τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Αυτό γίνεται εμφανές κι απ’ την πολιτική που ακολούθησαν όταν ήταν στην κυβέρνηση, αλλά κι απ’ το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για την ανώτατη εκπαίδευση όπως εκτυλίσσεται στις τελευταίες ομιλίες του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Εμείς απ’ τη μεριά μας, απέναντι στο πανεπιστήμιο των face control και της αστυνομοκρατίας προτάσσουμε το δημοκρατικό και συλλογικό αγώνα, την ουσιαστική προάσπιση του ασύλου μετατρέποντας το χώρο του πανεπιστημίου από ένα μέρος που απλά μαθαίνει κανείς σε μέρος όπου οι φοιτητές/-τριες ζουν και δημιουργούν σ’ αυτόν.

45 χρόνια μετά εμείς συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τη Δημοκρατία μέσα στα Πανεπιστήμια, συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε το άσυλο.

Η ΝΚΑ για την επέτειο του πολυτεχνείου

17 Νοέμβρη 1973. 17 Νοέμβρη 2018. Δεν το βλέπουμε ως μνημόσυνο, ούτε ως πανηγύρι. Δεν το βλέπουμε ως άλλον ένα αγωνιστικό εορτασμό, άλλη μια υποχρέωση των αριστερών, αντικαπιταλιστικών και κινηματικών δυνάμεων. Δεν το βλέπουμε με αναπόληση, ως περασμένα μεγαλεία ενός άλλου λαού που ήξερε να αντιστέκεται. 

Την εξέγερση του Πολυτεχνείου την αντιμετωπίζουμε ως μια διαρκή υπενθύμιση.

Υπενθύμιση για την πραγματική δύναμη που μπορεί να αποκτήσει ο λαός, όταν οργανωθεί, όταν σπάσει το φόβο και την τρομοκρατία, όταν ενωθεί κάτω από το σκοπό της χειραφέτησης και της ανατροπής. 

Υπενθύμιση για το ότι οι πραγματικές αλλαγές, οι τομές στο ιστορικό συνεχές, γίνονται μέσα από εξεγερτικές διαδικασίες, μέσα από επαναστάσεις, μέσα από τον αγώνα και την επιβολή του λαϊκού παράγοντα. 

Υπενθύμιση για εκείνες και εκείνους τους ανιδιοτελείς αγωνιστές του κινήματος, που έβαλαν τα σώματα τους μπροστά από τις ερπύστριες. Που δεν εξαγόρασαν το αγωνιστικό τους παρελθόν με κυβερνητικές καρέκλες, που δεν έρχονται εδώ να μας υπενθυμίσουν που ήταν, για να δικαιολογήσουν το που βρίσκονται. 

Υπενθύμιση τελικά για το ανεκπλήρωτο των σκοπών μας. Για την τελική απελευθέρωση από τα δεσμά του κεφαλαίου, για μια άλλη κοινωνία χωρίς φτώχεια, μιζέρια, πολέμους, για τη σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.  

Τα συντρίμια της μνημονιακής πολιτικής τα βλέπουμε γύρω μας, τα ζούμε οι ίδιοι, αλλά δεν έχουν καταφέρει να θάψουν την ελπίδα. Η «έξοδος από τα μνημόνια» του Τσίπρα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παραμύθι και ένα προεκλογικό τρικ, που δεν μπορεί να πείσει τον κόσμο της δουλειάς ότι μια καλύτερη μέρα ξημερώνει. 

Η μνημονιακή σταθερότητα, έχει γεννήσει μια κοινωνία παρακμής και σήψης.

Βλέπουμε καρικατούρες Μακεδονομάχων με αρχαιοελληνική ενδυμασία, να τραγουδάνε για Μακεδονίες και αλησμόνητες πατρίδες σε εθνικιστικά συλλαλητήρια.  

Βλέπουμε τα ΜΜΕ να κανιβαλίζουν το πτώμα του δολοφονημένου Ζακ. “Αγανακτισμένους” κατοίκους να δικαιολογούν «το δικαίωμα στην υπεράσπιση της ιδιοκτησίας», με κάθε κόστος. Το δικαίωμα δηλαδή του να χτυπάς μέχρι θανάτου έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο. 

Βλέπουμε να εξυψώνεται σε ήρωα ένας αλλόφρονας φασίστας που αντάλλαξε πυρά με την αλβανική αστυνομία.

Η ακροδεξιά ανεβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο, άμεσο και βίαιο αποτέλεσμα της πολιτικής τους. Από τον Τραμπ στην Αμερική, τον Μπολσονάρο στην Βραζιλία, μέχρι και τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής ο φασισμός έρχεται ξανά στο προσκήνιο, παρότι οι μνήμες από τη μεγαλύτερη τραγωδία της ανθρώπινης ιστορίας είναι ακόμα νωπές. Ζούμε στην «εποχή των τεράτων» που έγραφε και ο Γκράμσι. 

Η ίδια η πολιτική τους τα γεννά, η ίδια η πολιτική τους τα εκτρέφει. Μετά από το παραλήρημα και την όξυνση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού το προηγούμενο διάστημα, παρατηρούμε την κυβέρνηση να βαδίζει σε ακόμα πιο επικίνδυνα μονοπάτια. Τρανό παράδειγμα η συμφωνία των Πρεσπών η οποία αποτελεί τον κρίκο στην ευρωνατοϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της ελληνικής ολιγαρχίας, που επιδιώκει την σχετική αναβάθμιση του γεωπολιτικού και οικονομικού της ρόλου στην περιοχή, με εκβιασμούς και τελικά επιβολή απέναντι στο γειτονικό λαό. Μνημειώδης είναι η πρόσφατη πρόταση του Καμμένου όλη η Ελλάδα να μετατραπεί σε ένα απέραντο παραθαλάσσιο οικόπεδο του ΝΑΤΟ, με την προοπτική παραχώρηση νέων υπερ-βάσεων του θανάτου σε Βόλο, Λάρισα και Αλεξανδρούπολη!

Γεννάει όμως και δυνατότητες ανατροπής

Δύο είναι οι δρόμοι.  Είτε η καπιταλιστική βαρβαρότητα, η μνημονιακή λαίλαπα και η πολεμική απειλή θα ενταθούν και θα οξυνθούν είτε θα οργανωθούμε για να τα ανατρέψουμε. Η ιστορία απέδειξε με τον πλέον βίαιο τρόπο ότι μέση λύση δεν υπάρχει. Η νεολαία το έχει καταλάβει καλά και το αποδεικνύει με τα αγωνιστικά σκιρτήματα του τελευταίου διαστήματος. Με τις μαζικές γενικές συνελεύσεις και τις μαχητικές κινητοποιήσεις φοιτητών και μαθητών στο Υπουργείο Παιδείας και το κέντρο της Αθήνας. Με τις αντιφασιστικές και αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, από το Κερατσίνι, μέχρι κάθε γωνιά της Ελλάδας. Αλλά και με τη μαζική συμμετοχή της εργαζόμενης νεολαίας στη διακλαδική απεργία στην 1 Νοέμβρη. Η νεολαία δείχνει αποφασισμένη να μην ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες γενιές, να μην υποταχτεί, να τους ανατρέψει!

Ενάντια σε όλους αυτούς που καταδυναστεύουν τις ζωές μας, πρέπει να προτάξουμε το σύγχρονο Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία. Όχι γιατί είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, αλλά ακριβώς γιατί το Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία ήταν μια στιγμή από το μέλλον της ταξικής πάλης στην Ελλάδα. Αποτέλεσε από τις κορυφαίες στιγμές του κινήματος, αποτέλεσε ένα σύνθημα που κατάφερε να συμπυκνώσει τους πόθους, τις προσδοκίες και τις επιθυμίες του πληττόμενου λαού, των εργαζόμενων και της νεολαίας. 

Το Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία, μπορεί να αποτελέσει και σήμερα εφαλτήριο σύνθημα της σύγχρονης εξέγερσης του λαού, στη πάλη για τα αναφαίρετα δικαιώματα του και κατακτήσεις στο σήμερα.

Σύνθημα που θα διεκδικεί όλα αυτά που μας έχουν κλέψει, και ακόμα περισσότερα, αυτά που οι τρομερές δυνατότητες της εποχής, απελευθερωμένες από το βραχνά του κέρδους, μπορούν να μας προσφέρουν. 

Σύνθημα που θα ενώσει τη πληττόμενη νεολαία, τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, όλες και όλους όσους καταδυναστεύονται από τον σύγχρονο καπιταλισμό και τις κυβερνήσεις του.  Που συμπυκνώνει την σύγκρουση με την ΕΕ, τον ευρωμονόδρομο και τις κυβερνήσεις τους. 

Σύνθημα που θα αντηχεί από ένα πραγματικά επικίνδυνο ταξικά και πολιτικά ανασυγκροτημένο νέο εργατικό κίνημα. Που θα οργανώνει “από τα κάτω” τους μαχητικούς αγώνες των εργαζομένων και  δεν θα παίζει παιχνίδια στις πλάτες των εργατών και των εργατριών, με τραγικό αποκορύφωμα την απεργία στις 28 Νοέμβρη προκηρυγμένη από τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ, σε συμπόρευση με την “Κοινωνική Συμμαχία” των εργοδοτών. Αλλά δυστυχώς, και στηριγμένη από τον ιδιότυπο ακολουθητισμό του ΠΑΜΕ, που άλλαξε 3 φορές ημερομηνία στην απεργία ώστε να συμπέσει με τη γραφειοκρατεία, μη συμβάλοντας στην προσπάθεια για ταξική και μαχητική διακλαδική απεργία την 1η Νοέμβρη.

Για το σύγχρονο Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία των αναγκών μας

Οι μέρες που έρχονται είναι φορτισμένες. Ποιοί θα μιλήσουν για αυτές; Αυτοί που πούλησαν το πολιτικό τους παρελθόν για μια ζωή μέσα στη χλιδή που εξασφαλίζουν τα βουλευτικά έδρανα; Οι κυβερνώντες που όπου σταθούν και όπου βρεθούν γκρεμίζουν οι ίδιοι την πόρτα του Πολυτεχνείου που έγραφε “Έξω οι ΗΠΑ-Έξω το ΝΑΤΟ”, διασαφηνίζοντας σε όλους τους τόνους ότι οι ΗΠΑ και ο Τραμπ είναι δήθεν πολύτιμοι σύμμαχοι;  Θα γιορτάσουν αυτοί που προετοιμάζουν νέους πολέμους, για να χωρίσουν ξανά την πίτα του κέρδους στις πλάτες και με το αίμα των λαών; Αυτοί που χαϊδεύοντας τα αυτιά των φασιστών, εξισώσουν τη φασιστική ιδεολογία με τον κομμουνισμό, τις χούντες και τα βασανιστήρια με την επανάσταση, την πανανθρώπινη ελευθερία και την ισότητα;

Μάλλον όχι. Μάλλον δεν πρέπει να τους αφήσουμε. Η φλόγα του Πολυτεχνείου, η φλόγα της εξέγερσης βγάζει μια λάμψη που τους τρομάζει, γι’ αυτό προσπαθούν να τη σκεπάσουν. Για το Πολυτεχνείο θα μιλήσουν οι αγώνες των απλών ανθρώπων. Των νέων που δεν σκύψαν το κεφάλι, που δεν υποτάχθηκαν παρότι όλοι γύρω τους, τους είπαν να κάτσουν στα αυγά τους. Γιατί όσο και να προσπαθούν να ενσωματώσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τόσο αναδεικνύεται το ουσιαστικό νόημα της εξέγερσης. Νόημα που φανερώνει την ανάγκη μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ως την πλέον ρεαλιστική επιλογή απέναντι στον κανιβαλισμό και τη μιζέρια που μας προτάσσουν. Για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την κομμουνιστική επαναθεμελίωση! 

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης!

Εμπρός για τις επαναστάσεις και τον κομμουνισμό της νέας εποχής!

νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

οργάνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ



Κατηγορίες:ΑΠΟΨΕΙΣ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ετικέτες: ,

Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: