7 Μαρτίου 1948-Η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου

Στο Αρχιπέλαγος, στο Αιγαίο, ‘κολυμπούν’ πλήθος νησιών μεγάλων και μικρών όλων με πολιτισμό Ελληνικό από τα αμνημόνευτα χρόνια, και χιλιάδες χρόνια πριν τους ιστορικούς χρόνους…

Ξεκινάμε από το… σήμερα, δηλαδή μια σελίδα πίσω στον 20 αιώνα και στην σελίδα που ο ιστορικός σημειώνει: 7 Μαρτίου 1948- Η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.

Ναι, έμελε να περάσει αιώνων σκόνη, μνήμη, κατοίκηση των Δωδεκανήσων από Ελληνικά φύλλα με Ελληνικό πολιτισμό, κουλτούρα και καταγωγή για να γίνουν τα Δωδεκάνησα και επισήμως , με βούλες κι υπογραφές… Ελληνικά.

Πελασγοί, νεολιθική εποχή, κι ακόμα παλαιότερα κι από τα αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιωμένο, Κάρες, Φοίνικες, Δωριείς, και βάλε… οι αρχαίοι κάτοικοι των Δωδεκανήσων , Ίωνες- Αθηναίοι και λοιποί, εμπόριο, ναυτιλία, πολιτισμός ανεξήγητα ανώτερος κάθε άλλου, έρχεται ο Χριστιανισμός (παλαιοχριστιανικά ερείπια σώζονται μέχρι σήμερα), Άραβες κατακτητές, πειρατές που βάζουν φωτιά απ’ άκρη σ’ άκρη στο Αιγαίο, Βυζαντινοί, Ενετοί, Φραγκοκρατία, Τουρκοκρατία όλα αυτά κοινά για του Αιγαίου τα νησιά και με τα Δωδεκάνησα ή Δωδεκάνησος να πέφτει- καθ’ εξαίρεση από το υπόλοιπο Αιγαίο- στα χέρια των Ιταλών το 1912, μετά δε την συνθηκολόγηση των Ιταλών το ’43 περνούν τα καημένα στον Χίτλερ και … μετά την παράδοση της Χιτλερικής Γερμανίας το Μάη του 1945, στους … Άγγλους.

Στη σελίδα του 20ου αιώνα λοιπόν, σταματάμε και στα Δωδεκάνησα που το 1947 θα βρεθούν στο επίκεντρο των συζητήσεων των νικητριών δυνάμεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη συνεδρίαση τους στο Παρίσι.

Να θυμηθούμε την κατάσταση που επικρατούσε τότε στην ταλαίπωρη πατρίδα μας που μετά το τραύμα της Ιταλικής επίθεσης του ’40 και της Γερμανικής κατοχής που βύθισαν την χώρα στη φτώχεια και το αίμα, μαύρες σελίδες κυριολεκτικά για την πληγωμένη Ελλάδα, μαύρες που συνεχίστηκαν με τον Εμφύλιο του λαού πόλεμο … και πάλι αίμα, τρόμος, πόνος , αποσταθεροποίηση, οικονομική κρίση…

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα το μόνο ευχάριστο νέο που ακούει ο δύσμοιρος Ελληνικός λαός είναι τα αιτήματα που θα θέσει στη Διάσκεψη Ειρήνης ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Κωνσταντίνος Τσαλδάρης ο οποίος και θα έθετε σαν εθνικές διεκδικήσεις την πρόσκτηση της Βορείου Ηπείρου και των Δωδεκανήσων, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων καθώς και το ζήτημα της Κύπρου που θα το έθετε στη Μεγάλη Βρετανία.

Δεν είμαστε εδώ για βαρύγδουπη πολιτική ανάλυση των γεγονότων της εποχής εκείνης με τους Μεγάλους να μοιράζουν τη γη κατά τα συμφέροντα τους… πάλι καλά που από τις διεκδικήσεις της φτωχής και ανίσχυρης ματωμένης κατάσαρκα Ελλάδας για διαφορετικούς λόγους και συμφέροντα οι Μεγάλοι ενωμένοι τα Δωδεκάνησα τα παραχώρησαν στην Ελλάδα – το μόνο δεκτό από τα Ελληνικά αιτήματα.

ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Σοβιετική Ένωση… συμφέροντα δικά τους και των δορυφόρων τους στα Βαλκάνια, τελικά μια ευνοϊκή τροπή για την Ελλάδα υπήρξε στις 27 Ιούνη του 1946 και στην συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών που ετοίμαζαν την επικείμενη διάσκεψη, κι ήταν η δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της Σοβιετική Ένωσης Βιατσεσλάβ Σκριάμπιν – γνωστός ως Μολότωφ , ότι η Σ.Ε δέχεται να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα. Με έναν όρο: την πλήρη αποστρατικοποίηση τους. Κάτι που η χώρα το βιώνει έντονα τις επόμενες 10ετίες. Βλέπε: Τουρκία και 1974, κρίση στα Ίμια το 1996,γκρίζες ζώνες κλπ.

Περίοδος ,λοιπόν, για την Ελλάδα που σας θυμίζω υπήρξε μαύρη, κατάμαυρη για τον Ελληνισμό με τη χώρα στο αίμα όχι μόνο αυτών που πολέμησαν ενάντια των κατακτητών Ιταλών-Γερμανών αλλά και στο αίμα των θυμάτων του Εμφυλίου πολέμου. 1947, Ελλάδα, Εμφύλιος, πείνα, δυστυχία…

Και πάμε… Δωδεκάνησα… που δεν είναι 12, και που μέσα στο γενικό χαμό γιόρταζαν την ενσωμάτωση τους με την Ελλάδα για να τα θυμηθούμε;

Αγαθονήσι, Αστυπάλαια, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Κάσος, Καστελλόριζο, Κως, Λειψοί, Λέρος, Νίσυρος, Πάτμος, Ρόδος, Σύμη, Τήλος, Χάλκη-15 μέχρι τώρα και 93 νησίδες…

Και, αφού τα θυμηθήκαμε, νοερά μένομε στα πανηγύρια και τους χορούς του 1948 αφιερωμένους στην Ένωση των Δωδεκανήσων με την υπόλοιπη Ελλάδα, μένομε σε ένα εκ των Δωδεκανήσων που χορεύει μόνιμα όχι για την Ένωση αλλά από την γέννηση του…

Και… γυρνάμε πάλι πίσω στην άγραφη Ιστορία δηλαδή τη μυθολογία…

Που λέτε, στα παλιά τα χρόνια-όπως διέσωσε η φαντασία των Αρχαίων Ελλήνων-, η Γή αποφάσισε να τα βάλει με τους Θεούς του Ολύμπου και γιαυτό το σκοπό ξεσήκωσε τους γίγαντες που αρχίσαν να παρενοχλούν τους Θεούς. Γιγαντομαχία, λοιπόν, οι Θεοί γίνανε έξαλλοι κι αρχίσαν να καταδιώκουν τους γίγαντες να τους ξεφορτωθούν. Ένας από αυτούς ο γενναίος Πολυβώτης στην προσπάθεια του ο καημένος να ξεφύγει έτρεχε- έτρεχε στο Αιγαίο προς τη Κω. Κάπου τέλος πάντων να βρει ο άνθρωπος να κρυφτεί. Ο πατέρας των Θεών ο Δίας αποφασισμένος να μην αφήσει ούτε ένα γίγαντα ζωντανό επιστρατεύοντας τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής φώναξε το Θεό της θάλασσας τον Ποσειδώνα και του ζήτησε να βγάλει από τη μέση τον γίγαντα Πολυβώτη.

Ο Ποσειδώνας ευχαρίστως μπήκε στο παιχνίδι και στο κυνήγι του Π., που όμως δυνατός γαρ, ξέφευγε και δυσκόλευε πολύ τον Ποσειδώνα που είδε κι από είδε και τι να κάνει; Ρίχνει την τρίαινα του που ποτέ δεν την άφηνε από τα χέρια του τη ρίχνει στην άκρη της Κω εκεί που έτρεχε ο Π., κόβει ένα κομμάτι του νησιού και πλάτς! το εκσφενδονίζει πάνω στον Π, τον πλακώνει κι από πάνω ο βράχος σχημάτισε το νησί, τη Νίσυρο… με τους πρώτους κατοίκους του να ιδρύουν περίλαμπρο ναό προς τιμήν του ιδρυτή του νησιού τους του Ποσειδώνα… Φωτιές βγάζει ο γίγαντας για να βγει πάλι στη γη-βλέπε ηφαίστειο, σεισμούς, καπνούς βγάζει από το στόμα-βλέπε θειούχοι ατμοί, σεισμούς,λοιπόν, μην απορείτε που η Νίσυρος χορεύει στο Αιγαίο ασταμάτητα. Πως αλλιώς θα βγει ο Πολυβώτης που δεν του αρκεί που οι κάτοικοι δώσανε σ’ έναν από τους κρατήρες του ηφαιστείου το όνομα του, τι να την κάνει την δόξα; Την ελευθερία του θέλει…

Μύθος ή πράγματι ο Πολυβώτης θαμμένος κάτω από τη Νίσυρο … τη σπρώχνει για να βγει;

Έλα ντε, που τον μύθο αυτό εκθέτουν οι αρχαίοι συγγραφείς Ευστάθιος, Απολλόδωρος και ο διασημότερος γεωγράφος όλων των εποχών ο Στράβων; Ας δούμε τι γράφει: <Φασί δε την Νίσυρον απόθραυσμα είναι της Κω, προσθέντες τον μύθον ότι Ποσειδών διώκων ένα των Γιγάντων πολυβώτην αποθραύσας τη τριαίνη , τρύφος της Κω επ’ αυτόν βάλοι και γένοιτο νήσος το βληθέν η Νίσυρος, υποκείμενον έχουσα εν αυτή το γίγαντα>.

Νίσυρος

nisiros.jpg
  Νίσυρος-Κάστρο

Νίσυρος το όνομα του νησιού και από την αρχαιότητα έμεινε το ίδιο, νησί που σύμφωνα με τους ρεαλιστές επιστήμονες σχηματίστηκε από ηφαιστειακή δραστηριότητα περίπου 165.000 χιλιάδες χρόνια πριν, δηλαδή είναι ένα νέο-σχετικά- νησί με τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου του το 1888. Ίσως και η τελευταία-προς το παρόν- προσπάθεια του Πολυβώτη να βγει-μη ξεχνάμε το μύθο, έμειναν όμως από τότε και μόνιμα… οι εκλύσεις διοξειδίου του άνθρακα-ο γίγαντας μας ξεφυσά, υδρόθειου και ατμών και απόθεση θείου. Μη ξεχνάμε τις θερμές πηγές απόρροια κι’ αυτές του ενεργού ηφαιστείου διάσημες από την αρχαιότητα για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, πηγές διάσπαρτες σ’ όλο το νησί με τις πιο εκμεταλλεύσιμες σήμερα στο Μανδράκι, πρωτεύουσα του νησιού, νησί στο Νοτιανατολικό Αιγαίο, στο σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου με 41,4 τ. χλμ., 1000 περίπου κατοίκους , στα Ν της Κω και σε ίση απόσταση από αυτήν, την Τήλο και τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια. Στα Β. της Ν., που είναι ένα ηφαίστειο-νησί, βρίσκεται το μικροσκοπικό νησάκι Γυαλί, Βέγιαλη στην αρχαιότητα και κατοικημένο από τότε, γιατί… από τότε ο Θεός Ποσειδώνας είχε δείξει στους κατοίκους πώς να εκμεταλλεύονται το ηφαιστειακό υλικό που λεγόταν και λέγεται ελαφρόπετρα, δουλειά που συνεχίζουν οι 10 σήμερα κάτοικοι του νησιού.

Μικρό νησί, η Νίσυρος, στρογγυλό και ηφαιστειογενές με γύρω να του ανήκουν κι άλλα νησάκια που όπως έγραψε ο Στράβων είναι τα: έστι δε και νησία προς αυτή Νισυρίων λεγόμενα. Γυαλί το μεγαλύτερον άλλων, Στρογγύλη, Πυργούσα ή Πέργουσα, Παχεία ή Πασκειά και η Καντελιούσα.

Και ενώ ο περιηγητής του 14ου αιώνα Buontelmonti αναφέρει ότι το νησί παρήγε πολλά σύκα-ισχάδας, και γι αυτό κι οι Τούρκοι το ονόμαζαν icirlik ada(το νησί με τα σύκα/ιτσιρλίκ αντά), πάμε για τελευταία φορά πίσω στα χρόνια τα παλιά και τότε που ο φιλόσοφος Αριστοτέλης έγραψε σε κείμενο του για την ύπαρξη στη Νίσυρο του … κόκκινου κότσυφα. Ας τον διαβάσουμε: – Έστι δε τις πετραίος κόττυφος , ώ όνομα διατριβάς , το δε μέγεθος κοττύφου μεν ελλάτων σπίζης δε μείζων μικρώ. Μεγαλόπους δε , και προς πέτρας προσαναβαίνει. Κυανούς όλος, το δε ρύγχος έχει λεπτόν και μακρόν, σκέλη δε βραχέα τη πίπω παρόμοια.

Αρχαία Ελληνικά, η γλώσσα του Αριστοτέλη, η γλώσσα μας και πολιτεία μας, τρόπος ζωής κι αντίστασης ενάντια στην ισοπέδωση των αξιών και την μεθοδευμένη αποδυνάμωση της μοναδικής προσωπικότητας που ξεχωρίζει κάθε έναν από μας και την εν συνεχεία εκμετάλλευση της.

Κάρες η φυλή των πρώτων κατοίκων της νήσου ‘Νίσυρος’, σκόνη και θειάφι στις σελίδες της ιστορίας της που ακολουθούν, Χριστιανισμός, Βυζάντιο, πειρατείες, ερημώσεις, Ιωαννίτες Ιππότες, Τουρκοκρατία-1522, Ιταλοί-1912… η μοίρα των Δωδεκανήσων κοινή, και στη μοιρασιά της Ευρώπης από τους Μεγάλους στα μέσα του 20ου αιώνα, Ενσωμάτωση με την Ελλάδα 7 Μαρτίου 1948 και νομός με έδρα τη Ρόδο μόλις το 1955.

Βοηθήματα: Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Δομή, τ. 20.& Δομή-Γεωγραφία.

Δικαίου Βαγιακάκου: Ιστορικό Λεξικό Ελληνικών Τοπωνυμίων.

Τασσώ Γαΐλα

Advertisements

Τα Ικαριώτικα νέα δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.