Nίκος Νταγιαντάς «Οι μητροπόλεις είναι το μνημείο της ματαιοδοξίας του ανθρώπου»

Συνέντευξη του σκηνοθέτη του little land στο Αθηνόραμα

Ο νεαρός κινηματογραφιστής που κέρδισε δυο βραβεία πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη για το ικαριώτικο ύμνο στην αλληλεγγύη «Little Land» και ο οποίος συμμετέχει με το περσινό του φιλμ «Σαγιόμι» στο αφιέρωμα «15 Χρόνια Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης- Μια Συναρπαστική Διαδρομή» που ξεκινά την Πέμπτη 28/3 στην Ταινιοθήκη μιλά για τις συναρπαστικές κινηματογραφικές δυνατότητες που σου δίνει… η πραγματικότητα. Από τον Γιάγκο Αντίοχο.

Ήταν αδιαμφισβήτητα ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του φετινού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η καινούργια ταινία του «Little Land» κέρδισε τα βραβεία ΕΡΤ 3 και WWF, αλλά και τις εντυπώσεις στην βορειοελλαδίτικη γιορτή του ντοκιμαντέρ. Ο Νίκος Νταγιάντας ακολούθησε τον 35χρονο Θοδωρή στην μετακόμιση του στην Ικαρία και κατέγραψε τις δυσκολίες προσαρμογής ενός ανθρώπου της πόλης στο μικρόκοσμο του ιδιαίτερου αιγαιοπελαγίτικου νησιού. Την ίδια στιγμή το περσινό φιλμ του Έλληνα σκηνοθέτη η εξαιρετική «Σαγιόμι» συμπεριλήφθηκε στο αφιέρωμα «15 Χρόνια Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης- Μια Συναρπαστική Διαδρομή» το οποίο μετακομίζει για δέκα μέρες στην Ταινιοθήκη (28/3 έως 7/4). Πιο συγκεκριμένα το ντοκιμαντέρ «Σαγιόμι» του Νίκου Νταγιαντά προβάλλεται την Παρασκευή 29/3, στις 18.00 μαζί με το «Docville – Λασκάρεως 99».

Διαβάστε παρακάτω την συνέντευξη που έδωσε ο νεαρός Έλληνας δημιουργός αποκλειστικά για το «α» στη Θεσσαλονίκη.

Γιατί ταξίδεψες εκτός Αθηνών και πιο συγκεκριμένα στην Ικαρία για να περιγράψεις την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα;

Καταρχάς, η ταινία θα μπορούσε να περιγράφει μόνο τις ιδιομορφίες του νησιού της Ικαρίας. Το νησί αυτό είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση…. Θα έλεγα λοιπόν ότι το τέχνασμα ήταν ότι εμείς ξεκινήσαμε την ιστορία του «Little Land» από την Αθήνα. Ο υπερτροφικός κόσμος της μεγαλούπολης είναι ο μεγάλος «εχθρός» της Ικαρίας και ο μόνος που μπορεί να τονίσει τις αρετές της. Οι μητροπόλεις είναι το μνημείο της ματαιοδοξίας του ανθρώπου. Αντίθετα, στην Ικαρία ο άνθρωπος εντάσσεται στη φύση.   Οι πρωταγωνιστές σου όμως είναι Αθηναίοι που μετακομίζουν στο αιγαιοπελαγίτικο νησί…Γνωρίζαμε από την αρχή ότι θέλαμε να καταγράψουμε το ικαριωτικό σύμπαν. Για να καταφέρουμε να δείξουμε ποιες είναι οι διαφορές που έχει το «little land» ψάξαμε και βρήκαμε νέους που να φέρουν την πόλη μέσα τους –είναι αυτό που λένε «you can take the boy out of the city, but you can’t the city out of the boy»-. Και ο πρωταγωνιστής του ντοκιμαντέρ Θοδωρής είναι ακριβώς αυτό. Στην αρχή ήταν ενθουσιασμένος με την ιδέα της επαρχίας, αλλά όπως βλέπουμε στο φιλμ σιγά-σιγά αρχίζει να καταλαβαίνει ποιες είναι οι δυσκολίες του όλου εγχειρήματος. Τόσο σε πρακτικό, όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο… Από το σχολείο κιόλας το παιδί της πόλης μαθαίνει στον ατομικισμό, δηλαδή το πώς να είναι καλύτερος από τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου. Ειδικότερα στις αστικές περιοχές ζούμε στην «εποχή του εαυτού».

Είναι ζήτημα μόνο εκπαίδευσης ή και οικονομικο-κοινωνικών αναγκών;

Σίγουρα, στην Ικαρία δεν ξύπνησαν μια ημέρα και είπαν τώρα ας αρχίσουμε να αλληλοβοηθιόμαστε. Η ζωή τους οδήγησε σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής. Αντίθετα στην πόλη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μου αρέσει που λένε κάποιοι από την ώρα που ξεκίνησε η κρίση: «Μα, καλά που πήγε η αλληλεγγύη;»… Η πόλη δεν χτίστηκε για να λειτουργεί με τέτοιους όρους. Το αστικό τοπίο έχει δομηθεί για να απομονώνει τους ανθρώπους και να ενισχύσει τον ανταγωνισμό μεταξύ τους.

 Πόσο εύκολο ήταν να βρεις τον Θοδωρή;

Είμαι σε μια διαρκή αναζήτηση προσώπων για τα ντοκιμαντέρ μου. Ο Θοδωρής είχε πάνω από όλα μια απτή και ξεκάθαρη. Πήγε στην Ικαρία για να κάνει κάτι συγκεκριμένο. Αγόρασε σπίτι, τσάπες, φρέζα….

 Είναι τελικά οι πραγματικές ζωές των ανθρώπων που φτιάχνουν το σενάριο σε ένα ντοκιμαντέρ;

Δεν μπορείς σε μια ταινία που βασίζεται στη ζωή συγκεκριμένων προσώπων να γράψεις ένα «αυστηρό» σενάριο. Ξεκινάς με ιδέες και σκέψεις που σε ενδιαφέρουν και το πώς αυτές αντανακλώνται στις ζωές των πρωταγωνιστών σου. Έτσι επιλέγεις το τι θα κινηματογραφήσεις και τι όχι. Επιλέγεις αυτό που ταιριάζει σε αυτό που θέλεις να πεις. Η ζωή του Θοδωρή έχει χιλιάδες άλλες προεκτάσεις που δεν τις έδειξα στην ταινία μου. Ο χωρισμός του με την Άννα όμως ήταν κάτι που ήθελα να δείξω. Η δυσκολία που έχει η γενιά μας να βρει σύντροφο, έχει να κάνει με τις προσδοκίες που έχουμε γενικότερα από τη ζωή μας και από τους άλλους. Έχουμε μάθει να πιστεύουμε ότι υπάρχει κάτι καλύτερο εκεί έξω που πρέπει να ανακαλύψουμε. Είχα δει πρόσφατα ένα ντοκιμαντέρ όπου υπήρχε ένα υπέργηρο ζευγάρι που ήταν μαζί για περίπου 70 χρόνια και ο ερευνητής τους ρώτησε πώς τα κατάφεραν να είναι μαζί μετά από τόσες δεκαετίες… Εκείνοι του απάντησαν ότι «εμείς είμαστε από μια εποχή που όταν χάλαγε κάτι δεν το πετάγαμε, αλλά το φτιάχναμε».

Advertisements

Τα Ικαριώτικα νέα δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s