Ελευθερία Αρβανιτάκη:«Ο πιο ροκ τόπος της Ελλάδας η Ικαρία»

«Η Ικαρία με επηρέασε βαθιά. Είναι ο πιο ροκ τόπος της Ελλάδας»… Η ερμηνεύτρια Ελευθερία Αρβανιτάκη δεν μασάει τα λόγια της για το νησί που τη γέννησε. Το λατρεύει και αυτό φαίνεται. Με την υπέροχη κρυστάλλινη φωνή της μιλά με περισσή αγάπη για τον «κόκκινο βράχο» στην εσχατιά του Αιγαίου.

«Εκεί πέρασα όλα μου τα παιδικά κι εφηβικά καλοκαίρια. Η Ικαρία είναι άλλο αίσθημα. Και με τις δυσκολίες, τις αντιξοότητες αλλά και τη φιλοπρόοδο σκέψη της. Αν δεν κάνω λάθος, ο πρώτος πολιτικός γάμος της Ελλάδας έγινε στην Ικαρία. Επίσης, δεν θυμάμαι ποτέ καφενεία χωρίς γυναίκες. Υπήρχε πάντα μεγάλος σεβασμός στη γυναίκα. Ως νησί εξορίας γαλουχήθηκε με διανοούμενους της Αριστεράς και ανέπτυξε υψηλό αίσθημα αλληλεγγύης, αδελφοσύνης και κράτους δικαίου. Το διεκδίκησε και το διατήρησε». Αυτή η λογική βρίσκει εφαρμογή ακόμη και στα πανηγύρια.

«Το κάθε πανηγύρι διοργανώνεται από όλο το χωριό και τα έσοδα προορίζονται για πράγματα που χρειάζονται οι κάτοικοι, όπως δρόμους κ.ά. Ετσι το ένα χωριό πάει στο πανηγύρι του άλλου και ενισχύει. Εχει σημασία πως όλοι μαζί, γυναίκες και άντρες, κάνουν τις προετοιμασίες. Εχει σημασία πως η μουσική πληρώνεται από τους διοργανωτές και όχι από το κοινό. Δεν υπάρχουν παραγγελιές. Γι΄ αυτό μπορείς να χορεύεις εννιά το πρωί ταγκό με τον παππού και μετά από λίγο Ικαριώτικο. Εχει σημασία πως η παράδοση περνά στο σήμερα. Υπάρχουν νέα παιδιά που παίζουν τσαμπουνοφυλάκα, βιολιά, λαούτα και μπουζούκια με πάθος. Δεν είναι επαγγελματίες που μπορεί να παίξουν και βαρετά. Υπάρχει πάθος μέσα τους». Οσο για τον ικαριώτικο είμαι ξεκάθαρη. «Είναι διονυσιακός χορός. Το μοτίβο του, που παίζεται αργά και όχι γρήγορα όπως έχει επικρατήσει φέρνει βαθύτατους αναστεναγμούς»…

Αγαπά αξεχώριστα όλο το νησί, αλλά μνημονεύει ιδιαίτερα το χωριό της, την Οξέ. Τι συμβουλεύει τον επισκέπτη; «Να πάει στα χωριά, να κάτσει στα καφενεία, να δει πώς χτίζονταν τα σπίτια με τις καριώτικες πλάκες, να περπατήσει τα μονοπάτια και να επισκεφτεί τα σπίτια που κατασκευάζονταν μέσα σε βράχους στη Μαύρη της δυτικής Ικαρίας. Το νησί, προσθέτει, έχει τα πάντα, νερά, πράσινο, αέρηδες και μεγάλη παράδοση στο κρασί, το οποίο έθαβαν οι ντόπιοι βαθιά μέσα στη γη με πιθάρια για να ωριμάσει. Εκείνη, πάντα όταν πηγαίνει συγκινείται.

«Εχω μια πολύ συγκινητική παιδική ανάμνηση. Με το που πιάνεις με το πλοίο την άκρη του νησιού στο Καρκινάγρι από το πρώτο χωριό βγαίνει ο κόσμος και σε χαιρετάει με καθρεφτάκια μέχρι το λιμάνι. Κι εγώ το κάνω. Ολο το νησί σε καλωσορίζει». Θεωρεί τον εαυτό της τυχερό. «Και η Ικαρία και οι Παξοί –η άλλη μου ρίζα– διαμορφώνουν χαρακτήρα. Λατρεύω όλα τα νησιά, έχω όμως αδυναμία στον τόπο της καταγωγής μου. Οποτε επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου επιστρέφω στην Ικαρία. Και φέτος θα κατέβω».

ΠΡΟΣΩΠΑ ΙΚΑΡΙΑ | ελλαδα , βόρειο αιγαίο , ικαρία , τί να κάνω στην ικαρία | travelbook.gr

Advertisements

Τα Ικαριώτικα νέα δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s