Συνέντευξη με τον Στέλιο Καράβολο

Καρδάμυλα Χίου, Γερμανική κατοχή, ο Δημήτρης Καράβολος οικοδόμος επιστρέφει στο σπίτι του κοντά στη σύζυγό του και τα δύο μικρά παιδιά του σοβαρά τραυματισμένος στο Αλβανικό Μέτωπο. Αυτή είναι και η πρώτη τραυματική εμπειρία που θα βιώσει ο γιός του ο μικρός Στέλιος.

Κατοχή, Απελευθέρωση, ο πατέρας αποθεραπεύεται, ο Στέλιος μεγαλώνει και παράλληλα με τη φοίτησή του στο Λιβάνειο Γυμνάσιο Καρδαμύλων τα καλοκαίρια μπαρκάρει μούτσος σε ιστιοφόρα. Ο νεαρός  Χιώτης στα 17 του χρόνια θα βιώσει τη δεύτερη τραυματική του εμπειρία όταν το ιστιοφόρο που εργαζόταν  μούτσος ναυάγησε στη Χαλκιδική. Δύσκολα και παράξενα τα περάσματα και τα νερά της Χαλκιδικής, το Ναυτόπουλό μας, ο Στέλιος κολυμπά σε αυτά τα παγωμένα νερά 8 ώρες για να σωθεί. Όμως, σαν γνήσιος θαλασσόλυκος δεν πτοείται και απόφοιτος πλέον του Γυμνασίου από τα νερά του Αιγαίου βρίσκεται να ταξιδεύει με ποντοπόρα πλοία στους ωκεανούς που τα κύματά τους κάποια στιγμή τον βγάζουν στην μακρινή Ιαπωνία. Εδώ, ο Ανθυποπλοίαρχος πλέον Στέλιος Καράβολος θα βιώσει μία εμπειρία όχι και τόσο τραυματική…

…Μην είδατε τον Παναή

Το σκάφος «Μαριγώ» στο οποίο υπηρετεί ο Στέλιος από τη Νέα Υόρκη και με παλιοσίδερα στα αμπάρια του ταξιδεύει με προορισμό λιμάνι της Ιαπωνίας και εργοστάσιο για τα παλιοσίδερα. Ο νεαρός αξιωματικός από το κατάστρωμα του πλοίου απολαμβάνει τη μαγευτική θέα, το πράσινο τοπίο και το λιμάνι της Ιαπωνικής πόλης που σε λίγο το καράβι του θα ρίξει άγκυρα, διακρίνει ακόμα και τις καμινάδες του εργοστασίου πού θα γίνει η συναλλαγή των παλιοσίδερων. Ο Στέλιος μαγεμένος από το περιβάλλοντα χώρο, αποβιβάζεται και αρχίζει μόνος και πεζός την περιπλάνηση στην πόλη. Και περπατάει, περπατάει ώσπου μπαίνει σε ένα δάσος και χωρίς να αντιληφθεί ότι βραδιάζει συνεχίζει τον περίπατό του , σε λίγο πυκνό σκοτάδι θα καλύψει τα πάντα και μόνο τότε ο Στέλιος θα καταλάβει ότι έχει χαθεί. Τι να κάνει; Μόνος σε ένα δάσος, νύχτα και πυκνό σκοτάδι…Σκαρφαλώνει σε ένα πεύκο, πανύψηλο δέντρο(Ιαπ. Ποικιλίας-παρόμοιο με κυπαρήσι), και προσπαθεί  να διακρίνει κάτι ένα σημάδι, να βρει τρόπο να γυρίσει στο λιμάνι. Η υγρασία όμως από τον αέρα που φυσά καλύπτει τα πάντα, ο Στέλιος από την κορυφή του δέντρου κοιτάζει απελπισμένος το τίποτα ώσπου αλλάζει η φορά του ανέμου, η ατμόσφαιρα καθαρίζει λίγο και διακρίνει σε τεράστια απόσταση τι; Την καμινάδα του εργοστασίου. Η σωτηρία του! Κατεβαίνει από το δέντρο και αρχίζει το τρέξιμο προς το κοκκινόλευκο στίγμα των καμινάδων. Τρέχει για ώρες, μα ξαφνικά να μπροστά του ένα χωριό που δεν το είχε δει από το δέντρο, χτυπά μια πόρτα και του ανοίγει μια νεαρή Γιαπωνεζούλα…Υποδειγματική η φιλοξενία του Στέλιου από την Γιαπωνέζα και τον γέρο χωρικό Ιάπωνα πατέρα της, σύντομα όμως ο Στέλιος αντιλαμβάνεται τις προθέσεις τους ,τον στόχο τους να τον κρατήσουν κοντά τους σαν γαμπρό μια και η Γιαπονεζούλα μην έχοντας προφανώς ξαναδεί Ευρωπαίο είχε ερωτευθεί τον Στέλιο. Περιποιήσεις, φιλοξενία-αιχμαλωσία μιας βδομάδας, τελικά ο Στέλιος καταφέρνει να το σκάσει και ξανά τρέξιμο ατέλειωτες ώρες προς την περίφημη πια καμινάδα. Είναι βράδυ όταν θα φτάσει κατάκοπος στο λιμάνι και θα πέσει σχεδόν λιπόθυμος στο έδαφος λίγο πιο μακριά από το «Μαριγώ». Ένας περαστικός  Γιαπωνέζος σταματά, ο Στέλιος μισολιπόθυμος ψιθυρίζει «Μαριγώ», ο ντόπιος δεν καταλαβαίνει, ξύνει το κεφάλι του και σκέφτεται, σκέφτεται ώσπου αποφασίζει να πάει να φέρει προς βοήθεια έναν άλλο ντόπιο. Ο Στέλιος πάλι τα ίδια, «Μαριγώ» , ο δεύτερος Γιαπωνέζος πιο ξύπνιος μπαίνει στο νόημα και σε λίγο οι συνάδελφοι του θα μεταφέρουν τον Στέλιο στο καράβι τους. Τέλος καλό, η Ιαπωνία έχασε έναν Έλληνα, το «Μαριγώ» σηκώνει άγκυρα από το λιμάνι της Γιαπωνέζικης  πόλης, ο Στέλιος με αναμνηστικό από την περιπέτειά του ένα κουκουνάρι από το δέντρο που σκαρφάλωσε και που το έχει ακόμα, συνεχίζει τα ταξίδια.

14 χρόνια καριέρας στη ναυτιλία, βαθμός Υποπλοιάρχου και ο Στέλιος αποχαιρετά το επάγγελμα για να ρίξει άγκυρα στη μακρινή Αυστραλία, όπου σαν ανήσυχο πνεύμα που είναι  σπουδάζει, δημιουργεί, διαθέτει συνολικά 20 χρόνια της ζωής του στη νέα του πατρίδα, γεμίζοντας τη φαρέτρα του γνώσεις και εμπειρίες. Ανώτατες Σπουδές στην Αυστραλία, σε Τεχνολογικό Ινστιτούτο, άριστη γνώση Αγγλικής γλώσσης, 10ετής καριέρα ως Μηχανολόγος, το αντικείμενο σπουδών του και 10 έτη ιδιοκτήτης δικής του επιχείρησης ο απολογισμός της 20ετούς παραμονής του Στέλιου στην Αυστραλία.

-Οι αναμνήσεις σας από την παραμονή σας στην Αυστραλία κ. Καράβολε;

– Οι συνθήκες διαβίωσης κ. Γαΐλα υποδειγματικές. Η Παιδεία στην Αυστραλία είναι δωρεάν και υψηλού επιπέδου, οι Αυστραλοί τίμιοι και φιλαλιθείς. Χώρα Αγγέλων. Στη δε συμμετοχή  μου στα κοινά της Ομογένειας ακόμα θυμάμαι τη δράση μου στη διαμάχη του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού με τις ντόπιες κοινότητες των ομογενών.

Με τις σελίδες της ζωής του γεμάτες δράση, εμπειρία και γνώσεις ο Στέλιος Καράβολος επιστρέφει στην Ελλάδα με πρώτο σταθμό την Θεσσαλονίκη όπου και κλείνει την επαγγελματική του δράση ως Μηχανολόγος. Επιστήμων και ναυτικός  και …επισκέπτης της γενέτειρας Χίου. Χίος-Καλλιθέα Αθηνών οι δύο επόμενοι σταθμοί στη ζωή του καπετάνιου μας από τα Καρδάμυλα. Πάμε πρώτα Χίο όπου φυσικό είναι άμα τη αφήξει του ο Στέλιος να πάει να πάει επίσκεψη στον αγαπημένο του νονό. Πρόκειται για τον αείμνηστο Χιώτη έμπορα και γόνο παλαιάς του νησιού οικογένειας, Ιωάννη Λαρέντζο ιδιοκτήτη εμπορικού κάτω από το τζαμί.  Ο Στέλιος πάει και ξαναπάει σαν πελάτης στο μαγαζί του νονού του γιατί εκεί εργάζεται πωλήτρια ποια άλλη; Η κόρη του νονού η Σοφία…

Σοφία και Στέλιος, Στέλιος και Σοφία, πρότυπο ευτυχισμένου ζευγαριού, ένα από τα πιο ευτυχισμένα ζευγάρια που γνωρίζω. Αχώριστοι, ευγενείς, ερωτευμένοι, δύο Χιώτες άξιοι εκρόσωποι του νησιού. Παντού και πάντα μαζί, κοινά και πολλά τα ενδιαφέροντά τους, πλούσια η κοινωνική τους δράση.

Ο Σ. Κ., είναι μέλος του ορειβατικού Συλλόγου Αθηνών «Ο ΠΑΝ»,μέλος του Κέντρου Μελέτης της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας «Γιάννης Χατζίνης» και μέλος-μαζί με τη Σοφία- της χορωδίας του συλλόγου «Η παλιά γραφική Αθήνα». Στέλιος και Σοφία δίνουν συνεχώς το παρόν σε όλα τα Χιώτικα Σωματεία Αθηνών και Χίου.

Μισό χρόνο περνάτε εδώ στην Καλλιθέα και μισό στη Χίο, σωστά κ. Καράβολε;

-Ακριβώς κ. Γαΐλα. Στη Χίο και στο σπίτι μας στην Κωνσταντίνου Μονομάχου, είναι το πατρικό της Σοφίας, η παραμονή μας κάθε χρόνο είναι πολύμηνη, όχι μόνο γιατί η Σοφία και εγώ αγαπάμε πολύ τη Χίο και εκεί ζουν η αδελφή μου Ευγενία, η αδελφή της Σοφίας Ρούλα, τα ξαδέλφια μας και οι φίλοι μας, αλλά και για την ενίσχυση της ντόπιας οικονομίας.

Με την ευκαιρία αυτή πως βλέπετε το μέλλον της Χίου κ. Καράβολε;

-Είμαι πολύ απαισιόδοξος. Η πληθυσμιακή διαρροή συνεχής, δεν υπάρχει ανάπτυξη, το ναυτικό επάγγελμα βρίσκεται στα χέρια υποανάπτυκτων, οι μισθοί πέφτουν, δισοίωνα…Το νησί έχει ανάγκη αναπτυξιακών έργων για να μη φεύγουν οι νέοι, ανάπτυξη του τουρισμού, ανάπτυξη σύγχρονης γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής , όλα πρέπει να γίνουν άμεσα, άλλως…

Ανήσυχο πνεύμα, ο Σ. Κ., στον πλου της διαδρομής του καραβιού του, της ζωής του, προσθέτει ακόμα μία διαδρομή αυτή στο χώρο των Γραμμάτων. Αρθογράφος-σχολιαστής με πολυετή παρουσία σε περιοδικά, εφημερίδες και το διαδίκτυο, ο Σ. Κ., με προσωπικό στυλ γραφής σχολιάζει την επικαιρότητα στα άρθρα του με ειλικρίνεια, προβληματισμό και δυναμισμό. Ανοιχτό μυαλό με σύγχρονες αντιλήψεις.

-Το γραφείο σας κ. Καράβολε γεμάτο χαρτιά. Γράφετε νέο βιβλίο; Τα δύο της εργογραφίας σας είχα την τιμή να τους συγγράψω κριτική.

-Α, εδώ σας πιάνω αδιάβαστη κ. Γαΐλα. Να σας φέρει η Σοφία το τρίτο βιβλίο μου.

Σοφία:-«Ρωτήστε τον και γι΄αυτό που θα εκδώσει σύντομα.

Το τρίτο έργο της εργογραφίας του Σ. Κ. και που φέρνει η Σοφία, συμπαραστάτης και στο λογοτεχνικό έργο του Στέλιου είναι θεατρικό. «Η Ναυαγοσώστης» ο τίτλος του ,κυκλοφορία το καλοκαίρι του 2014.

Οι τίτλοι των 2 προηγουμένων έργων του Σ. Κ. :Εγώ και η Ουκρανή μου/διηγήματα και Λυτρωτικές διαδρομές / διηγήματα.

-Και το υπό έκδοση βιβλίο σας που ανέφερε πριν λίγο η Σοφία;

-Θεατρικό και αυτό. Τίτλος «Λητώ» έργο κοινωνικού προβληματισμού, ενώ Η Ναυαγοσώστης είναι σάτιρα. Τώρα δουλεύω και μια νέα σειρά διηγημάτων μου, γι΄αυτό  τόσα χαρτιά όπως είπατε. Να σας γράψω αφιέρωση στο βιβλίο που θα σας προσφέρω;

Σοφία:-Τον Μάρτιο του 2015 συμπληρώνουμε 35 χρόνια γάμου. Παντρευτήκαμε στην ενορία μου τον ΄Αγιο Ιάκωβο τον Μάρτιο του 1980.

Αξιόλογοι άνθρωποι, η Σοφία και ο Στέλιος, τιμή για τη Χίο η φυσική και μόνο παρουσία τους, τιμή σε όσους το ζεύγος Καραβόλου παραχωρεί τη φιλία του. Φεύγω από το σπίτι του φιλόξενου ζεύγους με το θεατρικό του Στέλιου και ένα βάζο γλυκό του  κουταλιού πορτοκάλι, χειροποίητη δημιουργία της Σοφίας από τα πορτοκάλια του κτήματος   του Στέλιου στην εξοχική περιοχή Γιόσωνας Καρδαμύλων.

Γαΐλα Τασσώ

Αρθρογράφος-Ερευνήτρια

Advertisements

One comment

Τα Ικαριώτικα νέα δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s