Φώτης Κόντογλου: «Πόρτα που μπαίνει κανένας στην ξωτική χώρα του Χριστού είναι μία μοναχά, πίστη».

Αυτοί οι ψεύτικοι Χριστιανοί , σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα.

1

Μα, συ ανόητε άνθρωπε, στον Χριστιανισμό, τίποτα δεν μπορεί να παραγίνει. Για όλα τα ανθρώπινα πράγματα μπορείς να πεις πως κάτι τι είναι παρακαμωμένο, μονάχα για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει παρακάμωμα.

Τι παρακάμωμα μπορεί να σηκώσει ακόμα το να αγαπάς αυτόν που σκότωσε τον πατέρα σου, τι παρακάμωμα μπορεί να κάνεις στο να σε χτυπήσουνε στο άλλο μάγουλο, τι παρακάμωμα να γίνει ακόμα στο να πεινάς και να διψάς την καταφρόνεση, στο να κάνεις όσα ζητά ο Θεός από σένα, δηλαδή στο ν’ αγαπάς τους εχθρούς σου, να γλυκομιλάς αυτόν που σε βρίζει, να μην κρίνεις αυτόν που σε δικάζει, να ταπεινώνεσαι μπροστά στον πιο τιποτένιο άνθρωπο, κι’ όταν τα κάνεις όλα αυτά, να λες πως είσαι <αχρείος δούλος>;

Τι παρακάμωμα μπορεί να γίνει ακόμα στο να πιστεύεις πως θα αναστηθούνε τα σώματά μας αθάνατα ως να ανοιγοκλείσει το μάτι, και πως ο κόσμος όλος θ’ αλλάξει μονομιάς, και πως θα γίνει άλλος καινούργιος κόσμος άφθαρτος; Λοιπόν, υπάρχει τίποτα στον Χριστιανισμό που να μπορεί να παρακαμωθεί;

Ο Χριστιανισμός είναι η υπερβολή όλων των υπερβολών, το πιο απίστευτο από όλα τα απίστευτα. Για τούτο…

Η πόρτα που μπαίνει κανένας στην εξωτική χώρα του Χριστού είναι μία μοναχά, η πίστη. Και για την πίστη δεν υπάρχει κανένα παρακάμωμα.

Ενώ για την απιστία υπάρχει η πονηρή φρονιμάδα, το μέτριο και ο συμβιβασμός. Γι’ αυτό τέτοιοι ψευτοχριστιανοί δεν αντέχουνε στη φωτιά της πίστεως και γυρίσανε τον Χριστιανισμό σε κάποιο σύστημα ηθικό, ωφέλιμο για την εγκόσμια ζωή, που γι’ αυτό δεν τους χρειάζεται ολότελα ο Χριστός. Γιατί ο άπιστος φοβάται, ενώ όποιος πιστεύει <ως λέων πέποιθε>, κατά τον προφήτη.

Υπογραφή: Φώτης Κόντογλου από το βιβλίο του: «Μυστικά Άνθη».

Φώτης Κόντογλου. Λογοτέχνης-Ζωγράφος-Αγιογράφος. Τόπος γέννησης Κυδωνίες(Αϊβαλί) Μικράς Ασίας. 8 του Νοέμβρη του 1895 η ημερομηνία γέννησης του Φώτη Αποστολέλη(Κόντογλου το οικογενειακό όνομα της μητέρας του), και 13 Ιουλίου 1965 η ημερομηνία θανάτου του στην Αθήνα.

Φώτης Κόντογλου. Κορυφαίος πνευματικός δημιουργός που αναζήτησε την Ελληνικότητα, δηλαδή μια αυθεντική έκφραση, επιστρέφοντας στη Ελληνική παράδοση και στο λογοτεχνικό και το ζωγραφικό του έργο. Ζωή ασκητική, ομολογιακή- σύμφωνη με την ρωμαϊκή παράδοση-, παράδοση από την αγαπημένη του πατρίδα τις Κυδωνίες(Αϊβαλί). Ο Φ.Κ., βαθύς γνώστης της Αγίας Γραφής με τα ελεγκτικά κείμενά του έδωσε τη μαρτυρία της πίστεως κατά του σκότους, του αρχόμενου- στη 10ετία του ’50- εκμοντερνισμού και εξευρωπαϊσμού του νέου προτεκτοράτου της δύσης, της Ελλάδας, ο οποίος προωθούνταν όπως και σήμερα. Με τα ισχυρά μέσα που διέθετε.

«Η πίστη του λαού κατά την Μεγάλη Εβδομάδα».

Εκείνοι οι απλοϊκοί άνθρωποι, εκείνα τα αγράμματα γεροντάκια και οι γριούλες, που την Σαρακοστή και τη Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται όλη μέρα στην εκκλησία, ζήσανε από τα μικρά τους χρόνια εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και καταλάβανε αυτό το χαροποιόν πένθος, που δεν το καταλάβανε, αλλοίμονο, οι σπουδαγμένοι μας, που θέλουνε να τους διδάξουνε, αντί να διδαχθούνε απ’ αυτούς.

2

Τώρα τις μέρες της Σαρακοστής, της Μεγάλης Εβδομάδας, και του Πάσχα πορεύονται μαζί με τον Χριστό, ακολουθάνε ολοένα από πίσω του, αληθινά, όχι Φανταστικά, ακούγοντας Τον να λέγει: «Ιδού ανεβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού».

Μαζί Του βρίσκονται στο Μυστικό Δείπνο και δακρύζουνε από τα λόγια Του, μαζί Του πάνε στο πραιτόριο και στον Πόντιο Πιλάτο, μαζί Του ραπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του εμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ανασταίνονται. Τα μάτια τους γίνονται…

βρύσες και τρέχουνε, μα αυτά τα δάκρυα δεν είναι δάκρυα της απελπισίας, αλλά της ελπίδας και της βεβαιότητας πως μ’ αυτά ποτίζεται το ολόδροσο κι αμάραντο  δέντρο της αληθινής χαράς, της χαράς της Αναστάσεως. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο.

Ω! Πόσο αληθινά πίστις είναι η Ορθόδοξη πίστις του λαού μας!

Κείμενο Φώτη Κόντογλου πνευματικού μας ταγού που τα παράλληλα χαρίσματα που διέθετε , το χάρισμα της Αγιογραφίας και το χάρισμα της Ζωγραφικής, χαρίσματα «δώρο Θεού» που τον ανέδειξαν ως τον μεγαλύτερο αγιογράφο και ζωγράφο των τελευταίων χρόνων.

«Ανέστη Χριστός, δοκιμασία το λογικό».

Η πίστη του Χριστιανού δοκιμάζεται με την Ανάσταση του Χριστού σαν το χρυσάφι στο χωνευτήρι. Απ’ όλο το Ευαγγέλιο η Ανάσταση του Χριστού είναι το πλέον απίστευτο πράγμα, ολότελα απαράδεκτο από το λογικό μας, αληθινό μαρτύριο για δαύτο. Μα, ίσια-ίσια, επειδή είναι ένα πράγμα ολότελα απίστευτο, για τούτο χρειάζεται ολόκληρη η πίστη μας για να το πιστέψουμε.

Εμείς οι άνθρωποι λέμε συχνά πως έχουμε πίστη, αλλά την έχουμε μονάχα για όσα είναι πιστευτά απ’ το μυαλό μας. Αλλά τότε, δεν χρειάζεται η πίστη, αφού φτάνει η λογική. Η πίστη χρειάζεται για τα απίστευτα.

Οι πολλοί άνθρωποι είναι άπιστοι. Οι ίδιοι οι μαθητάδες του Χριστού δεν δίνανε πίστη στα λόγια του δασκάλου τους όποτε τους έλεγε πως θ’ αναστηθεί, μ’ όλο τον σεβασμό και την αφοσίωση που είχαν σ’ Αυτόν και την εμπιστοσύνη στα λόγια Του.

Και σαν πήγανε οι Μυροφόρες την αυγή στο μνήμα του Χριστού, κι είδανε τους δύο αγγέλους που τις μιλήσανε, λέγοντας σ’ αυτές πως αναστήθηκε, τρέξανε να πούνε τη χαροποιά είδηση στους μαθητές, εκείνοι δεν πιστέψανε τα λόγια τους έχοντας την ιδέα πως είναι φαντασίες: <Και εφάνησαν ενώπιον αυτών ωσεί λήρος(τρέλα) τα ρήματα αυτών, και ηπίστουν αυταίς>…

Βλέπεις καταπάνω σε πόση απιστία αγωνίστηκε ο ίδιος ο Χριστός; Και στους ίδιους Του τους μαθητάδες. Είδες με πόση μακροθυμία τα υπέμενε όλα;

Και μ΄όλα αυτά, ίσαμε σήμερα οι περισσότεροι από εμάς είμαστε χωρισμένοι από τον Χριστό μ’ ένα τοίχο παγωμένον, τον τοίχο της απιστίας. Εκείνος ανοίγει την αγκάλη Του και μας καλεί κι’ εμείς τον αρνιόμαστε. Μας δείχνει τα τρυπημένα χέρια Του και τα πόδια Του, κι’ εμείς λέμε πως δεν τα βλέπουμε.

Εμείς ψάχνουμε να βρούμε στηρίγματα στην απιστία μας για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας, που τον λέμε Φιλοσοφία και Επιστήμη. Η λέξη Ανάσταση δεν χωρά μέσα στα βιβλία της γνώσης μας…. Γιατί «η γνώση τούτου του κόσμου, δεν μπορεί να γνωρίσει άλλο τίποτα, παρ’ εκτός από ένα πλήθος λογισμούς, όχι όμως εκείνη που γνωρίζεται με την απλότητα της διάνοιας».

Ναι, εκείνους που έχουνε αυτή την ευλογημένη απλότητα της διάνοιας, τους μακάρισε ο Κύριος, λέγοντας:< Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται>.

Και στον Θωμά, που γύρευε να τον ψηλαφίσει για να πιστέψει, είπε:< Γιατί με είδες Θωμά, για τούτο πίστεψες; Μακάριοι είναι εκείνοι που δεν είδανε και πιστέψανε>.

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας δώσει αυτή την πλούσια φτώχεια, και την καθαρή καρδιά, ώστε να τον δούμε ν’ αναστήνεται για να αναστηθούμε κι’ εμείς μαζί Του. Αυτή η ανηξεριά είναι ανώτερη από τη γνώση: <Αυτή εστίν η άγνοια η υπερτέρα της γνώσεως>. Καλότυχοι και τρισκαλότυχοι εκείνοι που την έχουνε.

ΧΡΙΣΤΟΣ   ΑΝΕΣΤΗ

Τασσώ Γαΐλα

Αρθρογράφος-Ερευνήτρια

Advertisements

Τα Ικαριώτικα νέα δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s